A Walk To Remember Story Summary Novels & Stories

Nakalimutan kong nagpalit nga pala ako ng shorts, mukhang nandoon sa hinubad ko ang wallet ko. "Sandali lang po ah? Nakalimutan ko kasi yung wallet ko eh. Pero babalikan ko ho yan" nahihiyang sabi ko "Aba'y sige iho at itatabe ko ito ah" sabi naman ng ale Nginitian ko nalang siya saka ako bumalik sa kwarto namin. Di naman kalayuan ang mini store sa kwarto namin kaya mabilis lang akong nakabalik. Nang buksan ko ang pinto ay laking gulat ko nang....

"Sandali kang nawalan ng malay, pero ayon sa doktor, wala namang seryosong nangyari. Pinasuri na rin ni Sir Hendrix ang buong katawan mo at nalaman nilang may bahagyang concussion ka lang. Wala ring sinabi ang doktor tungkol sa amnesia. Sigurado ka bang wala ka talagang maalala?" Pinagmasdan naman siya ni Aling Susan nang mabuti. Halatang nagdududa ito at tila hirap paniwalaan ang sinasabi niya. "Kailan ako nagpakasal kay Mr. Leviste?" maingat na tanong ni Felicity habang hindi komportableng nakaupo sa sofa. Pakiramdam niya ay isa siyang estranghero sa bahay na iyon. Wala siyang anumang alaala tungkol kay Hendrix o sa anak nilang dalawa.

He flashed a beautiful smile, a smile that already captured my heart two years ago. Dahan-dahan akong bumangon at tumabi sa kanya. Kagaya ng sinabi niya ay ipinatong ko ang aking ulo sa kanyang balikat at marahan naman niyang ipinulupot ang braso niya sa aking likod. Bigla ay nakarinig kami ng mumunting sigaw. Namatay lahat ng ilaw dito sa Bay Walk. We can hear footsteps of the people leaving the area and I guess me and Third are the only people left.

Paglabas ko ng kwarto ko at sinigurado kong nakasara iyon bago ako naglakad papunta sa hardin. Natigilan ako dahil napakaraming tao ang nandito ngayon. May kanya kanya silang mundo. Ang iba ay kumakain ng tahimik, ang iba ay umiinom at nagsisigawan ang iba naman sumasayaw. Akala ko pamilya lang nila ang pupunta pero mukhang hindi, mukhang pati ang mga kaibigan ni Lennox ay nandito dahil namukaan ko ang iba.

She pulled back her hands to clean and place our dishes on the stainless tray. “Ah, yeah! Their love story was tragic though. Naghiwalay rin sila noon. Hmm… to cut the story short, Ate Diane even suffered memory loss, but the two of them still manage to show that love conquers all. Sana, gano’n din tayo,” sabi ko sa kanya at saka ako uminom. “S-Soon, I hope so. But let’s just enjoy what we have right now!” Despite her smile, there was a twinge of pain with regards to how Athena’s voice cracked while delivering her response.

“Masaya rin ako para sa’yo.” Walang yakap na mahigpit, walang luha. Isang tahimik na pagtango ang naging pamamaalam. At sa pagtalikod ni Julia, wala siyang dalang bigat kundi gaan. Habang naglalakad siya pauwi, napagtanto niyang hindi lahat ng kwento ay kailangang magtapos sa sakit o pagsisisi. May mga kwentong nagtatapos sa katahimikan, sa pag-unawang sapat na ang naging papel ng bawat isa sa buhay ng isa’t isa.

Posibleng nagsasabi si Kate ng totoo dahil una palang imposible talaga na kamukhang-kamukha ko lang si Damania. Kinuha ko ang Diary ni Kate at nilagay sa loob ang sulat. Tumakbo ako pabalik ng Hospital at maswerte ako at nakasalubong ko ang mama ni Kate na palabas na ng Hospital. “Hija? Bakit ka napabalik?” tanong niya sa ‘kin. “Na sa inyo po ba ang memory card ng cellphone ni Kate?” tanong ko. *** Ngayong hawak ko na ang memory card ni Kate hindi ko alam kong kaya ko ba ‘to ilagay sa cellphone ko at tingnan kong ano ang naka save dito. Ewan, natatakot at kinakabahan ako.

Nakayukong usal ni Mary. "Huwag mo nang alalahanin iyon. At saka, kung ano man ang nakita mo kalimutan mo na lang 'yon." Mahinahon kong usal dito. Isang malapad na ngiti ang binigay ko dito bago ako umalis. Ilang sandali pa ang lumipas at hindi ko namalayan ang oras. Kailangan ko nang makauwi dahil tiyak na naghihintay na sa akin si Avery.

Binigyan niya ng babala ang mga tauhan na noon ay natindigan at lumayo. Nang mapag-isa si Claudio at ang matanda, nagsimula nang magkwento ang matanda. "Anim na buwan na ang nakalilipas nang kita'y unang patuluyin sa aking tahanan. Noon, ako ang naaawa sa iyo. Subalit ngayon ay nagkapalit tayo ng kapalaran. Ngayon ay ikaw naman ang naaawa sa akin. Sige maupo ka at ikwento mo kung paano ka nakarating dito." "May labinlimang araw nang naibalita sa akin ang inyong pagkasawi," ang malumanay na tugon ng binata. "Nang mabalitaan ko iyon ay pinilit kong hanapin kayo sa iba't ibang bundok. Dito ay nalibot ko ang dalawang lalawigan." "Pinilit kong tumakas," patlang ng matanda, "pagkat ayokong mabuhos

Vaughn's POV "Bro totoo nga that she's back?" Taningi ni Clinton sa akin Tumango ako sa kanya " Yes but she can't remember anything, she had a retograde amnesia sabi ni Kleifer" Sabi ko sa kanya "Oww good luck for you bro" Sabi ni Drazen "Yea Right I'll do everything para maalala niya ako" pursigidong sabi ko sa kanila "What if di na bumalik yong ala-ala niya? Ano gagawin mo?" Tanong ni Clinton sa akin