Withered Rose Novels & Stories

Dahil kailangan niyang magpatuloy sa buhay niya. Pagkatapos ay mapait ang ngiti sa mga labing sinulyapan niya ang mga halaman ni Isla. Lalo na ang mga rosas. Malulusog ang mga ito, magaganda, dahil binusog ang mga ito ni Isla ng pagmamahal at pag-aalaga. Katulad ng ginawa nito sa kanya. At iyon ang dahilan kung bakit nahihirapan siyang paniwalaan ang lahat ng nangyayaring ito ngayon sa kanya. As if he wanted to think that maybe they were both victims of a bitter fate and bad luck.

Ninais niyang gamitin ang kaniyang kakulitan upang sumuko para lang mabago ang kaniyang pangkaraniwang buhay. Sa huli, hinulog niya ang kaniyang sarili sa malawak na karagatan tulad ng isang duckweed, ngunit hindi siya nakatanggap ng kaligtasan. Sa halip, ang nakuha niya ay walang hanggang galit. “Sabihin mo sa ‘kin. Nakikinig ako,” mahinang sabi ni Rose.

Kagaya nga ng sabi ko, hindi mahalaga kung may absent ka, as long as pasado ka sa mga exam. Nagtungo ako dun sa garden na nadaanan namin kanina. Malawak iyon at maaliwalas, marami ding bulaklak at halaman, kaya nga garden eh. Nagdere-deretso lang ako ng makarating sa maraming puno, isang gate ang aking nakita at may nakasulat na 'Do Not Enter'.

“He was too fast. He disappeared.” He pointed to a single, perfect white rose lying on the grave. It was a stark contrast to the somber surroundings, a symbol of purity, of innocence, of loss. The rose was unfamiliar, unexpected, and unsettling. It was a silent message, a cryptic clue, a chilling reminder of the danger that lurked nearby. “Who was that?” I asked, my voice barely a whisper, my gaze fixed on the rose. “Who would leave a flower here? S'ya rin kaya?”

she whispered, her voice a hushed murmur that held a world of meaning. Osiris's fingers traced a gentle path along her cheek, his touch a silent affirmation of his love. "No rose, no gesture, can ever capture what we have," he replied, his words a gentle caress that mirrored the sentiment in his eyes. In the tender glow of the night, their unspoken vows hung in the air—a promise to cherish each moment, to weather the storms together, and to revel in the quiet joy of being in each other's arms. As they settled into the soft embrace of their bed, the night whispered promises of dreams and tomorrows. The rose remained a silent witness to their journey—a journey that had been filled with challen

Tumalim ang mga mata niya kasabay ang unti-unting pagkawala ng ngisi sa kaniyang labi. "Mamamatay sila. Makikipaglaro rin si Rosa sa kanila..." TO BE CONTINUED

Sa kamay niya ay isang bouquet ng red roses—ang paborito ng yumaong ina. Alam niyang hindi ito tradisyonal na bulaklak para sa sementeryo. Pero sa tuwing maalala niya ang ina, ito ang pumapasok sa isip niya. She was full of life, like a blooming rose in the dead of winter. Ngunit ngayon, kahit tanghali na, maulap at malamig pa rin ang paligid. Parang pati kalangitan ay nakikiramay sa lungkot sa puso niya. Ambon ang bumabalot sa buong lugar, tila kumot na malamig, humahaplos sa bawat balat na naroroon. Sa paligid ay mga tuyong dahon, nilalaro ng hangin habang dahan-dahang lumilipad palayo—tulad ng mga alaala na unti-unting nawawala ngunit hindi kailanman nalilimot.

I asked softly, tucking a loose strand of hair behind her ear, avoiding her bruised cheek. ​"Sobra," she whispered. "Salamat, Hunter." ​"Anything for you, Kadecy," ngiti ko ng matamis sa kanya, holding her hand tight as we walked toward the villa together. "Always." ✧✧✧ The sun had completely dipped beneath the horizon, replacing the heat of the afternoon with a cool, steady ocean breeze. Sa gitna ng pwesto namin sa buhanginan, nagliliyab na ang isang malaking bonfire. Nakapalibot din dito ang mga mabababang bangkong kahoy na may mga throw pillow, kasama na ang mga malamig na inumin na nakahanda na.

Hinding-hindi na niya ito makakasama pa. Napaluhod siya at sunod-sunod ang pagtulo ng kanyang luha habang kitang-kita niya ang paggulong ng ulo nito sa kalupaan at pagbagsak ng wala na nitong buhay na katawan. Alam ni Rosemarie na nakita siya ng amain dahil iniangat pa nito ang kamay sa kanya at nakuha pa nitong ngumiti bago ito tuluyang pugutan ng ulo ni Hawthorne.

Wala nang tono ng galit o anumang paggalaw na ibig na makawala sa yakap. Itinabon ni Hevan ang kanyang mukha sa leeg ni Ruby, nilalanghap ang mabangong amoy ng petals ng rosas na halo pa ng mga pampalasa na nagmumula sa katawan ni Ruby. Napakalambot ng pakiramdam ni Hevan.