Wedding Vows Tagalog Novels & Stories

forever. Pagkatapos naming sabihin ang aming vows, ngumiti ang pari sa amin. "With the power vested in me, I now pronounce you husband and wife. Wilbert... you may kiss your bride." Lumingon ako kay Wilbert, at sa mga mata niya, nakita ko ang lahat-ang pagmamahal, ang pangako, at ang pasasalamat. Dahan-dahan niyang hinawakan ang pisngi ko, para bang ayaw niyang maniwala na totoo ang moment na ito.

Natawa ako sa sinabi niya. "Will you marry me, Love?" Natawa ako lalo habang lumuluha. "Malamang! Ang tagal kong lumuhod ka sa akin! Super yes!" Saka naghiyawan ang mga tao. Nag-umpisa na ang aming kasal. Sobrang saya ko na natupad ang dating pangarap ko. At ito na ang pinaka-mahalaga: ang pagbibigay namin ng vows sa isa’t isa.

' 'I love you langga," bulong niya sa akin. Niyakap ko siya habang patuloy na umiiyak. Tumingin ako sa parents namin na ngayon ay umiiyak din. Masasabi ko na napakaswerte ko dahil binigyan ako ni God ng lalaki na higit pa sa hinihiling ko. Isinuot namin ang second wedding ring namin sa kanang bahagi naman ng kamay namin dahil nasa kaliwa na 'yong unang singsing. "Now that you both have committed yourselves to one another and to your Holy Union through the sacred vows that you have taken and by the giving and receiving of these rings, I now pronounce you husband and wife. Those whom God has joined together may He generously bless Forever. You may now kiss the bride," anunsyo ni father.

sagot ng lalaki at padabog na isinara ng matanda ang kaniyang libro. Matapos ang palitan ng wedding vows ay ang pag-anunsyo ng wedding officiant roon. "I now pronounce you, husband and wife. You may kiss your bride!" Inangat ni Francis ang wedding veil ni Janna at isang ngiti ang iginawad nito bago hinalikan ang dalaga sa kaniyang labi.

Nauna si Natalie na nagbitiw ng kanyang wedding vows. "Sebastian, Hon! I know that our start is not like the ordinary meet up. But that doesn’t mean that my love for you is not real. Maybe for some its baduy, pero ikaw talaga ang nagbigay ng liwanag sa madilim kong umaga. Ikaw ang dahilan kung bakit laging may ngiti saking mga labi makalipas ang mahabang panahon. You give rainbow to my world. Hon! Thank you for accepting my family and making things impossible to be possible. Thank you for bringing back my family to me. Hon! I promise to be by yourside always kahit na mahirap man ang sitwasyon dahil alam kong ganoon ka din sakin. I promise to protect you from the harshment of the world. I pro

Malayo kami sa isa’t-isa at wala kang mararamdamang pagmamahal sa buong paligid. This wasn’t the wedding I dreamed of, not even close. “By the power vested in me by the laws of the Philippines, I now pronounce you husband and wife! Felip Nicolas Sanvitores, you may now kiss your bride!” Sumenyas ito sa aming dalawa na maghalikan na. Hindi naman ako inosente, tatlong taon kami nung ex-boyfriend ko kaya ayos lang sa akin na halikan niya ako ngayon.

nagsimula nang magsalita ang pari. The wedding ceremony lasted for forty minutes, and finally it was time to say our vows. Huminga muna ako ng malalim at pilit inisip kung ano yung mga kinabisado ko kagabi. Ah, bahala na. Basta alam kong galing sa puso ko itong sasabihin ko.

“I was not an ideal guy when it comes to relationship, I admit that. Pero alam ko kung ano ang ibig sabihin ng kasal. That when I married you, we have to share everything – happiness, pain, problems. . . Everything, Anikka. Naiintindihan mo ba?” Sandali siyang tumingin dito at marahang tumango. Pinahid nito ang mga luha niya sa mata na hindi yata maubos-ubos. Wala siyang salitang maapuhap ng mga sandaling iyon. Naiintindihan niya ang galit na ibinuhos nito sa kanya nang magkita silang muli. Gusto niya itong yakapin at humingi ng paumanhin nang muli itong nagsalita. “What does marriage vow says? For better or for worst, till death do us part. . .”

Nang magkita na ang bride at groom, opisyal nang nagsimula ang kasal. Ilang minuto ang lumipas, at ngayon, nagpapalitan na sina Mr. at Mrs. Andrada ng vows... "Ipinapangako kong ibabalik ko ang pagmamahal na ibinigay mo sa akin sa lahat ng mga taon na ito. Sa lahat ng pagsubok, halos imposible na hamon, sa saya at sakit, mamahalin kita palagi, hanggang sa tumanda na tayo. Hindi kita iiwan o pababayaan..." Taimtim na sabi ni Kara.

dagdag ko, “kahit anong mangyari… ikaw at ang baby natin ang pipiliin ko palagi.” Tahimik ang paligid. Narinig ko pa ang mahinang paghikbi ni Grace mula sa audience. Pagkatapos ay nagsalita ang officiant. “At ngayon…” Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa kamay ni Ysla. “I now pronounce you husband and wife.” Napangiti ako. “You may kiss the bride.” Hindi na ako nag-atubili. Marahan kong hinawakan ang pisngi ni Ysla, inilapit siya sa akin, at hinalikan siya.