Novel & Cerita Withered Rose

At ang tinik ng isang tangkay ng rosas ay hindi magiging dahilan para ngayon ako umaray. It's just like her. She's like a rose, she's beautiful but full of thorns. But still I keep hugging her even though I would only earn pain and wound. Hanggang sa napitas ko na ito ngunit natumba ako sa damuhan at hindi na nakabangon. Damn alcohol! You're a such a hidrance. At sa gitna ng katahimikan at kadiliman ay nasilayan ko ang mukha niya. Nagliwanag sa buong garden at mas naging klaro ang pag-aalala sa mukha niya habang nakatingin sa akin.

She worked slowly, methodically — pruning, clearing, planting. Each flower she placed in the soil was a quiet rebellion. A whisper of who she used to be. Who she still was, somewhere beneath the bruises and silence. Hours passed. Her hands were dirty, her knees sore, but her heart beat steadier. She didn’t hear Hades return. But when she looked up and saw him watching her from the balcony, arms crossed, expression unreadable — her breath caught. He didn’t speak. Just stared evily. She lowered her gaze and already expecting a punishment.

Por otro lado. Jeceline miró un ramo de rosas rojas que Willy le había enviado. No sabía, en realidad cuál era el propósito de Willy al enviar un ramo de rosas rojas cuyo significado seguramente todos ya conocen, ¿verdad? "¿Realmente se ha vuelto loco?" Murmuró Jeceline molesta al ver el ramo de flores. Jeceline decidió tomar el ramo de rosas rojas y tirarlo a la basura para no tener que volver a ver esas rosas en su escritorio.

Tumango ako at sumama sa kanila. Iniwan niya ako dito pero alam kong siya ang nagpasunod ng mga bodyguard ko dito. Bago ko iniwan ang Kubo at ang Rosas na bigay niya ay mabilis ko pa itong sinulyapan. The rose and the thorn, and sorrow and gladness are linked together.

Hindi ko maituloy ang tanong sa isip ko at marahang hinawakan ang container, nakaramdam ako ng kakaiba ng mahawakan iyon at bumalik sa alaala ko ang panaginip, tears escape my eyes as I saw one of it's petal dripped down. Mas lalo akong nakaramdam ng takot ng makitang nalusaw ang petal, na siya palang dahilan ng likido sa ibaba ng stem ng nakalutang na black rose, pansin ko rin na kakaunti na ang petals ng black rose at hindi na ito buo tila unti-unting nalalanta ang mga taluyot. I thought, black rose never withered, 'yun ang sabi ni Dave sa akin. Ngunit bakit ang isang 'to, ay unti-unting nalalanta?

Chapter 11 Kinabukasan, dumating ang bagong impormasyon tungkol sa nangyari kagabi. Habang binabasa ko ang ulat, hindi ko maiwasang mag-isip nang malalim. Ang Red Roses—isang organisasyong bihirang kumilos nang walang matinding dahilan. Ang operasyon nila ay eksakto, walang palpak, at hindi nila pinapayagang may makalabas ng buhay kung hindi nila gusto. Pero bakit tila sila ang sumira sa plano ni Mila?

Marahil nagkaroon ang mommy niya ng malamig na kamay kaya madali lang itong magpayabong. Pero siya kaya? Nasubukan na niyang magtanim pero hindi nabuhay. Marahil mali ang pagkakatanim niya o di kaya nama'y hindi malamig ang kamay niya. Naghanap siya ng mapuputol niya. Medyo natatakot siya sa tinik niyon at baka matusok siya. Hinawi niya ang mga rosas bagama't ang mga tinik nito sumasagi sa kanyang kamay ngunit nag-iingat siya. Tumambad sa kanya ang napakalaking bulaklak ng pulang rosas na iyon. Napapahanga siya sa laki at ganda niyon. She was enchanted of that beauty of rose na tila kakaiba iyon sa lahat.

Hindi niya magawang itago ang kanyang disappointment, ngunit nagsikap pa rin siyang magpangiti. "Sige, Xavion. Game." Pilit na ngumiti si Rose, wala na rin naman siyang magagawa. Habang sila'y naglalakad sa gitna ng kapatagan, hindi mapakali si Rose. Ang presensya ni Xavion ay nagsasara sa kanyang plano, at tila ang kaligayahan niya ay nalalagay sa panganib dahil sa sobrang pangangalaga nito, sobrang killjoy pa naman. Sumumpa siyang pagbutihin na lang lubusin ang araw na iyon.

And I see forever in your eyes I feel okay when I see you smile, smile Wishing on dandelions all of the time Praying to God that one day you'll be mine Wishing on dandelions all of the time, all of the time I'm in a field of dandelions Wishing on every one that you'll be mine, mine " And that's our last song. Thank you everyone for coming today I hope you enjoy our performance. Bye " nakangiti pang kumakaway ang mga ito bago umalis ng stage.

Nagtagpo ang kanilang mga tingin, at sa pagitan nila ay tila huminto ang oras. Kasabay ng sunod-sunod na click ng mga camera, marahang napalunok si Manager Rose, at halos pabulong ngunit malinaw na narinig ng lahat ang salitang kumawala mula sa kanyang bibig—isang pangalan na bumago sa buong eksena: "Fae... Faerie White."