Walking On Eggshells の小説・ストーリー

Mas eleganteng version ng regular office floors. Halos naririnig ko ang tunog ng heels ko habang naglalakad ako palabas ng elevator. This is really happening. I’m really going to work here. *****

Mabilis kong sinuot ang dress na suot ko kagabi at basta ko na lamang dinampot ang aking purse, kasunod nito ang aking three inches Stiletto heels na basta ko na lamang binitbit palabas ng pinto kwarto. Hirap man maglakad dahil sa sakit ng aking katawan partikular sa gitnang bahagi ng pagitan ng aking dalawang hita ay hindi ko na alintana dahil ang tanging nais ko na lamang ay makaalis rito sa lugar na 'to.

Elise strode into her workplace, her heels clicking against the polished floor, her heart pounding a steady rhythm against her ribs. The weight of what she was about to do sat heavily on her shoulders, but she forced herself to move with purpose. She couldn’t afford to show hesitation—not now.

Walking lang naman, pero kung umasta ay parang sasali kami sa Olympics. Tumayo na siya mula sa kinauupuan niya. “Go change.” Umirap ako. Kung makautos pa ay akala mo kung sinong amo. Pagod kung tao, pagwo-walking-in pa sa gabi. Kaya wala na akong nagawa kundi kunin ang outfit na nakalaan para sa akin. Habang paakyat ako sa hagdan ay hindi ko maiwasang mapailing. Walking lang. Walking lang talaga. Pero parang military preparation ang dating.

Mariin at puno ng hinanakit na sambit ko at iniwan na siya roon. Kulang na lang ay lumubog ang heels ko sa tiles sa bawat hakbang ng mga paa ko dahil sa sobrang bigat ng paglalakad ko. "Aeris, wait—!" Hindi ko iyon pinansin. Dire-diretso ang lakad ko hanggang sa makalabas ako ng HQ.

Agad niyang ipinagpatuloy ang kanyang paglalakbay. Mabagal na naglakad si Mia habang nagsimulang umakyat sa hagdan ng flat. Ang suot niyang high heels ay nangangahulugan na dapat maging mas maingat si Mia sa paglalakad sa hagdan, dahil na-sprain ang paa niya dahil sa pagmamadali sa pag-akyat sa hagdan habang naka-high heels na nagresulta sa hindi niya makalakad ng ilang linggo.

Siguro nga ay wala na talagang magbabago ro'n. Mas lalo pang naging awkward ang pakiramdam ko ngayon dahil ang tunog ng paglagok niya sa iniinom at ang tunog ng heels ko lang ang nagsisilbing ingay habang naglalakad kami papunta sa opisina namin. Hindi ko alam kung nasaan 'yong mga pasyente. Bakit hindi ko marinig ang ingay nila? "Ellie." Ilang sandali pa ay binasag na niya ang katahimikan.

Subalit, sa sandaling iyon, hindi niya magawang magalaw ang kanyang katawan. Nagngitngit ang kanyang ngipin at hinarap ang kanyang katawan pabalik kung nasaan ito. Tapos siya ay naglakad patungo sa hagdanan. Ang kanyang high heels ay gumawa ng tunog sa mga obsidian tiles. Ang mga ito ay tunog malamig, maingat at mabigat din.

malakas na boses ni Uriel mula sa labas ng pintuan ng walk-in closet. "Lalabas na ako," malakas kong sagot para marinig niya. Humugot ako ng malalim na buntong-hininga at malakas na napabuga ng hangin para maalis ang kaba na sa aking dibdib na bigla kong naramdaman. Pagkatapos ay maingat akong naglakad palabas. Nakakapaglakad naman ako ng maayos dahil one inch lamang ang puting high heels sandal na pinili kong isuot. Ayokong magsuot kasi ng sapatos o sandals na mataas ang takong dahil maliban sa hindi ako sanay ay natatakot din ako na baka bigla akong madapa. Ayokong ipahiya ang aking sarili sa maraming tao. Paglabas ko sa walk-in closet ay tila natulala si Uriel habang nakatingin sa akin ng

Nang maalala kong andito nga pala kami sa may gilid ng gate namin ay medyo nahiya ako. Ang haba ng usapan namin tapos hindi man lang ako naging considerate? Jusko! Ano na naman bang katangahan ang pumasok sa peste kong utak? Magsasalita pa sana ako ng biglang may tumawag sa kaniya. “Hello, Hera. Uhm, pakisabi sa mga investors na I'll be there in a minute. Say my apology to them and please tell them to wait for a moment. Thank you.“ wika niya habang may kausap sa kabilang linya.