We Went Back Novels & Stories

Nakakahiya talaga! "Should we go back inside?" He asked. Mabilis akong tumango. Pakiramdam ko nahimasmasan na ako dahil sa nangyari. We went back to the KTV and it was the most awkward walk of my life! Buti na lang naisip kong hindi naman na kami magkikita after nito. Saka malaki naman ang University! Hindi naman ako nagagawi sa college nila. Iiwasan ko na lang din lahat ng mga nakaputi!

biro ni Dami sa kanya. After naming kumain ay bumalik na kami sa byahe namin papuntang Benito Soliven. We would go back sa totoo naming buhay, ang pagiging alipin ng pera.

Ramdam ko ang kaba at pagod, pero mas matindi ang takot. Paglabas namin ng opisina ni Alessandro, bumungad ang malamig na hangin sa labas. Tahimik kaming naglakad pabalik sa sasakyan. At nang makasakay kami, saka lang nagsalita si Daddy. “Son, we did what we could for now. Let’s go back to the mansion.”

Nagsusumbong tuloy itong tumingin kay Nova na ngayon ay pinapanood lamang sila. "Ewan ko sa inyo," umiiling na sabi niya bago nagpatuloy sa pagkain. Bumalik kami sa pwesto namin kanina. Wala rin namang nakaupo ron kaya doon na ulit kami pumwesto. This time, I decided to do some of my activities para kung sakali mang matapos ko ngayon ay mag-aadvance reading nalang ako mamayang gabi.

Agad kong iniwas ang tingin at nagpatuloy sa pagkain. “If it’s important, pwede mo naman replyan,” ani Sebastian, mahinahon pero may halong curiosity. “Ah… hindi naman po importante,” sagot ko, sabay pilit na ngiti. Pasalamat ako na hindi na siya nagtanong pa. Pagkatapos kumain at mag-ayos ng sarili, nagpasya kaming bumalik sa Manila. “Let’s just go back to Manila,” sabi niya, habang tinutulungan akong ayusin ang gamit ko.

At bilang final attack namin, sinipa namin ang magkabila niyang pisngi kaya ngayon ay nakatulog na lang siya bigla. "Ayos!" sabay naming sabi ni Macy saka nag-apir pa. "Kailangan nating bumalik sa lumang bahay para malaman kung saan nila dinala si Dylan." sabi ni Macy. Kahit nag-aalangan ay tinanguan ko siya bilang sagot at nagsimula na kaming maglakad pabalik sa lumang bahay. Ilang sandali lang ay nakabalik na kami sa lumang bahay saka nagmasid-masid sa paligid.

Natigilan ako ng mapansin na nakalakad ito ng tuwid. “Pero kahapon lang ay hindi ito nakakalakad? Gumaling na kaya ito? Kung ganon bakit parang ayaw pa nitong umalis kami? Hindi kasi nito nabanggit na gustong makabalik. Palagi nalang ako ang nagpupumilit na makabalik. “Talaga? Aalis na tayo?!” Tuwang sambit ko ng sabihin nila lola sa akin kasama si Navy na aalis na kami. Bigla nalang kasi dumating si Navy at sinabi na babalik na kami.

"Inabot niya sa akin ang key at nag picture taking lang kami then niyakag niya na ako sa office para maayos ang ilan pang papers na kinakailangang ko pang i-comply." "Okay po, ma'am. Sa office na po tayo." aya nito. "Mga anak. Let's go.! tawag ko sakanila at mukhang wala na yatang balak na umalis dito. "Mommy, I thought we were living here, now." naguguluhang tanong ni Danica. "Yes.. But for the meantime we're going to go back to our old house and to get our things there." nakangiting sambit ko.

Nagpatuloy ang aming pag-uusap sa mga nais naming gawin sa aming magiging kasal. Nang matapos ang araw ng aming bakasyon ay excited kaming umuwi para makita na din namin sa wakas muli ang mga bata. Tuwang tuwa si Mommy sa pag-aalaga sa triplets. Halos ayaw na nitong ibalik sa amin ang mga bata. Binigay ko sa kaniya ang mga pasalubong na aming ibibigay para sa kanila nila Manang. Konting kwentuhan lang ang aming ginawa at nang gabi ding iyon ay umuwi kami sa sarili naming bahay.

At tungkol sa paghihigante niya sa ama ko gusto niya ring ipagpatuloy kaya kami lumuwas ng pilipinas. Yes we came back, pinaalam namin Kay primus ang pagbabalik namin dito pero gusto niyang itago muna ang pagkatao ni Synichie kaya gumagamit siya ng maskara. AZIAH'S POV Sa huling challenge namin Ay ang kalabanin ang kahinaan namin. Napunta kami sa isang forest I mean technical forest. Napa linga linga ako sa lugar na iyon Continuation......