What Is An Emotion Novels & Stories

Napakunot ang noo ko habang dahan dahan kong iniikot ang paningin sa paligid. Hindi ko maintindihan kung bakit narito ako. Mas lalong hindi ko maintindihan kung bakit pakiramdam ko ay may kung anong mabigat na emosyon ang unti unting bumabalot sa buong pagkatao ko. Takot. Kalungkutan. Galit. Lahat ng emosyon na iyon ay tila sabay sabay na gustong sumabog sa loob ko.

Iilan lang ang nakaaalam kung gaano kalamig ang taong ito. Sa mundo ni William, tila umiiral lamang ang mahigpit na mga probisyon ng batas at ang malinaw na hatian ng panalo at talo. Ang emosyon ay isang sagabal—isang bagay na kailangang putulin at alisin.

Matatakot Iba't ibang klaseng emosyon na nagkapalit-palit na ng ibig-sabihin. May ibang malungkot na nakangiti. May mga tumatawang natatakot, may mga umiiyak na nagagalit at mayroon ding luha na hindi mo alam kung bakit. Emosyon na hindi mo malaman kung anong tunay na diskusyon dahil sa sitwasyon na kinasasadlakan natin. Kaya ang tanong na paulit-ulit kong naririnig sa utak ay kung kelan magkakaroon ng linaw ang lahat? Dahil pakiramdam ko hindi kailanman naging tunay na malinaw para sa akin ang bawat desisyon at hakbang na pinili ko.

Hindi iyon simpleng tanong. Parang may halong galit, inis, at kung ano pang emosyon na kahit siya ay hindi maintindihan. Para bang may kung anong gumugulo sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag kahit pilitin niyang isipin kung saan ito nanggagaling. At sa sandaling iyon ay hindi man lang niya alam kung ano ba talaga ang kinaiinisan niya. Hindi niya matukoy kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ganito kabigat ang pakiramdam niya.

Baka iyon ang emosyong laging nakaguhit sa mga mata niya na hindi ko maintindihan. Ang pamilyar na emosyon na nag bibigay sa akin ng kilalang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag. It's sadness. The fear and anger na sama samang namumuo lang sa loob namin. Pero bakit naman kaya ganoon ang mga mata niya? Ano naman kaya ang ikinagagalit niya para mapuno nun ang mga mata niya? Saan naman kaya siya natatakot?

Nagpaalam naman si Hope, mabuti na rin yan para mapatay ko ang lalaking ito ng walang witness dahil sa kagaguhang pinagsasabi niya sa akin noong nakaraang linggo lang. "Avi --" sambit nito. Pero tumalikod lang ako, ayaw ko siyang makita, kahit na miss na miss ko na siya. I hate him for making me feel emotions that I don't even know that really exist in reality, akala ko lang noon sa mga pelikula at palabas ko lang mararamdaman ang mga ganitong klase ng stupid emotions but then, damn! "Avi, look at me. Hindi ko alam," mahina pero may diing salita niya.

"Kung masaya ka, bakit hindi ka nakangiti? You're frowning. That's not happiness." Sa sinabi niya ay parang gusto kong kumuha ng salamin at iharap iyon sa mukha ko. Talaga bang nakasimangot ako? Well, that doesn't define my emotions. I'm really happy, it's true. "Emotions can be complex, and it's okay to feel conflicted." Anang Edzell.

Ngunit, hindi ako doon tumigil. Kagaya nga ng sabi ko, ayaw ko maramdaman ulit ang mga kinakatakutan kong mga emosyon. Do you wanna know, what kind of emotions I feel before? Loneliness, Sadness, Despair, Pain, Miserable, and all the negative feelings I felf before. But that was before.

At ngayon, napagtanto niyang siya ay isang taong manhid sa emosyon, mahina sa pagpapahayag ng damdamin, at hindi kailanman natutong ipakita ang kanyang pagmamahal sa paraang maiintindihan ng iba. Ibig sabihin ng pagiging "emotionally thin" ay kulang siya sa karanasan sa pag-ibig. Dahil hindi siya sanay umibig, wala rin siyang sapat na karanasan upang matutong lumago sa isang relasyon. Kapag dumating ang babaeng mahal niya, alam niyang dapat siyang maging mabuti rito. Ngunit kapag dumating ang mga problema—bumabalik siya sa trauma ng pagkamatay ng kanyang ina.

matatag na sabi ko. Nakita ko ang pagdaan ng iba't-ibang emosyon sa mga mata nito pero wala akong pakialam kung anong klaseng mga emosyon iyon. Isang emosyon lang ang nasa dibdib ko ngayon. Galit.