Walking On Eggshells Novels & Stories

Bigla akong napalunok, lalo na nang dahan-dahan siyang humakbang papalapit sa akin, oblivious to the fact that his expensive clothes were getting wet from my dripping skin. At kung minamalas ka nga naman, sa pagmamadali kong lumayo, nawalan ako ng balanse. My foot slipped on the wet marble floor. I gasped, instinctively closing my eyes, waiting for the painful impact of my body hitting the hard and cold tiles. Hinintay ko 'yung sakit, yung lamig ng sahig na tatama sa likod ko.

Shrinking under the weight of their judgment. Then it happened. A water bottle came flying from the crowd, barely missing my face. The sudden shock made me stumble—my heel nearly caught the edge of the runway. Gasps filled the air, followed by laughter. My legs wobbled. My vision blurred. The humiliation burned hot in my chest, and the noise around me seemed to grow louder, more vicious, more inescapable.

Mahapdi at masakit iyon lalo na’t lumalapat ang sapatos sa pinakangilid ng kanyang paa na may sugat. “You can’t walk properly kung ganyan, na may sugat ka,” sabi ni Ezzekiel na ngayon ay nakaupo na sa kaputol ng beach chair na kanyang kinauupuan. Nagulat pa siya nang marahan nitong alisin ang nasuot na niyang doll shoes.

Two inches above the knee rin ang tabas nito kaya ay naiilang siya. “Hey Etel, be confident, okay? You are gorgeous,” Saad ni Memie na tanging naging kaibigan niya na staff sa boutique. Matapos ang Makeover ni Etel ay inalalayan na siya ni Memie sa paglalakad. Nahihiya siyang napailing ng napansin niya ang paraan ng kanyang paglalakad. Naaalala ni Etel iyong panahon na bata pa siya at nagkaroon ng bed sore. Ngunit, naiiba ’yong sa kanya sapagkat nakuha niya iyon no’ng panahon na natulog siyang basa ang lahat ng suot na damit. Pinarusahan siya ng ina at hindi pinapasok sa loob ng kanilang bahay habang malakas noon ang ulan. Kaya ang naging resulta ay nairita ang kanyang mga singit. Ang masakl

Kinuha nito ang walking stick sa tabi ng lamp shade at nagsimula kaming maglakad habang magkahawak ang aming mga kamay. Eksperto itong naglakad papunta sa kusina na parang nakikita nito ang paligid, "Hey kabisado mo na dito ah," pang-aasar na sambit ko dito. Ngumiti ito ng malaki, "Ang tagal ko na kaya dito syempre kabisado ko na," proud na sambit nito at binitawan ang walking stick nito pati ang kamay ko saka mabilis na naglakad, sobrang bilis din ng pangyayari hindi nito naalala na may baitang papunta sa kusina kaya natisod ito at muntik ng bumagsak, maagap akong kumilos para pigilan ang pagbagsak nito, pinagpalit ko ang pwesto namin hawak ko ang ulo nito at sabay kaming bumagsak, "Ugh!" d

Hindi ito malayo, malapit lang ito sa penthouse. Nagpasya siyang maglakad papunta roon. Ang paglalakad ay isang paraan upang makatakas, kahit panandalian, sa bigat ng penthouse at sa bigat ng kanyang sitwasyon. Makakatulong ito sa pagtunaw ng pagkain at para na rin makapaglakad lakad dahil masyado siyang stressed kamakailan. Ang paglalakad ay nagpaparamdam sa kanya na nabubuhay pa rin siya sa normal na mundo, sa kabila ng lahat.

Ilang minuto pa lang ang lumipas, lumapit siya ulit, at bago pa ako makalakad papunta sa kwarto ay bigla niya akong binuhat sa bisig niya. “Vander!” tili ko, halos malaglag sa gulat. “Ano ba! Kaya kong maglakad!” “Shh. You can’t be stressed,” sabi niya habang nakangisi. “Walking is stressful.” “Walking is exercise, mister CEO,” sagot kong natatawa habang iniyayakap ang magkabilang braso sa leeg niya. “Hindi ako lumpo, kumpleto ang paa at binti ko!" reklamo ko.

My breathing echoed loudly in my ears, every footstep sending small pebbles skittering across the ground. Suddenly— A loud crash echoed above us. We both froze. Someone had found the hatch. Evan whispered sharply, “Run.” This time, he didn’t pull me gently—he yanked my hand, sprinting down the narrow passage. I struggled to keep up, stumbling as adrenaline surged wildly in my veins. Footsteps pounded above us. Metal clanged. Then— THUD. THUD. THUD. Bodies dropping into the shaft. “They’re coming down!” I gasped.

magiliw na patiuna ng villa assistant. Isang pasilyo ang tinahak namin palayo sa villa.Yari sa bricks ang daan kung kaya hindi madulas apakan ng suot kung wedge. Dinahan-dahan ko lang ang aking paglalakad para hindi ako matapilok.Hindi pa namaan ako madalas nagsusuot ng wedge sandal.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.