Novel & Cerita We Went Back

Kung ano pa yung mahalaga yun pa nakalimutan ko. Kumain na lang kami saka bumalik ulit sa room.

"Sure. I'll let you know" Naghug lang kami ni Vrix at pumasok na kami sa loob ng airport. After several hours of travelling nakarating na kami ng States. It's nice to be back. Parang nag flashback lahat ng pinagdaanan namin ni Jeff. Those were the days na sobrang alaga niya sakin at kay RZ. Kinabukasan, nagising ako sa ingay Ng doorbell. Sino naman kaya yon? Wala naman kaming inaasahang bisita ngayon.

Seryoso ang pagkasabi nito pero agad ding binalik ang cellphone ang tingin na parang wala lang. "And yes we did not payag-payag because Ri sabi-sabi they are masama." Naningkit ang mga mata ni Zheyn nang magsimula na namang mag-conyo ang kaibigan. "Sige na, guys. Sasabihin ko kay Dome mamaya kakain lang kami." Days..weeks.. months... years had passed like that until they are allowed to go back to school again.

She really did not judge whatever it is I said about us. Nagkibit-balikat ako, also unaware as to what is the answer for that one. Though, I think it is already obivous. Halata naman na at hindi na kailangan pang mapag-usapan. He really is into Athena now. Mabilis na rin naming inubos 'yung kapeng in-order namin at bumalik na sa ospital. Hindi ko gaanong napansin kung nagtagal nga ba kami sa labas pero pagbalik namin, tulog na si Lola at nakapatay na ang telebisyon.

Sigaw ko at kumaway pa ako. Nag thumbs up lang ito at kumaway din. Hinintay na muna namin silang makalayo hanggang mawala sa paningin namin bago kami bumalik ng hotel. HINDI NAG TAGAL BUMALIK NA KAMI umaga na ng maka balik kami, dahil bumili pa kami ng pagkain sa agahan. Nag hiwalay na kami ng mga kasama ko dahil ang iba ay maliligo pa.

Pero sa kabila nito ay nagawa pa rin niyang punasan ang mga lumalandas na luha sa pisngi ni Kila. "I made you cry again," basag ang boses na anas ni Zane. Parang bumalik ang gabing iyon ng aksidente. It was Zane's biggest regret that he couldn't forget even for once. Pero wala siyang ibang magawa kundi ang bumawi sa mga araw na naging duwag siyang harapin ang pagkakamali niya. Kahit sa paaran pa ng panlilinlang upang bumalik lang sa kaniya ang dating nobya.

May yumakap kay Reign, may nagpasalamat, may nagbiro pa ulit tungkol sa panliligaw sa kanya. “Balik po kayo ulit, Ma’am Reign!” sigaw ng isa. “Oo naman! Thank you sa inyong lahat!” nakangiting sagot niya. Hindi na kami bumalik sa rest house para magpahinga. Sumakay na kami agad sa sasakyan pauwi ng Maynila—baka abutan pa kami ng bagyo sa daan. Tahimik ang biyahe.

Unti-unti, nawala ang bigat sa aking dibdib na ilang araw ko ring dala. We’re okay now. My twin and I. Kalahating oras din kaming nanatili sa garden, hanggang sa ako na ang nagyaya. “Let’s go back inside,” sambit ko. “I think it’s getting late. We’ll still have a bit of time before lunch.” Sabay kaming tumayo at naglakad pabalik sa mansion. ************** Fast forward. Monday. Back to work. Sabay kaming pumasok ni Rosie, balik na ulit kami sa dati.

A genuine one and said. “We'll go back to the Philippines, pronto.”

Habang abala kaming lahat sa pagpe-prepare ng lunch ay hindi namin maiwasang magkuwentuhan nang masasaya about sa mga nangyari sa buhay namin. Nakakatuwa dahil habang pinagmamasdan ko silang lahat ay bakas ang ngiti sa mga labi nila. "Well, tomorrow morning, we'll go back to States, to continue what we were doing. A lot of paper works are waiting for me," pagbibiro ni daddy kaya't natawa kami.