A Walk To Remember Story Summary Novels & Stories

Nakalimutan kong nagpalit nga pala ako ng shorts, mukhang nandoon sa hinubad ko ang wallet ko. "Sandali lang po ah? Nakalimutan ko kasi yung wallet ko eh. Pero babalikan ko ho yan" nahihiyang sabi ko "Aba'y sige iho at itatabe ko ito ah" sabi naman ng ale Nginitian ko nalang siya saka ako bumalik sa kwarto namin. Di naman kalayuan ang mini store sa kwarto namin kaya mabilis lang akong nakabalik. Nang buksan ko ang pinto ay laking gulat ko nang....

Wala na akong pakialam kung may kasunod o wala, basta ang alam ko, I was done. ‎ ‎I walked out, my footsteps echoing in the cold night air. I didn't even bother to look back, kahit na alam ko na nandiyan pa siya, nakatayo, at nakatingin sakin. ‎ ‎I kept walking, faster now, as if running away from everything. The pain, the frustration, the tears and everything. ‎ ‎And then, in that moment, a flash of memories hit me, uninvited. The image of her. Sahara Dianne Reeves.

"Sandali kang nawalan ng malay, pero ayon sa doktor, wala namang seryosong nangyari. Pinasuri na rin ni Sir Hendrix ang buong katawan mo at nalaman nilang may bahagyang concussion ka lang. Wala ring sinabi ang doktor tungkol sa amnesia. Sigurado ka bang wala ka talagang maalala?" Pinagmasdan naman siya ni Aling Susan nang mabuti. Halatang nagdududa ito at tila hirap paniwalaan ang sinasabi niya. "Kailan ako nagpakasal kay Mr. Leviste?" maingat na tanong ni Felicity habang hindi komportableng nakaupo sa sofa. Pakiramdam niya ay isa siyang estranghero sa bahay na iyon. Wala siyang anumang alaala tungkol kay Hendrix o sa anak nilang dalawa.

He flashed a beautiful smile, a smile that already captured my heart two years ago. Dahan-dahan akong bumangon at tumabi sa kanya. Kagaya ng sinabi niya ay ipinatong ko ang aking ulo sa kanyang balikat at marahan naman niyang ipinulupot ang braso niya sa aking likod. Bigla ay nakarinig kami ng mumunting sigaw. Namatay lahat ng ilaw dito sa Bay Walk. We can hear footsteps of the people leaving the area and I guess me and Third are the only people left.

Paglabas ko ng kwarto ko at sinigurado kong nakasara iyon bago ako naglakad papunta sa hardin. Natigilan ako dahil napakaraming tao ang nandito ngayon. May kanya kanya silang mundo. Ang iba ay kumakain ng tahimik, ang iba ay umiinom at nagsisigawan ang iba naman sumasayaw. Akala ko pamilya lang nila ang pupunta pero mukhang hindi, mukhang pati ang mga kaibigan ni Lennox ay nandito dahil namukaan ko ang iba.

“Masaya rin ako para sa’yo.” Walang yakap na mahigpit, walang luha. Isang tahimik na pagtango ang naging pamamaalam. At sa pagtalikod ni Julia, wala siyang dalang bigat kundi gaan. Habang naglalakad siya pauwi, napagtanto niyang hindi lahat ng kwento ay kailangang magtapos sa sakit o pagsisisi. May mga kwentong nagtatapos sa katahimikan, sa pag-unawang sapat na ang naging papel ng bawat isa sa buhay ng isa’t isa.

My heels clacked against the marble, sharp and hurried, as if I could outpace the past itself. I didn’t look back. I couldn’t. Because if I had, I might have seen him following. And if I had, I wasn’t sure I’d be able to keep going. The city lights blurred as I pushed through the crowd outside, neon signs bleeding into streaks of color. My chest burned, my breath shallow, my hands gripping my bag so tightly the straps cut into my skin. Memories clawed their way up—Felix’s arms around me when he saved me from drowning years ago. His rare smiles, the warmth I once thought was safety. And then, the hollow ache of leaving without goodbye.

Marami agad kaming napagkwentuhan ni Winter at laman ng usapan namin ang pambabash sa mga kaklase naming walang magawa sa buhay katulad nung three little pigs at as usual tawang tawa na naman si Winter sa mga kwento ko. When it was five in the afternoon, we decided to call it done. Mas naunang sunduin si Winter sa akin kaya naiwan akong naghihintay sa entrance ng mall. Usually, kasi ay talagang nagpapasundo na lang ako sa driver sa tuwing wala naman akong dalang pinamili. Nagdadala lang naman talaga ako ng bodyguard sa tuwing mamimili ako o sa tuwing kailangan pagpapuntang school. I was scrolling on my phone when a kid accidentally bumped into me kaya bahagya akong naitulak sa gitna ng kalsa

Posibleng nagsasabi si Kate ng totoo dahil una palang imposible talaga na kamukhang-kamukha ko lang si Damania. Kinuha ko ang Diary ni Kate at nilagay sa loob ang sulat. Tumakbo ako pabalik ng Hospital at maswerte ako at nakasalubong ko ang mama ni Kate na palabas na ng Hospital. “Hija? Bakit ka napabalik?” tanong niya sa ‘kin. “Na sa inyo po ba ang memory card ng cellphone ni Kate?” tanong ko. *** Ngayong hawak ko na ang memory card ni Kate hindi ko alam kong kaya ko ba ‘to ilagay sa cellphone ko at tingnan kong ano ang naka save dito. Ewan, natatakot at kinakabahan ako.

Nakayukong usal ni Mary. "Huwag mo nang alalahanin iyon. At saka, kung ano man ang nakita mo kalimutan mo na lang 'yon." Mahinahon kong usal dito. Isang malapad na ngiti ang binigay ko dito bago ako umalis. Ilang sandali pa ang lumipas at hindi ko namalayan ang oras. Kailangan ko nang makauwi dahil tiyak na naghihintay na sa akin si Avery.