Whined Novels & Stories

sabi nito sabay takbo paalis. Nailing na lang ako at nagmadali na ring naglakad papunta sa flat ni Mer. Hindi pa man ako nakapasok ay rinig na rinig ko na ang iyak ni Whyinne. "Stop whining and crying, Whyinne, please? Maawa ka naman sa gwapo mong Tito Lovimer. Ayoko pang maging member ng Senior Citizens." Natawa na lang ako bago tuluyang pumasok. "Paanong hindi iiyak 'yan eh pinapagalitan mo? Baby Whyinne, come to Tita Trice," panunuyo ko pa sa umiiyak pa ring bata.

she whined dramatically, stretching out every word like she’d just been through the worst ordeal of her life. "Ew! ayoko na talaga! Ayoko na pong kumain ng kahit ano pa—mamatay na ako sa gutom, hindi ko talaga kaya ang karne ngayon!" dagdag pa niya, akala mo talagang nagluluksa siya, kahit na kitang-kita naman na sinusubukan niyang pigilan ang ngisi.

Yumukod ako at masuyong pinatakan ng halik ang labi niya. "Hmm walang sounds! Gusto ko yung may tunog." reklamo niya, nag-isang linya pa ang kilay nito. I chortled a laught I forgot, my baby wants me to kiss her with sound every time kaya nakasimangot ito. Muli akong yumukod para bigayn siya ng halik na may tunog. Pagkatapos kong gawin yun malawak na ngiti ang binigay nito sa akin.

Imbes na sa labi niya dalhin ang kopita ay nagkunwari siyang manginig ang daliring humahawak sa kopita na nagdulot sa pagkabuhos ng laman na wine nito sa kanyang dibdib. "Oh, my jezzz....oh I am so sorry...Mr. T, my fingers ache so much.. maybe of too much work the whole day, I am sorry!" malumanay at paawa niyang sabi.

Feeling prinsipe, a****a! Inikutan ko siya ng mata para ipakita na napipilitan talaga ako, pero dahil wala na akong choice, kaya agad na akong pumili ng tugtog. I randomly chose Whine Up by Kat DeLuna. Nakita ko ang pag-ayos niya ng upo sa kaniyang swivel chair nang bumwelo na ako sa harap niya.

and it helps Pero hindi ko parin mapigilang mapangiwi at mapatingala lalo kapag umuulos sya... Ang sakit sakit.... Alam ko masakit nga talaga to..pero wala akong ideya na ganto to kasakit na para bang may kung anong binibiyak sa pagkatao ko! "I'm s-sorry" he keeps on whispering sorry habang ginagawa nya yung dahan dahang pagpasok sakin...

she whined in a sullen voice. "I'm sorry, El... I won't do that again," paghingi ko ng tawad sa mahinang tinig. Malakas pa siyang napahagulhol kaya napasimangot na lang ako at hinagod ang kaniyang likod. "I'm really sorry," dagdag ko pa.

he whispered so gently it stung my eyes. Agad na bumaba ang tingin ko para hindi niya makita ang pangingilid ng luha ko. “Enjoy your rest day,” he whispered evilly. ---

he whispered. Napahawak ako sa likod niya nang gumalaw siya sa ibabaw ko, walang ibang lumabas sa bibig ko kundi ungol nang ungol. “That it. Moan my name, baby. Moan..” Ang ingay ko na nga dahil sobrang sakit at sarap. “Damn, make it faster…” I moaned when I said that. Gusto kong bilisan niya pa lalo. Nawawala na ako sa sarili ko.

Bakit naman kung saan siya nasadlak sa sitwasyong ito ay saka naman niya naranasan ang maging weak at manlumo? 'Shit! Wala na nga akong kakampi at iniwan na ng lahat, saka naman ako nagkakaganito? Damn!' mahinang asik na wika niya. Mahina lang ang pagkakasabi niyang iyon para marinig ng kahit na sinong biglang papasok sa room na iyon.