We Went Back Novels & Stories

Lalo pa naging agresibo ito. Pagkatapos kong maligo, wala pa ito. Habang naghihintay kay Nix, nagbasa-basa muna ako. Maya-maya lang pumasok na ito at dumiretso agad sa closet. "Magbihis ka," aniya na parang nagmamadali. "What happened?" Nagtatakang tanong ko rito. "We will go back to manila." Mabilis akong bumaba SA kama at nilapitan ito.

Tumalikod din agad siya at humakbang pabalik sa territoryo ko. "He is weird, you know..." Brielle twisted her lips. "Anyway, let's go!" Sabay hila niya sa akin. We headed back to the store, eating banana cues and other delicacies Nanay made. Brielle told Nanay about us, and Nanay was happy for us, wishing us nothing but love and happiness.

Napangiti ako ng makita kang muli ang nasa loob ng resthouse. Wala paring pinagkaiba ang resthouse na kinalakihan naming magpipinsan. Sa loob ng sampung taon, ngayon lang kami muling nakabalik. It was the same resthouse that we grew up together and bond together. The same resthouse that made we want to go back in Cebu. Pumasok kaming lahat sa sala at umupo. Inihahanda pa kasi ang aming mga kwarto.

tugon ni Set. “Sana nga,” nagbabakasakali kong wika sa kaniya. Paubos na ang kalahating oras na ibinigay sa amin kaya naman napagpasiyahan na naming bumalik sa aming mga silid at ituloy na lang ang kwentuhan mamaya. Pagkabalik ay umupo na kami sa pwesto namin ni Jas at tahimik na naghintay sa susunod na gurong papasok sa amin.

Narinig ko siya na tumawa dahil sa inakto ko. "We should go back, mahirap makabalik kapag dumilim na," we fixed ourselves and went back sa rest house. I tried my best to walk normally, buti at walang maids nung makarating kami. We went to our respective rooms to cleaned up and change our clothes. I swear to god I ain't doing that again.

Nakakahiya talaga! "Should we go back inside?" He asked. Mabilis akong tumango. Pakiramdam ko nahimasmasan na ako dahil sa nangyari. We went back to the KTV and it was the most awkward walk of my life! Buti na lang naisip kong hindi naman na kami magkikita after nito. Saka malaki naman ang University! Hindi naman ako nagagawi sa college nila. Iiwasan ko na lang din lahat ng mga nakaputi!

biro ni Dami sa kanya. After naming kumain ay bumalik na kami sa byahe namin papuntang Benito Soliven. We would go back sa totoo naming buhay, ang pagiging alipin ng pera.

Nagsusumbong tuloy itong tumingin kay Nova na ngayon ay pinapanood lamang sila. "Ewan ko sa inyo," umiiling na sabi niya bago nagpatuloy sa pagkain. Bumalik kami sa pwesto namin kanina. Wala rin namang nakaupo ron kaya doon na ulit kami pumwesto. This time, I decided to do some of my activities para kung sakali mang matapos ko ngayon ay mag-aadvance reading nalang ako mamayang gabi.

Agad kong iniwas ang tingin at nagpatuloy sa pagkain. “If it’s important, pwede mo naman replyan,” ani Sebastian, mahinahon pero may halong curiosity. “Ah… hindi naman po importante,” sagot ko, sabay pilit na ngiti. Pasalamat ako na hindi na siya nagtanong pa. Pagkatapos kumain at mag-ayos ng sarili, nagpasya kaming bumalik sa Manila. “Let’s just go back to Manila,” sabi niya, habang tinutulungan akong ayusin ang gamit ko.

At bilang final attack namin, sinipa namin ang magkabila niyang pisngi kaya ngayon ay nakatulog na lang siya bigla. "Ayos!" sabay naming sabi ni Macy saka nag-apir pa. "Kailangan nating bumalik sa lumang bahay para malaman kung saan nila dinala si Dylan." sabi ni Macy. Kahit nag-aalangan ay tinanguan ko siya bilang sagot at nagsimula na kaming maglakad pabalik sa lumang bahay. Ilang sandali lang ay nakabalik na kami sa lumang bahay saka nagmasid-masid sa paligid.