Walking On Eggshells Novels & Stories

I wasn’t even sure where I was walking to—I just needed to move. My heels clicked against the floor as I wandered, weaving through strangers whose laughter echoed too loud in my ears. My body was tired, my eyelids heavy, the dizziness growing worse. I was just about to turn back, thinking of returning to my empty table, when I suddenly collided with someone. I braced myself for the inevitable fall, already wincing at the thought of hitting the ground. But before I could, a strong arm circled around my waist, steadying me.

Keila walked into the conference room with a calm demeanor, despite the storm swirling in her mind. The investors were already seated around the long, polished table, their expressions a mix of curiosity and skepticism. She could feel the weight of their gaze on her, but she held her posture steady, knowing this moment was pivotal for the future of the company.

Wala sa sarili akong napalunok. Mabilis ang tibok ng aking dibdib at nandoon pa rin ang init sa ‘king katawan. Hindi ko maintindihan kung ano ang logic ng nararamdaman ko ngayon. This is my first time. How am I supposed to react? Kinakabahan ako! “I’m sorry…” Humugot ito ng malalim na hininga. “Why are you walking barefooted?” “M-masakit na sa paa ko ang heels.” Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi. “P-pwede niyo na po ba akong ibaba?”

The glass shatters, pills scatter across the floor, and the nurse steps back, not because she's scared of me, but because she can see I'm already scared of myself. Other times, I just laugh. Not because something's funny, but because if I don't laugh, I'll completely lose my mind. So I walk. Paikot-ikot lang sa kwarto. Forward, backward, over and over, hanggang sa masaktan na ang talampakan ko. But I keep walking anyway. Kasi kapag tumigil ako, mas lumalakas 'yung tinig. Mas bumabalik 'yung alaala. Mas tumitindi 'yung paniniwalang wala nang bukas para sa'kin.

Binati siya ng kanilang guard ngunit hindi niya ito pinansin. Habang naglalakad ay tumulo ang luha sa kanyang mga mata na agad niyang pinunasan. Hindi naman siguro masamang umiyak, ‘di ba? Hindi naman siguro masamang masaktan dahil sa nasaksihan niya, ‘di ba? She took off her heels and continue walking. Masakit na nga ang puso niya, masakit pa paa niya dahil sa heels. Grabeng pagsubok naman yata ito.

“Oo, kinailangan akong operahan ng dalawang beses para makalakad nang maayos.” Nagbaba naman tingin si Shiela, hindi maiwasan na makaramdam ng lungkot. Kaya pala may pagkakataon na napapansin niyang paika-ika ito kapag matagal-tagal silang naglalakad.

“That's enough. Take a rest for now.” Tumalima si Claire gaya ng kanyang utos ngunit nang marinig niya ang ingay ng takong nito ay nasapo niya ang noo at napasigaw, “Walk without using heels, Claire. Please!” Napahinto si Claire sa paglalakad at binitbit nito ang takong papunta sa sofa.“Was the sound of the heels irritating you?”

Natoon naman ang aking atensyon kay Yhana nung nagulat ako na patungan ako ni Yhana nung mabibigat na libro. "Para masanay ka na laging naka breast-out" sambit niya sakin "Now try to walk with confidence without minding the books on your head" sambit niya pa at sinunod ko naman ito kahit na nahihirapan akong maglakad. Haler naka heels na kaya ako and guess what it's 5 inches for pete sake buti nalang sanay na akong magsuot ng may heels. Nagsimula na akong maglakad sa una nagdahan-dahan muna ako. Natatakot kasi ako baka mahulog yung mga libro.

Alam niyang punong- puno ng pagtataka ngayon si Chandria ngunit hindi na niya ito pinansin pa. Maingat niyang inalalayan ang dalaga pababa ng hagdanan at nang makaapak sila sa buhanginan ay hinarap niya ang dalaga. Bahagya siyang lumuhod para maingat na hubarin ang suot nitong heels. “Why are you taking my shoes off?” she asked. “So you can walk properly on the sand,” he answered.

Dahil nga pinagkatiwalaan ako ni Enzo sa pagpapatakbo ng kumpanya ay madali kung isinasakatuparan ang aking mga plano na mailipat sa pangalan ko ang lahat ng pag-aari ng kumpanya. Mabuti na lang ay magaan lang itong napamili kong toiletries at mga damit kung hindi ay mahihirapan ako sa paglalakad. Bukod pa na naka 2 inches high heel ako ay madulas pa ang sementadong daan kung kaya't kahit na gusto ko na lang tumakbo upang madali akong makarating sa unit ay pagtitiyagaan ko na lang maglakad kaysa madapa o matapilok ako sa daan.