Walang Sagot Sa Tanong Lyrics นิยาย & เรื่องราว

"Just shut up, okay?" "Just answer my question, c'mon!" "Kapag sinagot ko ba ang tanong mo ay papayag ka na hindi ka na papakasalan ni Miss Daza?" Nanlaki naman ang mata ng isa. "Huwag gano'n, bro. Sayong-sayo na ang sagot sa tanong ko." Nagtawanan pa sila. Nailing na lang kami pareho ni Lilah.

Gosh parang music sa tenga. “Where are you taking me?” ulit kong tanong sa kaniya. Ngumiti siya nang hindi tumitingin sa akin. Then he finally answered. “Somewhere out there.” Napakunot ang noo ko. “What do you mean?” takang tanong ko. “You will know when we get there” Tanging sagot niya.

mababa niyang sabi, “every call you try… I see it.” Parang may humigpit sa dibdib ko. Wala pala akong nagawang hindi niya alam. “Ano bang gusto mo sa akin?” tanong ko, halos pabulong. Hindi siya agad sumagot. Tinitigan niya lang ako, para bang sinusukat kung hanggang saan ako kaya. “Simple,” sagot niya sa wakas. “I want your answer.” Napakunot ang noo ko. “Anong sagot?”

diritsong tanong niya sa akin. Hindi agad ako nakasagot dahil pakiramdam ko biglang may sumakal sa lalamunan ko. Pakiramdam ko biglang may sumaksak sa aking dibdibsa biglaang sakit na aking naramdaman dahil sa tanong ni Gia. I didn't expect that she would ask me that question. Pero paano nga ba kung siya na mismo ang umayaw sa akin? "Huy! biro lang." inabot niya pa ang kamay ko." Ano ka ba wag mong seryosohin ang tanong ko sayo. Alam mo naman tong bibig ko kung ano-anong lumalabas."

naka ngising wika nito napa iling na lang Ako "Why do you hate boys that much?" tanong ko rito "Wala silang isang salita." walang emosyong sagot nito "Well it's depends to the person kasi minsan pati babae wala ding isang salita eh." "Hindi ko nilalahat."tanging tugun nito " Hindi ko din naman sinabing nilalahat mo."naka ngising wika ko " What ever Trix I still hate boys."

Isang ring. Dalawa. Tatlo. Walang sagot. Mas lalong kumulo ang dugo ko. “Answer it…” madiin kong bulong. Pero wala. Hindi niya sinasagot. Ibig sabihin sinadya. Napahigpit ang panga ko. Hindi ko alam kung mas nangingibabaw ang galit o kaba. Pero isang bagay ang sigurado hindi ko sila pwedeng mawala.

Sagutin mo lang ako aking sinta'y Walang humpay na ligaya At asahang iibigin ka Sa tanghali, sa gabi at umaga Huwag ka sanang magtanong at magduda Dahil ang puso ko'y walang pangamba Lahat tayo'y mabubuhay ng tahimik at buong... Ligaya "How do you describe your band?" I asked. "Hm," saglit siyang nag-isip bago sumagot, "My life."

Dumiin ang pagkakakuyom ng kamay ko dahil sa tanong na iyon. Matagal bago ito nakasagot, at hindi ko rin nagustuhan ang naging sagot nito. “Baby, magpapaliwanag ak—” “The answer is just yes or no!” bulalas ko na ubos na ubos na ang pasensiya. Muli na naman itong natagalan sa pagsagot. Rinig ko pa ang malalim na paghinga nito na para bang nahihirapan.

"Hmmm.....A.....E.....I....O......U...." Tang*na..... Ano ba kasing isasagot ko.... No!!...yes!!.. Nanlaki Yung mata ko.... WHATTT.... May 'yes'?...ba akong nilagay sa pagpipilian ko..... Wala nman dba.....oh come on...... "I'm not asking for the vowels sound..." "Ehh..ang hirap Naman Kasi ng tanong mo!" He sign.... "My question is very easy...Kung talagang Alam mo Yung sagot......yes or no....that's the only answer I want to hear from you.."

seryosong tanong niya "Huhhh? Ahh, oo nga pala, ang ibig sabihin na hindi ko na kaya ay ang question na gusto kong itanong na nangangailangan ng urgent na kasagutan." tatawa-tawa kong wika "Mikay, pinagluluko mo ba ako? Akala ko pa naman kung ano na? Tsk, hindi ba pwedeng ipagpagbukas mo na lang iyan kung ano man ang tanong mo?" sagot niya sa akin