Wednesday Motivation Quotes For Work の小説・ストーリー

I said. Lumipas ang ilang araw. We're not talking again. Nasa bahay lang ako, ayaw naman kasi niyang pumasok ako. Kapag nasa opisina ako, ayaw niyang may trabaho ko. Anong gagawin ko? It's Friday and I woke up without energy. He's still sleeping beside me but we're not talking. I took a bath at inayos ko ang sarili ko before ako bumaba para mag-breakfast.

napangiti ako sa tanong ni Wayde. "Well, you have an inspiration to go to work every day because you can see your crush. Pwede mo pa siyang maka-usap, masulyapan or whatever would you like to do. Find at least one, Wayde." Speaking from my experience, a little admiration could make me energize. "My world don't work that way, Celestia. Masyado akong abala sa mga gawain ko at marami pang mga conference ang kailangan puntahan. Not unless, I would hire someone to work on that. But I don't want that."

" May gusto ka bang iparating? " " Naku, wala, Chief! Natutuwa lang ako sa taong 'to tsaka masaya lang ako. Wala akong ibang ibig sabihin sa sinabi ko, kayo naman! " Pabiro akong humampas sa hangin at pilit na tumawa pero huminto rin ako kaagad nang makita ang tuwid na ekspresyon ng kausap ko. Tumikhim ako at umayos nang tayo. " Anyway, wala naman kayong dapat ipag-alala dahil hindi naman magiging sagabal sa trabaho ko ang pakikipag-date sa kapwa ko empleyado rito. Gagawin ko syang motivation and inspiration para sa ikabubuti ng company natin. "

Like what I had decided, tumanggap ako ng maraming commissions para masabi kong totoong abala ako sa trabaho. It was Thursday night. Umuwi akong sobrang pagod dahil pinilit ko talagang tapusin ang isang canvass sa loob lamang ng isang araw. Nasobrahan yata ang pagtanggap ko ng projects kaya ngayon ay no choice ako kung 'di gawin ang lahat ng iyon. Nang makapasok ako ay agad kong namataan si Wesley na nakaupo sa sofa sa living area. I ignored him. I'm too drained to even give him a damn.

“Bakit kasi pinapagod mo ang sarili mo? Boyfriend mo ang boss, hindi mo kailangang magtrabaho buong araw.” “Kahit na. Sobrang busy na namin kasi magkakaroon ng warehouse sa ibang lugar. Wala pang bagong hire na staff at maliit lang ang space sa opisina.” “Oh, siya. Basta tantiyain mo lang ang trabaho na hindi ma-drain ang lakas ng katawan mo. Need mo ng energy para sa Sabado. Marami tayong activities.” “Oo na. Aagahan ko na lang para makapag-prepare tayo.”

Pilit na niyang ini-encourage ang sarili, pero alam niyang hindi ito madali. Buong araw siyang nagpakasubsob sa trabaho. Parang wala nang katapusan ang pag-revise ng mga reports, pag-edit ng mga presentations, at ang pag-organize ng mga meetings. Pagod na siya, pero sa tuwing naiisip niya si Ezekiel, lalo lang siyang naiinis. Bakit parang wala itong pakialam sa kanya?

“You need to be here on Wednesday---” “May kailangan akong gawin sa BCC,” awat niya rito. “You want me to be here every day, right? Puwes, hayaan mo akong ayusin muna ang mga iiwan kong trabaho sa aming kompanya.” He shrugged his shoulders. “Fine. Pagbibigyan kita. Baka sabihin mo, wala akong konsiderasyon.”

Nagtatampo na wika ko sa aking sarili. Tumanggi rin daw ito na ihatid ni Gary dahil marami pa siyang kailangang daanan. At saan naman kaya siya pupunta sa ganitong mga oras? Masyado pa kayang maaga para mamasyal o lumakwatsa ano? Pero hindi ko naman ito masisisi dahil buong araw niya akong sinamahan dito sa bahay kahapon. Buong maghapon lang naman po kaming nagkulong sa loob ng aking kuwarto. At hindi niya ako iniwan ng hindi muling ngumingiti at tumatawa. Today is Friday, so after I had breakfast I also got ready for going to work. I know a lot of paper works await me that needs to be signed. And I have a lot of emails that need to be answered now and appointments that I canceled several ti

“Huwag na lang dahil baka hindi tayo makapagtrabaho kapag nandito ka araw-araw. Gusto ko ng tahimik na paligid kapag nasa trabaho ako.” “I can be a professional, if time of work then time of work.” Inirapan ni Monique si Aidan. Hindi ba siya napapagod sa pagkukulit kay Monique dahil si Monique ay napapagod na. Araw-araw ba naman na pumunta si Aidan dito sa shop niya. “Pag-iisipan ko na muna,” saad na lang ni Monique saka niya ipinikit ang mga mata niya dahil pagod na pagod na siya sa maghapon.

“Eto lang ang nakayanan ko. Pakibigay na lang ito sa nanay mo. Hayaan mo next time sasama na talaga ako.” “Echos mo lang ‘yan. Ganyan din ang sinabi mo last year, eh.” Nakaingos na tinanggap ni Andrea ang regalong binigay ko. “Salamat dito, ha. Nag abala ka pa. Kaya ka hindi nagkakanobyo kasi wala ka ng ginawa kundi magtrabaho. Subukan mo kayang lumabas-labas. Mas nakaka-inspire kaya magtrabaho ng may inspirasyon. Sa kakatrabaho mo baka mamatay ka ng hindi nakakaranas ng sarap. Baka mamatay ka sa paghihirap. Ikaw din, baka mamatay kang hindi nakakaranas kung paano maging maligaya.”