Woke Up In Tagalog の小説・ストーリー

"Wake up mommy!" At his third attempt of waking me up ay doon na ako dumilat. Ngumiti ako sa anghel na bumungad sa harapan ko. Isang anghel na kamukha ng lalaking mahal ko. "Mommy your awake! Yehey! Nagising nga kita! Job well done!" masayang saad pa niya. I kissed him at his forehead at hinalikan niya ako pabalik sa pisngi. "Where's da--"

“Wala na akong balak umalis.” Nagising kami kinabukasan sa liwanag ng umaga. Bukas ang bintana, at pumapasok ang malamig na hangin galing sa mahamog na paligid. Nakatulog ako sa tabi niya, sa balikat niyang ginawang unan. Nang bumangon ako, tahimik lang siyang nakatingin sa akin habang may malapad na ngiti sa labi. “Good morning,” sabi niya, garalgal pa ang boses.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

"I like it like your cake." Uminit ang aking pisngi. We had more than one round, and I was happy that there was an improvement between us. Nakatulog na ako o kami nang hindi ko man lang inaasahan. My body had already spent everything it had. And when I woke up — "Shit!" That was the word that came out before I was fully awake — kung hindi ba naman ako nasilaw ng haring araw sa labas ay hindi ako magigising kaagad!

Hindi! Nagsimulang tumulo ang mga luha ko dahil sa naisip ko. Napatingin ako sa nalaglag na kumot at doon ako tuluyang napaiyak. It's not a dream. It's not a good dream. It's real. Totoo. Totoong nandito siya kagabi. **Can someone wake me up from this nightmare? I'm so tired.** Ang ingat na mga yabag niya, ang pagkumot niya sa akin, at lahat ng iba pa—totoo iyon. Hindi maaari. Ang anak ko!

Mabilis akong bumangon, saka marahan siyang ginising. "Seig wake up, it's already morning." nagusot pa ang noo nito bago tuluyang nagmulat. Mabilis siyang bumangon ng hindi nagsasalita at tumayo na bago nilahad ang kamay sa akin, para hilahin ako patayo. Agad ko 'yong tinanggap at pinagpagan ang sarili dahil may konti ng buhangin ang dumikit sa balat ko.

Tease I woke up the next morning dahil sa bagay na nakadagan sa aking tiyan. I opened my eyes and a breathtaking view greeted me. It was Anzo, peacefully sleeping beside me. Parang bata siyang nakayakap sa akin. His hold was tight, para bang tingin niya e tatakas ako kapag hindi niya hinigpitan ang yakap sa'kin. I was startled at first, but eventually nakabawi rin. Hindi ko man lang naramdaman na tumabi siya sa akin kagabi. Was I that exhausted to not feel his presence?

Iyong unknown number. Unknown Number : Ok maam. Just call me sir. So lalaki siya? Napatitig ako sandali sa mensahe. Medyo kinabahan ako dun ah?! Should I revive my fighting skills? Baka malaki siya, hindi ko kaya! Me: Okay sir. Lumipad na kami patungong Palawan. Nakatulog ako sa airplane. When I woke up, kakalapag lang ng airplane. "Nakarating na pala tayo," saglit kong tiningnan ang sarili sa salamin baka may dumi ako sa mukha mabuti na lang ay wala. Gabi na nang nakarating kami.

Thinking Out Loud "Mommy, mommy. Wake-up." "Hmm.." "Mommy..." Naaalimpungatan ako sa mga sandaling may pilit gumigising sa antok na antok kong diwa. "Mom. I said, Wake up." Boses iyon ni Sam. Ibinuka ko ng kaunti ang mga mata ko at nandoon nga si Sam at ginigisiging ako. Nagtaka pa ako dahil bihis na bihis ito na parang may okasyong dadaluhan.

run again from reality. Hindi ako nakapasok kinaumagahan dahil puyat pa ako at wala pang saktong pahinga. I woke up at exactly eleven am in the morning. My mama didn't even bother to wake me up. Papungas-pungas ako habang papasok ng banyo. Naligo ako at nagbihis. I wore my knee-length floral dress. Hindi na ako nag-abalang magblow dry dahil ramdam ko na ang pagkulo ng tiyan ko.