You Are Growing Up So Fast の小説・ストーリー

"Huwag mo na akong buhatin ulit, mommy. Mabigat na ako." "Oh my Velo, kayang-kaya ka pang buhatin ni mommy. Malakas ata ako," pagyayabang ko sa kaniya. "But I'm a big boy na!" Kinurot ko ang ilong niya. "Yes, you are, baby. But please don't grow up too fast. I love you so much, Velo."

Borromeo. “I always eat lots of vegetables and fruits, Lolo. Mommy told me before that if I eat healthy foods, I will grow faster,” sagot naman ni Melody habang ngumunguya. Narinig kong natawa ang Lolo niya. “You’re right, Melody. You must eat healthy foods for you to grow faster.”

Napuno ng saya ang puso ko. Pero may kaunting lungkot din. Masyado siyang mabilis lumaki. Ipinatong ni Sebastian ang kamay niya sa ibabang bahagi ng likod ko. "You okay?" "Yeah. Just thinking." "About what?" "About how fast time goes. About how he's in Grade 1 now. About how soon he'll be in high school. Then college. Then married." "Let's not get ahead of ourselves." "I can't help it."

mahinang sagot ko. “Mabuti naman. Mabuti iyon,” sabi ni Kayla at hindi na nadagdagan ang pag-uusap namin dahil tumayo si Tehm at lumapit para magreklamong nagugutom na siya kaya nagsimula na kaming kumain. At habang pinapanood ko ang anak kong kumain mag-isa ay nakaramdam ako ng lungkot ang awa. Is he trying to grow up so fast because he wants to help me?

Sila ngayon ang bida sa act ng clown. "Of course. I am happy to do this for our boys," Daisy replied. "Ang bilis nilang lumaki." "Oo nga eh. It's making me feel emotional whenever I think about them growing up this fast," I mumbled. "How about you and Zandrey? Ano nang ganap niyo?" Tanong niya. Zandrey and I are good, even better now. "Ano na bang progress niyo?" She added. I just shrugged. We're good now, that's important.

FAST-FORWARD Matapos kanina, dinala niya nga ako sa isang napakamalaking bahay. Kung titingnan ay isang palasyo. Ibig sabihin pala hindi siya nagsisinungaling at totoo lahat nang sinabi niya kanina. Sa itsura kong 'to alam kong hindi ko deserve ang tumira sa ganito. Pero, hindi naman ako hinahayaang umalis ng lalaking 'to. Halos hawak-hawak niya nga lang rin ang kamay ko mula pa kanina. Kaya, paano ako makakatakbo para tumakas. "Now, my house is yours."

Siya na hindi iyakin ay umiiyak na ngayon. Ariel grown so fast. He is so mature na talaga. Kahit marami siyang bagay na gustong gawin ay hindi niya ginagawa. I want him to enjoy his life, and achieve more goals on life. Kasi deserve ng mga kapatid ko na maabot ang mga pangarap nila.

Phase 4 Sa bawat oras na lumilipas, masasabi mo talaga na napaka bilis ng araw dahil na rin sa iba't-ibang nangyayari sa ating buhay. Parang kahapon lang ay bata ka pa na nasasaktan at iiyak lamang sa tuwing papagalitan ka ng magulang mo sa mga mali'ng bagay na nagagawa mo. Ngayon, nasasaktan ka dahil alam mo na nga'ng mali, sumusugal ka pa.

Yung pakiramdam na kahit anong ma-achieve mo, parang may susunod agad na kailangang habulin. “Can I tell you something?” sabi niya. Tumango ang empleyado. “You don’t always have to become more.” Napakunot-noo ito. “What do you mean?” Huminga siya nang mahina. “Minsan kasi, akala natin growth means constant improvement. More titles. More success. More everything.” Tahimik ang empleyado. “But sometimes,” dagdag niya, “growth is finally liking the person you already are.”

Puna ni Mommy sa reaksyon ko. "Hindi ko napansin ang oras, Mom. Ang bilis naman ng oras." Hindi makapaniwalang ani ko kay Mommy. "Hmm, kaya nga... pansin ko nga rin sobrang bilis ng takbo ng oras. Mukhang mapapabilis din ang paglabas ng apo ko." Nakangiting biro ni Mommy sa akin. Hindi ko mapigilang mapangiti sa narinig mula rito.