Novel & Cerita When I Was Younger

“I know a quiet spot.” Hindi nagtagal, huminto kami sa isang pamilyar na dalampasigan—malayo sa kabihasnan, tago, at tahimik. Tahimik akong bumaba. Niyakap ako ng hangin habang pinagmamasdan ko ang madilim na dagat na walang ibang ingay kundi ang paulit-ulit na hampas ng alon sa buhangin. “I used to come here when I was young,” mahina kong sabi habang pinagmamasdan ang malayo. “It was the only place that felt like peace.”

Mahimbing ang kanyang tulog, parang wala siyang kamalay-malay na may taong pumasok sa silid niya. Bumalik ang paningin ko sa malaking litrato sa pader. Lumapit ako roon, dahan-dahan para tingnan ito ng mas malapitan. Older picture ko iyon. Tinatayang nasa labing-walong taong gulang pa lang ako roon. Chubby pa ang pisngi ko, inosente ang ngiti, at walang bahid ng bigat ang mga mata ko.

At ang mukha ng aking mga magulang habang bumabagsak sila sa harapan ko. Hindi ko malilimutan ang mga matang unti-unting nawalan ng buhay. Ilang taong gulang lang ako noon. Isang inosenteng batang walang alam sa kalupitan ng mundo. Sa loob lamang ng ilang segundo... Naging ulila ako. Kasabay ng pagkawala nila ay tila namatay rin ang batang dating masayahin. Halos mawala ako sa katinuan.

I was eighteen years old and believe I'm going through a phase. I wish I was more certain of myself and my decisions. When I was twelve, I imagined that by the age of eighteen, I'd be the finest version of myself, "in my prime," the best I could be. I assumed I would have graduated from high school and be dancing and teaching ballet to seven-year-old youngsters. I'd be living the life I'd always wanted, confident in myself, and in command of everything in my life. However, this is not the case. At the age of eighteen, I have a changeable mind and a fickle heart. Everything in the world appears to be fleeting, and nothing is ever as it appears.

Pagbabawi niya nang mapansing nag-iba ang timpla ng mood ko. "Noong kabataan ko kasi never ako nagkaroon ng oras para magsaya sa tabing dagat," pagkukwento ko na ang paningin ay nasa malawak na karagatan. Awtomatiko niyang binigay ang buong atensyon niya sa akin habang hinihintay akong magsalita. "Mas maganda atang sabihin na wala akong childhood memories." Pagpapatuloy ko at mapaklang natawa. Inaalala ko pa lang ang mga nangyari dati'y tila napakasakit na nito sa aking puso.

Oh my God, he had the chance to see my precious body! I knew I was still young, pero isa sa mga bagay na maipagmamalaki ko sa lahat ay ang pagkakaroon ng magandang hubog ng katawan sa murang edad pa lang. I had perfect and gorgeous curves despite being a teenager. Early-bloomer as they said.

Hanggang ngayon ay mabilis pa rin ang tibok ng puso ko at ilang beses akong napalunok dahil ayaw tanggapin ng sistema ko ang sinabing iyon ni Anzo. He doesn't like younger woman. Younger woman? Am I considered to be called like that? I'm just a mere 17 years old. At isa pa, sa bibig niya na mismo nanggaling. Ayaw niya sa mas bata sa kanya. Napatingin ako sa aking repleksyon and I saw my eyes turned misty.

Napangiti ako at nagpatuloy sa paglalakad. Bumungad sa akin ang isang rustic chalet. This also used to be my playground when I was young. Napatingin ako sa pintuan kung saan lagi kong hinihintay noon ang pagbalik ni Mama at Papa galing sa pamamasyal. They had always had a couple date when they were young. Napangiti ako. Those memories would always be etched in my heart.

Pero hindi ko talaga matandaan ang mga mukha nila. “You don’t remember me, right?” tanong niya at umiling ako “Mas focused ako sa trabaho.” simpleng sagot ko dito “Naging routine na sa akin na puntahan ka gabi gabi. Tinitignan lang kita sa malayo, mi amor. You were only 20 years old that time. My friends told me that you were to young for me pero sabi ko, age doesn’t matter. Kaya naghintay muna ako na marating mo muna ang gusto mong marating.” dagdag pa niya kaya lalo naman akong namangha

At idinamay pa ako sa halos pitong taong 'yon. NApailing-iling na lang ako, lalo kapag naiisip kong nagkaroon pa ako ng responsibilidad na maging ninong ng anak niya ha. Bawal namang tumanggi, so no choice talaga ako. Pinagsalikop ko ang aking mga braso, ang lamig dito sa labas. I didn't have my car with me, well, I am grounded. "TSK!" Napatagsik ako. Paano ba naman sa edad ko na 'to, nag-grounded pa rin ako.