Wrong House Novels & Stories

Mahina siyang natawa na nginitian ko lang din. Napakalaki ng mansion samantalang sila lang dalawa ang nandito, kapag umaalis si Luna maiiwan naman siyang mag-isa. Hindi bale na sigurong nasa maliit na bahay nakatira basta masaya. Hindi yung ganito, malaki, malawak, maganda ngunit sa sobrang matahimik nagiging malungkot yung atmosphere. I do imagine myself living in a house like this, but not in this kind of situation.

I smiled to assure her that I'm harmless. "Exclusive Village, hija. Sa Stanville. Ang pinakadulo don ang kaniyang bahay. Pinakamalaki sa mga bahay na naroon. Bakit? May kailangan ka sa kaniya?" Nangapa ako ng maisasagot. "Ah. Opo, eh. Hihingi sana ako ng tulong sa kaniya. Sabi niyo po mabait siya at matulungin." "Ganoon ba?" aniya at pinasadahan ako ng tingin. "Mukha namang hindi mo kailangan ng tulong mo, hija. Mukhang mamahalin ang suot mo," puna niya.

Kinabahan pa ako dahil baka may nangyaring masama sa kanya kaya kahit hindi maganda na pasukin ang kwarto niya ay pinasok ko dahil hindi naman naka-lock ang pintuan. Nakahinga ako ng maluwag dahil maayos ang kwarto niya. Baka umalis lang kaya hindi siya sumasagot. Pero nagtaka ako dahil hindi niya ugali ang umalis ng bahay lalo na at gabi. Sa bibig na rin niya mismo nanggaling na hindi safe sa mga malapit ng grumaduate ang gumala lalo na kapag gabi.

Bakas ang gigil sa mukha ng mga ito habang nagkukwento ng mga pinaggagawa ni Vernice. Itinapon daw ni Vernice at sinunog ang lahat ng mga gamit na meron siya, kasama na roon ang wedding album at wedding portrait. Binago rin daw nito ang kulay at design ng bahay. At nakumpirma nga niya iyon nang pumasok siya sa loob. Ang dating minimalist nilang bahay ay naging parang hotel. Mga naglalakihang flower vase at chandelier ang unang makikita.

plain na sagot ni Uno bago binalingan ng tingin ang bahay ni Manuela. "That is your house? You have your own company, yet you only live in a house like this?" kumento ni Uno na ikinataas ng isang kilay ni Manuela dito. "Excuse me? Anong problema mo sa bahay ko? Hindi porke't may negosyo ako ay mala-mansion na bahay ang titirahan ko. There is nothing wrong with this kind of house, it's comfortable and it's home." angil ni Manuela na nagpambuntong hininga.

Alam naman nitong naroon siya? Imbes mag-isip ng kung anu-ano'y tumulak na lang siya paalis sa mansyon. This house, this huge house is really filled with secrets and confusion. Mysterious at it's finest, habang ang mga nakatira'y kung hindi malihim ay weird naman. Tsss! * * * * *

“Pero hanggang ngayon ay kinukumusta ka pa rin niya sa akin sa tuwing nagkikita kami. Ang hirap nga niyang iwasan sa pagkakataong ito. Sa anim na taong nakalipas ay hindi pa rin siya nakakausad, Katalina. Bakas pa rin ang lungkot sa mga mata niya sa tuwing tinititigan ko.” Natahimik siya sa sinabi ng kaibigan. Muli ay napatingin siya sa labas. Ibang-iba na ang Casa Serrie ngayon kumpara noon. Kung maunlad na noon ay mas lalong umunlad ito ngayon dahil hindi lang sementado ang kalsada kundi lumawak na rin. May malalaking bahay na rin siyang nakikita na nagsasabing umaasenso na nga ang mga mamamayan ng Casa Serrie. Mula sa panonood sa labas ng bintana ng sasakyan ay lumakbay ang kaniyang isip.

Wala kasing door bell ang bahay. Bukod sa ikakabit niya ang electric stove, gusto niya ring kamustahin ang tenant niya. Matagal ng naka for rent ang bahay niya ngunit ngayon lang nagkaroon ng tenant iyon dahil kadalasan sa mga nag inquire ayaw ng kanilang anak dahil nakakatakot raw ang desinyo ng bahay.

Mali ba ang ginawa ko? Masama na ba ako? Kung oo, ayos lang na matawag na masama pero hindi na siya dapat bumalik dahil hindi na siya kailangan sa litrato. Were building a family and we don't need a home wrecker. Hindi ko inagaw si Third sa kaniya. Kapalaran ang naglayo sa kanila.

Ano naman ngayon kung pera lang ang habol ko sa amo nila? Bago pa ako makasakit ay umalis na lang ako roon. Bumalik ako sa pinanggalingan kong kuwarto, sa kuwarto ni Wade. Naabutan ko siyang kakatapos lang maligo dahil basa pa ang buhok nito gano'n din ang mukha niya. "Bakit ba ang laki masyado nitong mansion mo? Hindi ko alam kung saan ang daan patungong kusina, nauuhaw ako." Malamig na sabi ko sa kanya.