Workmate Quotes Mga Nobela at Kwento

Nakakainis pa dahil pinapagawa pa sa ‘kin ang report breakdown nitong financial report, e hindi ko naman ‘to trabaho! I had to remind myself a couple of times of the reason why I am here. I should work. I am a worker. Kailangan maging kalmado ako. Kahit na pasabog na ako dahil sa head namin! A co-worker nudged me. “Bili ka nga doon ng kape. Mocha latte, anim. Cold.” Utos niya. I looked at him confused.

Hindi pa ako gaanong nakikilala ng mga tao dito, kaya't naiwan akong mag-isa sa isang sulok ng cafeteria. Habang nasa cafeteria, sinubukan kong magtanong sa ibang empleyado kung paano ang mga bagay-bagay sa opisina. Isa sa kanila, si Mark, ay nagbigay sa akin ng mga tips kung paano maging maayos sa trabaho. “Huwag mong kalimutang magtanong kung may hindi ka alam. Ang mga tao dito ay matutulungan ka,” sabi niya.

Aam ko kung anong ibig niyang sabihin at kontento na ako sa bagay na iyon. “Gusto kong matuto kang mag explore. Madaming magagandang bagay sa mundo na dapat mong maranasan at makita. Alam kong workaholic ka pero dapat ienjoy mo rin ang buhay. Ang pera nandiyan lang, ang kompanya nandiyan lang pero ang oras ay nauubos. Maiksi lang ang buhay kaya dapat ay sulitin mo dahil pag tanda mo ay hindi mo na ulit magagawa ang mga bagay na dapat ay ginawa mo nang bata ka pa.” Tumango siya ay yumakap sa akin.

Sumulyap naman si Hivo sa kaniya na nakakunot noo, "Akala ko ba mag-bestfriend kayo?" "Maangas kasi iyan kapag nasa trabaho, Boss," si Mark ang sumagot. "Umaastang cool! At bawal din na...lagi kaming magkausap, bawal din lumabas ng sabay. Sa bar lang talaga—mag-usap lang sandali at kadalasan, buhay niya ang topiko namin; problema niya sa nanay niyang sugarol." Totoo naman ang mga sinasabi nito.

Bati sa akin ng mga mababait kong empleyado. "Good morning, how's your work?" masayang tanong ko sa kanila. "Nakakapagod pero worth it naman po." Ani ni Belly na barista ko. "Lalo na po yung sweldo," sabay tawa ng isang pilyo kong empleyado. Sobra kasi ako magpasahod sa kanila. Kaya siguro sobrang hardworking sila magtrabaho dito sa coffee shop. "Don't worry, malapit na ang sahuran." Wika ko at tuwang tuwa naman sila.

Natutuwa akong maraming pumunta kahit short notice lang ang announcement ko. "Good day sir." sigaw nang mga employees ko. Medyo kabado ako at kasama ko ang kambal baka bigla silang mag salita at malalagot ako sa Mommy nila. "You know that I can't do it on my own. Founding this ZSGC is really hard for me, but with your extra efforts, hardwork, dedication and to help also. Impossible always makes it possible, so that my company is your success too. And more success to come with us." wika ko sabay taas nang wine glass at sabay sigaw nang cheers sa lahat. Tumayo naman ang kambal na may hawak ring glass na may lamang juices.

She nicely greeted me at ganoon din ang ginawa ko. Hinarap ko agad ang mga trabaho ko. Sumabak na rin ako sa meeting ng mga kasamahan ko sa project ng company ni Dave. I seriously worked hard. Ganoon naman ako pagdating sa trabaho kaya ang mga nakakasabayan ko ay naiilang makipag-usap sa akin. I also don’t talk if it’s not necessary. Hindi kasi ako pumunta roon para makipagkwentuhan lang, kundi magtrabaho nang maayos.

nagsimula siya, ang boses niya ay medyo mabigat, "may mga araw ba na parang kahit anong gawin mo, parang hindi mo kayang makuha ang respeto ng ibang tao?" Tumahimik si Marco sandali bago siya sumagot, tumingin siya kay Veronica sa rearview mirror. "Oo, Ma'am. Lahat tayo may mga araw na ganun. May mga panahon na kahit anong sipag at tiyaga mo, may mga tao talagang hindi makikilala ang halaga mo. Pero ang importante, hindi mo pinapalitan ang pagkatao mo para sa kanila."

Ngunit bawat pahina ay tila nagpapaalala sa akin ng mapait na katotohanang ito ang buhay ko ngayon—isang labanang wala akong pinili pero kailangan kong harapin. Hindi ko alam kung paano ko matatapos ang bundok ng trabahong ito, pero may isang bagay akong alam—hindi ako susuko. Hindi ko siya bibigyan ng kasiyahan na makita akong bumagsak. Sa kabila ng pagod at bigat ng damdamin, pilit kong pinapalakas ang sarili ko. "Amalia, lunch tayo?" tanong ng isa kong ka-workmate habang sumilip siya sa cubicle ko.