Novel & Cerita Wild Things

"Ang daga ay laging nakakahanap ng butas." Ngunit sa pagkakataong ito, ang mga butas ay sinaraduhan na. Tumingin si Winston sa kanyang mga tao. Nakita niya ang takot, ngunit mas nangingibabaw ang katatagan. Ang Black Python, na may disiplinang bakal, ay bumuo ng isang depensibong bilog, ang kanilang mga likod ay magkakadikit, pinoprotektahan ang sentro. Ang Wild Phoenix naman ay handang sumabog sa isang alon ng kaguluhan sa unang senyas. At ang Whispers of the Night ni Raven ay nawala sa mga anino, ang kanilang presensya ay halos hindi maramdaman, naghihintay na parang mga ahas sa damuhan.

Ang mga wolves ay mabilis at malakas mangagat, pero meron lamang silang isang paraan ng pag-atake, na medyo madali pa rin para sa mga taong tulad ni Thomas na harapin. Mabilis ang mga wolves, ngunit parehong mabilis rin sina Thomas at Aries. Ang bawat atake nila ay mahirap at malakas, ito man ay mga tuwid na suntok, sidekicks, siko, o tuhod. Sa loob ng 30 segundo, pinabagsak nila ang lahat ng mga wolves. At ginawa nila ito habang walang armas. Pwede nilang patayin ang lahat ng mga wild wolves na ito sa mas maikling panahon kung meron silang mga armas.

Muling nagwala ang aking puso sa tuwa at hindi makapaniwala. "I actually love it when you call me—love." Dagdag niya. Nginitian niya ako bago tumalikod at mawala sa aking paningin. Naiwan akong nakapako sa aking kinatatayuan habang pinoproseso ang lahat ng nangyari. Hindi ba siya nagbibiro? Tama ba ang narinig ko? Inangat ko ang aking kamay at hinawakan ang parte kung nasaan ang aking puso. Damn! Ang lakas ng kabog. Should I conclude? Paano na si Sierra? What’s with them then?

Dito sila mga pinagagaling at pinaparami bago pakawalan ulit sa wild. Nakakita rin sila ng mga sawa, iba't ibang klaseng ibon, baboy ramo at unggoy rin. May mga red panda rin, iba't ibang klase ng reptiles at amphibians. Natuwa naman sila rito sa parang mini zoo sa loob din ng wildlife center. Bago pa tuluyang makalabas ng farm ay nakita nilang may photo booth na maaaring humawak ng buwaya at sawa roon. Maaari rin silang kumuha ng litrato kasama ang mga ito.

Para bang lahat ay eager makingi sa sasabihin niya, at hindi siya kumportable kapag nasa kanya ang lahat ng atensyon. “Zion River Anderson, 20 years old. Hobby? It’s confidential,” wika nito kay nagsi-reklamo ang mga kaklase nito. Ngunit mayroong lihim si Zion na ayaw niyang ipaalam sa iba, iyon ay ang hobby niya sa pagsusulat ng nobela. Hindi kasi common sa mga lalaki ang pagsusulat ng nobela, lalo na sa mga kagaya niyang member ng soccer team, medyo nakakatawa iyon para sa ibang tao. Kaya as much as possible ay tinatago niya. “Pero mahilig din ako sa sports, I play soccer at part kami ni Liam ng soccer team dito sa school. Interest sa babae? Gusto ko yung tinitingnan palang ako ay tumataas

Tsk! I'm planning to look for her longer nang makitang malapit rin ang kanyang mga pinsan. I stared at them. According to Albert Camus, man is the only animal that refuses to be what he is. Maybe Albert Camus was right, I’ll choose to be the wildest rather than to be tame by her...attractiveness. Grow fast child, I will tear you like a piece of glass. That was the plan.

Well he looks like a little beast, at mukhang nakakatakot nga ito kung malaki na siya, but is he really dangerous when grown up? "Welches Sprites, are naturally born dangerous kaya nga napaka-elusive nila. You can't see them even you'll hunt them, dahil pinaplano mo pa lang ay alam na nila and they will move to a different nesting ground. Kaya nagulat na lang din ako ng makita ko na may nakita at talagang nakakapit pa kay August ng umuwi siya last last week." Paliwanag naman ni Gen sa amin.

“You, bitch! Malandi kang babae ka! Pamilyadong tao pero kinakalantari mo! Salot!” Halos hindi ko na maintindahan ang nangyayari dahil naghahalo halo ang sigaw ni Mama, n’ong babae, at lalaki. Pagkaraan ng ilang segundo ay isang nakakabinging putok ng baril ang umalingawngaw dahilan para magwala ang mga aso sa labas.

AVELLA FARM Isang masaganang paligid ang nakikita niya. Luntiang mga puno at huni lang na ibon ang maririnig sa kigar na iyon. May mga ibat-ibat hayop dito na nadadaanan sila at sa gitna may isang malaking bahay na sa palagay niya ito ang tinutumbok nila. Malayo pa lang natanaw na niya ang isang matandang lalaki sa tingin niya mga nasa sixties na ito. Matikas pa rin kahit may edad na, malawak nag pagkakangiti nito sa kanila.

Tahimik silang nagtagal sa silid. Si Thara ay nakapikit, pilit kinokontrol ang pag-iyak, ang pagnanais na sumigaw, at ang selos na bumabalot sa kanya. Si Zaire naman ay nakatayo sa tabi niya. Silence does not wound. Instead, it grants Thara the space to process everything.