روايات وقصص ضمن Where The Wild Things Are

Pinag-uusapan nila ang mga nangyari sa kanila kahapon habang namamasyal. “Mommy, we went on the zoo po yesterday. I saw the big tiger dun grabe, he’s so big po. I’m not scared of him, he look kind. His fangs is sooo big.” Pagdadaldal pa niya, natatawa ako sa pagiging conyo niya dahil ang cute, ang sarap niyang paggigigilan. “Really? but don’t come closer to them hindi mo pa kilala ang mga hayop lalo na ang mga wild animals, okay?”

At ngayon, dito sa bagong ospital na pinagtatrabahuan ko sina Axle at mama na lang ang sumusuporta sa ‘kin. "Saan ba kita ibababa ate? Okay na ba kahit sa gate na lang?” hirit ni Axle na halatang napilitan lang ihatid ako. "Maghahatid ka na nga lang hanggang sa gate lang? Ideretso mo na sa loob. Paglalakarin mo pa ako ng malayo." Reklamo ko. Malaki kasi ang Wilden Mental Institution, sa labas ay may gate at kapag pinasok mo ‘yon bubungad sayo ang napakalawak na field kaya hagardo versoza ka na pagkarating mo sa mismong ospital.

Hindi kaya marami ring wild animals sa lugar na 'to? Kinikilabutan siya sa naisip. Medyo malayo na siya sa pinanggalingan niya. Mas mabuti na bumalik nalang siya kesa maka-encounter ng wild animals. Natigilan siya ng makarinig ng malakas na lagaslas ng ng tubig. Nang tunguin niya kung saan nagmumula ang ingay ay halos mapanganga siya sa sobrang pagkamangha.

Baliw siya at ganoon din naman ako sa kanya. We are no longer worried about whatever the world will give us because we are covered with whatever we have and contented in life. We just have to keep fighting into the wilds with our wildfire romance. And together with our kids, we will survive. . THE END

"Pay for my shirt. Oh, well, I know you can't afford it." "Isara mo bunganga mo kung ayaw mong makahalikan ang tigre dito. Palunok kita nang buo, eh." "Urghh!" Naiiling na binalik ko ang tingin sa paligid namin. Malawak ang lugar, para siyang village na ang mga nakatira ay mga hayop. May mga batang nag-aabot ng pagkain sa giraffe. I can't believe my eyes I'm seeing such a wonderful creations.

taas-kilay na saad ni Sam. Maaring madalang niyang makita ang kapwa opisyal sa Hilagang Boundary. Ngunit hindi siya manhid kung ano mayroon ang personal guard niya at ang lady general ng Sweden. Kaso siya naman ang nasamid sa sarili niyang laway ng sumagot ito. Ang dalawa ang latest version ng Tom and Jerry.

bungisngis ng batang Azeria. “No, it should be beauty and the beast baby.” Tawa ni Tita Serena. “No! beauty and the wildest beast is better!” pilit naman ng batang Azeria. Bakit nakalimutan ko ang pangyayaring ito? Kung sana naalala ko ang pangyayaring ‘to, sana matagal ng natapos ang gulo between the Tacata and Hillarca. Sa panaginip kung ‘yon na memory ko pala ako nagising, ilang minuto pa akong natulala. Hanggang sa tumayo na ako, at pinasyang pumunta sa library. Para hanapin ang librong aking naalala, ngayon naiintindihan ko na ang lahat. Ilang copy ng libro na hinahanap ko ang aking nakita, kaya matagal bago ko nakita ang hinahanap.

Kahit natatakot ay hindi pa rin maalis ang kabaklaan nito sa pagsasalita. "Lumabas kayo riyan kung ayaw ninyong barilin namin kayo," matigas na utos sa kanila ng lalaki na parang miyembro ng WWW sa laki ng mga muscles na nag-uumalpas sa suot na puting sando. Ang WWW ay pangalan ng sikat na tournament kung saan ginaganap ang pakikipag-wrestling ng isang tao sa kanilang kapwa wrestler din. Mukha talaga itong wrestler. Nakakatakot.

Nasa likod si Angela at ako ang nasa harap ng sasakyan, tahimik lang ako habang nagsasalita si Angela. "Sigurado ka bang hindi mo sasabihin kay Lolo at Abuela na lumabas kami?" tanong niya kay Lazardo. "Hmmm oo. Hindi na kayo dapat lumabas ng gabi, madilim at minsan ay maraming wild animals dito na bigla na lang magpapakita---" "This is not a forest, bakit magkakaroon ng wild animals?" tanong ko, nagtataka. This is a farm kaya wala akong maitindihan sa sinabi niya tungkol sa wild animals.