Worst In Tagalog Novels & Stories

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Ngunit umalma ito at hindi naniwala. "Kanina pa kitang pinagmamasdan mahal. Ang tagal mong nakatitig sa salamin at pinagmamasdan yan sarili mo. Kulang na lang ay mabasag ang salamin." Biro pa nito sa huli. Pabiro ko rin itong inirapan sabay sabi--

desperada lang talaga ako.  Whenever we're together Wishing that goodbyes would turn to never 'Cause with you is where i'll always wanna be Whenever i'm beside you All i really wanna do is hold you No one else but you has meant this much to me I cant pretend That i'm just a friend 'Cause i'm thinking maybe we were meant to be Napapikit ako para pigilan ang luha. But when I open it again. I met Adonis eyes. "No one else but you..."

Napatigil ako sa aking kinaroroonan, ang aking hininga ay tuluyang nabara sa aking lalamunan habang napatitig ako sa madilim na kalsada kung saan nawala ang sasakyan ng kaisa-isang pamilyang pangarap kong makamtan. "Ihahain ko pa rin ang kaso..." ang nanginginig kong bulong sa gitna ng malamig na hangin ng gabi. "Lalabanan ko si Kiel Diaz...kahit ito pa ang maging sanhi ng aking katapusan."

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Chapter Seven Agad na nagmamadali si Sally na mapuntahan si Irish sa lugar na sinabi nito. Kung hindi lang siya tumawag ay hindi niya malalaman na hindi pala umuwi si Irish sa condo unit niya, sinabi nito na nasa isang club siya—sa Padis Point ng Taguig City. Nakita niya rin naman agad si Irish nang makapasok siya sa loob ng club lalo na wala pang masyadong tao dahil maaga pa iyon.

Doon niya isinigaw ang lahat ng sakit at galit na nararamdaman. It hurts. It hurts so damn much. Pero magkagayon man, hindi sumagi sa isipan niya ang hiwalayan ang kasintahan. Masyado niya itong mahal to the point na kaya niyang tiisin ang lahat ng sakit.

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.

"No no don't be sorry hindi mo naman sinasadya at aksidenteng natapisod ka lang" Napahawak ako sa aking noo na tila na momoblema. "Pasensya talaga ha, may mga oversized t-shirt naman ako 'yun na lang muna ang susuotin mo kasi basang basa itong damit mo at baka mapaano ka pa," wika ko sabay lumakad at tumalikod upang pumunta sana ng kwarto.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”