Workplace Quotes Funny 소설 & 이야기

Nagtawanan ang lahat ng mga empleyado dahil sa joke na ibinato ng kanilang Boss. "Okay, I need to be serious here. Going back to my speech, I believe that your new President would be able to raise the company into a greater heights. Believe me guys, maski ako ay na-impress ng binatang ito when it comes to hardwork, perseverance and patience, and let me add charm as well that I'm sure this man will sweep every women's feet in no time." ang pagpapatuloy ni Boss Amiel. Muling nagtawanan ang mga empleyado dahil sa huling sinabi ng kanilang Boss.

dagdag pa ni Cameron habang nagsusulat, "you will have your lunch here. Sa office ko. To make sure you’re actually eating and not just drowning yourself in work." ​"Sir, parang sobra naman po yata 'yan," mahinang reklamo ko. "Anong sasabihin ng ibang empleyado?" ​"Let them talk," he said coldly. "I don't pay them to gossip. I pay them to work. And I'm paying you to stay healthy and be the best version of the face of this company. Understand?" ​Wala akong nagawa kundi tumango. "Yes, Sir."

"Utot agad? Wala pa ngang simoy, iniinsulto mo na agad 'yung utak ko." "Eh kasi naman, baka mamaya habang nagtatrabaho ka e bigla ka nalang mag-collapse dahil gutom, kasalanan ko pa! Hindi pwede 'yon, ayoko makasuhan ng pagpapabaya sa acting CEO na may utot." "Hindi ako may utot! May strategy ako!" "Strategy nga ng bituka mo 'yan!" Napailing na lang ako habang tinatanggap ang pagkain. Kahit nakakainis siya, hindi ko rin maitangging masarap siyang kakwentuhan. May topak nga lang.

paliwanag ko ulit. “If I hear someone in the office talking ill about you, I’ll fire them right away,” tugon niya kaya natawa kami nina Mario at Luigi. “Hala ka, baka makalahati ang mga empleyado niyo,” pagbibiro ko kaya natawa na naman ang dalawa. Siya naman ay seryoso lang. Mukhang hindi na-gets ang humor ko. “I don’t care. I’m paying them to work, not to talk about us,” sagot ulit niya.

aniya at lumabas na ng office ko. Huminga ako nang malalim para pigilan ang pagtawa. That was probably the first time I laughed in my office. I am not a friendly person at work. At sa tingin ko ay mas lumala pa ang pagiging mailap at istrikta ko sa trabaho nang mamatay ang parents ko. Maybe because my parents are my joy and now that they’re here no more, I no longer have the reason to smile even in the slightest.

Nagsuot muna kami ng facemask at shades bago tuluyang pumasok sa isang glass door ng isang Insurance Company. "Good morning, sir!" nakangiting bungad ng mga staff. "Life insurance, car insurance, health insurance, home insurance, travel insurance, umbrella insurance... I want it all! Just give it to me!" Confident kong sambit dahilan para mapatingin sa'min lahat ng empleyado "Pfft. HAHAHAHA!" "What are you laughing, you jerk?" Anas ko kay Zero. "Hahaha, I'm sorry, it just, you sound as if you're just going to buy some suka from kanto lol."

Tumikhim siya at ngumiti ng bahagya sa harap ng mga empleyado. "It's a pleasure to meet all of you. I'm looking forward to working together to bring this company to greater heights," malumanay na sabi niya, malayo sa tono ng lalaking galit at iritable kanina. Napalunok ako, sinubukan kong maging professional din, pero alam kong hindi ako makakapagpanggap nang matagal. Kung hindi kami mag-uusap nang maayos tungkol sa bahay, paano kami magtatrabaho nang matiwasay?

Isang tipikal na corporate office. Mga empleyadong nagmamadali. May mga bitbit na laptop. May hawak na folders. May abalang nakikipag-usap sa telepono. Lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit. Kung naging normal lang ang buhay ko... Marahil ganito rin ang naging trabaho ko. Isang ordinaryong empleyado.

Ganting bati ko sa kanila. I always see to it that my employees are happy in their work place. I don't want them to treat me like someone na dapat katakakutan. Gusto ko chill lang. Yung tipong pagpasok mo pa lang sa coffee shop nagra-radiate na ang positive vibes.

Paano ba naman sa sobrang pag ka excite ko sa unang araw ng trabaho e, hindi ako nakatulog kagabi thinking about my job gave me a sleepless day, and around Five noon I felt my eyes getting heavy and decided to sleep which led to over sleeping, now I'm considering my self as one of the Justice league character not Gal Gadot but as Barry Allen. Napahawak ako sa dibdib ko ng marating ang tapat ng Zeus club, dali dali kong tinungo ang employee entrance at iwinasiwas sa mukha ng bouncer ang hawak kong Identification card. "Muntik kang hingalin a." Bungad sa akin ni kuyang bouncer. "Kaya nga e, sa sobrang hingal ko parang gusto ko ng pumasok sa loob at maupo." Sarcastic kong sabi and when I realiz