Novel & Cerita Walang Ka Paris

Si Rome ay nasa tabi, bagama't hindi nagsasalita ay halatang galit. Nagtaka si Khelowna pagka't wala siyang ideya anong nangyayari. "Anong nangyayari?" She asked. "I'm sorry kuya..." Ang sabi ni Paris na ngayon ay nakayuko pa rin habang humihingi ng paumanhin.

Hindi pa tapos ang laban. Dahil naiwan si Alicia sa Paris, mag-isa at sugatan ang pride. At ang isang babaeng tulad ni Alicia Monteverde... hinding-hindi iyon papayag na matalo nang ganoon na lang nang walang sinisirang buhay.

Ang OA talaga nito maka react I'm sure kung ano ano na namang pinagsasabi nito sa mga kapit bahay nila. "Opo ma, ang swerte ko yata dito sa Paris. Ang ganda ng kwarto ko ba, para akong nasa isang hotel, ang laki pa parang kasing laki na ng buong apartment natin sa London. Naku ma kung makita mo ang view sa labas ang ganda. Picturesque" "Ano yun, pwedeng picturan? Naku nak, meron bang extrang room diyan para sa akin? Paano ka makapanglalaki niyan kung iisa pa rin ang kuwarto natin."

"Bakit ayaw mo ba ng ganun? di ba yun naman ang gusto ng lahat ng babae? na gawing prinsesa ng mga partner nila?" "Babalik na ako sa Paris at hindi ko alam kung kaya ko pang mamuhay ng wala ka sa tabi ko. Hindi naman kita pwedeng isama sa Paris dahil may trabaho ka din dito sa pilipinas kaya minabuti ko munang lumayo sayo..."

Hindi ako umuwi dahil ang alam ko ay inabandona na talaga ako ni Darren kaya mas pinili ko na lang manatili ng pitong taon sa Paris dahil sa career ko rin dun. Pagpasok ko ng condo niya ay nanguha lang ako ng isang pares lang ng damit niya dahil ilalabas din naman bukas si Chris. Paalis na sana ako ng mapatingin ako sa gilid ng kama ni Darren kaya lumapit ako dun. Napangiti na lang ako habang hinahaplos ko ang isang frame na picture ko ang nakalagay. He’s really love me? Wala pa rin ba talaga siyang naaalala sa akin? or is he pretending that he didn’t remember me dahil sa ginawa niya sa akin? sa pagdududa at pagpapadala sa Paris. Paris is a beautiful place at hindi naman ako nagsisising napa

Putangina bigla na lamang lumabas ang mga salita na iyan sa aking bibig Nakita ko si Mary na parang tangang kitikiti sa tabi ko "Baliw ka hahaha makakapunta ka ba? May quarantine pass ka ba?" Puta wala nga pala akong quarantine pass... teka bakit ko pinoproblema ang quarantine pass? pwede naman akong mag teleport sakanila kapag nalaman ko na ang address niya! teka.. bakit ko ba iniisip na puntahan siya? putangina talagang sumpang ito ginugulo isip ko "Oo naman gusto kita makita eh" TANGINA SAAN NANG GALING YUNG MGA MASASAMANG WORDS NA IYON? SA BIBIG KO BA TALAGA?

“So, hindi ka pa nakakapunta sa Paris?” “Syempre hindi. Hanggang paris-paris lang ang kaya kong puntahan,” nagtatawa niyang sagot. Subalit ang joke niyang iyon ay hindi umubra sa mayamang dalagita since birth. Ito ang mahirap kapag mayaman ka nag-joke. Lol! “Hindi mo alam ang paris-paris ano? Este pares-pares? Hindi ka pa nakakapunta roon?” panti-trip na niya sa dalaga.

Saka private plane din kasi ang sinakyan nila na pag-aari ng pamilya nila Warren kaya hindi naman pwedeng pagbawalan niya si Warren na sumama dahil lang sa ayaw niyang sumama at makasama si Warren. “Okay, let's go,” Warren said na ikinakunot ng noo ni Lia. “Huh?” “Halika na. Samahan na kita. This is Paris, not the Philippines,” Warren said na ikinaawang ni Lia ng labi niya. Tinaasan niya ng kilay si Warren at hinintay na sabihin nito nagbibiro lang ito sa sinabi, pero natawa na lang si Lia nang makitang seryoso ito.