Welcome Home Quotes Novels & Stories

"Okay kalang ba?" Alalang tanong ni Wyne habang naglalakad kami papasok. "Ayos lang ako."matipid kong sagot. Hindi naman na din siya nag tanong. Napangiti ako ng mapansin ko ang banderitas at nakadesign na Welcome Home. Is heartwarming, to be honest. It feel like I was home. "My princess, sit down." Pag-hatak ni Aiko ng upuan sakin.

Wala s'yang pagsidlan ng kan'yang katuwaan ng mga oras na iyon. "Welcome home again my love and I love you so much," boses ni Brook na hindi n'ya namalayan na nakalapit na pala sa kan'ya. Hinapit s'ya nito sa bewang at hinalikan sa noo. "Pinaiyak mo ako" sita n'ya sa lalaki. "Sa saya naman at hindi sa sakit di ba? Mamaya paiiyakin ulit kita pero sa sarap na," malokong sagot ng kasintahan na ikinatanggap nito ng pinong kirot sa tagiliran.

Pero bago siya lumabas, bahagya siyang huminto sa may pinto. “Sky,” tawag niya. Napalingon ako. “Welcome home,” sabi niya sabay ngiti, yong ngiting tipid pero nakakayanig ng tuhod. Pagkasara ng pinto, napahawak ako sa dibdib. “Ano ba ‘tong nararamdaman ko?” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung paano ko kakayaning makasama siya sa iisang bubong araw-araw lalo pa’t magkatapat pa ang mga kwarto namin.

"Welcome back home, we've missed you so much." Sa isang pangungusap lang na sinabi niya ay sapat na sapat na sa akin 'yon para manlamig at mangilabot pa ako lalo, parang may ibang ibig sabihin ang sinasabi niya, hindi ko naramdaman ang aking sarili dahil do'n. Para bang... pinagbabantaan niya ako sa anuman ang gagawin ko rito, sa muli kong pagbabalik dito.

“Eh di puwede na.” Napatingin ako sa kanya. “Mayee!” “Ano?” “Hindi yun okay.” “Bakit naman?” “Paano kapag bumalik na yun?” Nagkibit-balikat siya. “Eh di welcome back.” “Welcome back ka diyan.” Napailing ako. “Paano kung dumating isang araw tapos biglang may kumatok sa bahay nila?” “Tapos?”

Natigilan ako at bigla siyang lumapit sa akin at marahang hinawakan ang aking braso. “You came back and you're safe,” dagdag niya. “That’s enough for me." Biglang kumirot ang dibdib ko. Dahil sa totoo lang…hindi ko inasahan na matatanggap nila akong muli nang ganito kadali. Akala ko magagalit sila. Magtatampo. O baka tuluyan na akong ituring na estranghero. Pero hindi. They welcomed me back like I never truly left.

“Sila ang mga ninuno natin.Maliit ka pa lang noong huli mo silang nakita." Nanikip ang dibdib ko. Lumapit kami sa kanila. Ang matandang babae ang unang ngumiti. Hindi malawak, hindi pilit—kundi isang ngiting parang matagal na akong kilala. “Welcome home,” sabi niya sa mahinang tinig, may bahagyang punto ng ibang wika. “Matagal ka naming hinintay.” Hindi ko alam kung bakit, pero biglang nangilid ang luha ko. Yumuko ako nang bahagya—isang kusang galang na hindi ko pinag-isipan.

Para siyang anino ng isang nakaraan na hindi ko kilala, pero alam kong konektado sa akin. "Welcome home, Miss Montenegro." Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Welcome home? Hindi ito tahanan ko. Hindi ito ang buhay na ginusto ko. Pero sa ngayon, wala akong magawa kundi ang sumunod.

"Maraming salamat haven, dahil sayo ay dahan-dahan na nilang nakamit ang gusto at pangarap nila sa buhay." Muli nya akong inakbayan at niyakap. "Your always welcome, bambina. Your happiness is my happiness so I'm glad that your happy now because, slowly we reach their dreams together." Hinigpitan nya ang yakap sa akin ng biglang may umubo sa kanang bahagi ko. "Punyetang kalandian, walang pinipiling lugar." walang prenong sabi ni mayang sa ere na syang nagpapatawa sa lahat.

Ang ilan ang pamilyar sa akin dahil nakita ko sila sa libing ni Drake, ang iba naman ay hindi ko matandaan. “Welcome home!” halos sabay sabay na sigaw pa nila. Mababakas ang ngiti sa kanilang lahat dala ng tuwa. Marahil ay dahil nakita na nila ulit ang kaibigan nila pagkatapos ng mahabang panahon.