Walang Sagot Sa Tanong Lyrics Mga Nobela at Kwento

Awtomatiko namang napaangat ang kanyang kilay dahil sa sinabi nito. "Sino po?" Nakakunot ang noo niyang tanong dito dahil wala siyang kaide-ideya sa sinasabi nito. "Ng alaga ko." Sagot nito. Mas lalo namang kumunot pa ang kanyang noo sa sagot nito. "Sino pong alaga niyo?" Nakakunot-noong tanong niya pa rin dito dahil hindi niya talaga alam ang sinasabi nito.

‎“Nagsinungaling ka ba sa’kin?” ‎Naputol siya. ‎Tumama ang tanong ko sa pagitan naming parang basag na salamin. ‎Hindi siya agad sumagot. ‎At iyon ang mas masakit. ‎Napailing ako habang unti-unting namumuo ang luha sa mata ko. ‎“Lahat ba ng ’to…” nanginginig kong tanong, “planado?” ‎“No.” ‎Mabilis ang sagot niya. Masyadong mabilis.

Pag papatuloy nya sa kanta, mahina akong napailing bago ipag patuloy ang lyrics non. "Can you tell me how our perfect love goes wrong?" Ito, ito yung palagi kong itinatanong sa kanya noong mga panahon na akala ko may mali sakin, samin, na akala ko ay basta nalang sya sumuko dahil hindi ko alam kung saan ako nag kulang kaya hindi ko rin alam kung paano ko aayusin.

tanong ko ng walang gana Tumikhim siya. “ Where are you? Bakit hindi mo sinasagot tanong ko.” may halong pagtitimpi o kung anong may-aron sa tono ng pagsasalita niya. Pero wala akong pakialam. Wala nga ba? “Why? You didn't answer my question either, bakit ka tumawag.” sagot ko sa kanya. I heard him sigh heavily. “ I asked you first.” kalmadong sambit niya

"To prove to me na ganoon nga ako?" Umiling na lang ako nang wala akong makuhang sagot. Who would answer me anyway? Wala namang ibang makakasagot non kundi ang sarili ko. But then, even I doesn't know what am I feeling. For some reason ay hindi ko rin masagot ang tanong na yon.

Kontrolado ko pa naman sarili ko. (🎼 Ang diwa ko'y tigib sa kaiisip Sa sarili laging may kinikimkim Patuloy lamang bang mananaginip At mananatili lang na nakapikit Ako'y mayrong batid Ito'y iyong pag amin Hindi na natin maiiwasan to 🎼) "Bakit di mo sinagot yung tanong?" Tanong niya makaraan ang ilang minuto pero mukhang nagaalangan siyang magtanong.

Iyong tanong niya parang salamin. At bigla kong napagtanto hindi ko rin alam. Na baka wala nga akong konkretong hinahanap. Kundi assurance. Iyong bagay na matagal ko nang hindi naririnig. “Are you unhappy?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. At ang katahimikang iyon iyon ang sumagot para sa akin. Parang may malamig na bakal na unti-unting lumubog sa dibdib ko.

Seryosong tanong ko sa kanya at umaasa sana na oo isasagot nya. "A-anong klaseng tanong yan Jayson?" Umiiyak na sagot ne'to saakin. "Oo at hindi lang naman ang sagot Jane. Bakit hindi mo magawang sagotin ng maayos? Noon at hanggang ngayon ba naman ay hindi mo kaya sagutin ang mga tanong ko?" Puno ng hinanakit na sambit ko sa kanya. "Jayson a-ano kasi--" hindi ko siya pinatapos ng magsalita ulit ako.

napaiwas ako ng tingin dala ng hiya sa mga sinabi ko ngunit wala manlang akong narinig na tugon mula rito kaya muli ko siyang tiningnan. "Corazon handa akong maghintay kahit gaano katagal, gusto ko lang marinig mula sa'yo ang sagot." nagmamakaawang saad ko at doon nakita ko ang biglang paglungkot ng emosyon sa mga mata niya na tila ba nalaman ko ang sagot kahit wala pa akong tanong. "P'wede ba kitang ligawan?" sunod na tanong ko na rito.

Mag aalas kwatro na ng umaga pero nasa labas pa rin kami at nag uusap. "So, i need to ask you this." I spoke. Wala akong tugon na natanggap mula sa kaniya. "So, who's the lucky guy? na nagpapaiyak sa'yo?" Ngunit wala pa rin akong natanggap sa kaniya na sagot. Grabe naman pagkatahimik nito siguro ayaw niya lang talaga sagutin ang mga tanong na ko. Nilingon ko siya gusto ko kasing malaman kung bakit hindi siya makasagot.