Novel & Cerita Worth To Wait

Nang hindi man lang lumingon. "Ellen..." Mahina ang tawag ni Westley. Napapikit siya. "Sir..." Mahina rin ang sagot niya. "I need..." Sandali siyang napalunok ."five minutes." Hindi na nagtanong ang CEO. Tumango lamang siya. "I'll wait." Iyon lang. Dalawang salita. Sapat upang maramdaman ni Ellen naz hindi niya kailangang harapin ang nakaraan nang mag-isa.

Mga pulis. “Magandang Umaga, ho. Nandito kami para ihatid ang warrant of arrest ni Miss Aracosa.” So, this is what I am saved for? What the fuck.

Force Bwisit! Nasaan na ba ’yong ka-meeting ko? Kingina, kanina pa ako rito, ah. Gosh, anong oras na! That person is really wasting my time! Naiiritang napasilip ako sa aking relong pambisig. Kaunti na lang at puputok na talaga ang bumbunan ko sa sobrang pagkainip sa paghihintay rito. It’s over! My almost two hours is enough to wait for that bullshit person.

W-what? " W-wait. W-why?" dahil hindi ko maintindihan kung bakit si yulliyah pa. " Don't ask anything. I'll give you what you need and you will give me what i want. It should be give and take. Besides, hindi na amsama ang offer ko lalo na kung para sa kinabukasan ng pamangkin mo." He has a point. B-but i need to ask yulliyah's consent first when she turned 19.

I hate those morons for wrecking my dream. Kailan ba kasi uuwi ng bansa si Aiden? I can't wait to see him. Hindi ko alam kung gaano pa ako katagal na maghihintay, pero mas hindi ko alam kung may hinihintay pa ba ako. Ayoko dumating ang araw na bigla na lang ako mapapaisip na kung para saan ba ang paghihintay ko kay Aiden. O tanungin ang sarili ko na kung sino ba talaga ang inaantay ko. Ayoko rin dumating sa punto na, pagtapos ng paghihintay ko at muli ko siyang makita saka ko lang mare-realize na sa tagal ng paghihintay ko ay naglaho na ang nararamdaman ko para sa kaniya. I don't want to be disappointed with my own feelings.

dire-diretso kong sinabi at buti na lang ay hindi ako nautal. "Still, Miss you should consider my email?" "They followed up another email with you but you still didn't respond," I almost felt impatient. "Pasensya na po Ma'am pero oras din po ang hinahabol namin. Bawat segundo na pumapatak ay ginto para sa amin. Kung kayo lang ang hihintayin buong araw. Mawawalan kami ng kliyente. Bawat oras libo-libo po ang inaasikaso namin."

Pero heto at kinakalyo na ang matris niya sa paghihintay, wala pa ring karugtong. Nang hindi na siya makatiis pa ay dinampot niya ang aparato, saka nag-compose ng message para sa lalaki. “Putol ang message mo. I was waiting for the continuation but looks like I would die waiting. Kailan mo balak dugtungan, sa 30th birthday ko?” Ibinagsak niya iyon pero tumunog kaagad at nag-vibrate. William was calling. “Sir na tawa ang narinig niya. Natatawa rin siya kahit paano.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi na lang lihim ang lahat. Natapik ko ang noo ko. Parang ginigising ang sarili ko. Isang taon na kasi ang lumipas. Wala pa ring pagbabago. Tama ba ang desisyon ko? Worth it ba ang paghihintay ko? Hanggang kailan pa ako maghihintay na mapansin niya? Napasinghap ako. Napabalik sa kasalukuyan. Halos mabitiwan ko ang cellphone nang bigla itong tumunog. Pangalan ni Bart ang lumitaw sa screen.

Karaniwang nag-aaral ng english si Aina nang dalawang oras sa araw, at susundan iyon ng ilang oras ng art theory. Kung wala siyang gagawin, paano niya gugugulin ang mahahabang oras? Gugugulin ba niya ang buong buhay niya sa paghihintay na umuwi ang kanyang asawa? Naghintay na siya noon... Ang pakiramdam ng paghihintay ay labis na nakakapanghina. Ngunit naiiba ang mga plano niya ngayon. Ang offer sa kanya ngayon ay parang ang last wave na ng pagtanggap sa eskwelahan, at kailangan niyang magmadali upang kumpirmahin ito.

Hawthorne looked at them, seryoso na rin siya. "Nakuha ko ngang maghintay ng ilang daang taon. Do you think I can't do that now?" He laughed nonchalantly. "I will wait for years until she accepts me. I will wait for another year until she falls for me and I still wait for more years until she remembers everything."