Novel & Cerita You Gave Me A Reason

Galit itong nahiga sa kama habang nagdadabog. "Sa pangit na iyon, madali mong ibinigay, pero sa akin, hindi. Ang dami pang rason!" "Kasal kami." Bigla itong tumayo at muntik pa akong sampalin. "Don't give me that damn reason, Rosi! Baka akala mo, hindi ko alam? Ibinigay mo sa kaniya iyang puke mo para sa pera! Ano? Kailangan pa ba kitang bayaran para pumayag kang magpagamit sa akin?!"

"B-baby, let me e-explain. I-i have reason..." "Reason? Reason na naman?! Ano na naman 'yan, Jazzer? Puro ka reason, e, hindi mo naman magawang ipaliwanag. Anong idadahilan mo? Dahil gusto mo ako? Napakadesperado mo! I regret knowing you! I hate you, big time!" nanggigigil na turan ko.

I exclaimed. “At ano ang reason mo? Sige nga, Maureen. Try to explain what your valid reason is.” I tried to calm myself before I opened my mouth and was ready to explain everything. But my mouth can't cooperate, and ang tanging nasabi ko lang ay, “My dad left me.”

Pag ganito na nawalan na ako ng ganang kumain ng dahil sa kanya kaya dapat lang na valid ang reason kung bakit hindi ito kaagad naka call sa akin. Maya lang ay nag salita na nga rin ito at explain naman niya na dahil daw sa kaibigan niya kaya hindi ito kaagad naka call. Marami pa itong mga dahilan na sinabi sa akin pero dahil galit na nga ako kaya hindi ko na pinakinggan pa ang ibang mga dahilan nito. Bahala siya sa buhay niya at Wala ako sa mood na makipag lukuhan dito ngayon.

I admitted. His jaw tightened again. “Why are you here?” Napaiwas ako ng tingin sa kaniya, sapat lang para hindi niya maramdaman ang panginginig ko. “Because I know, I was the reason why you had that pain in your eyes right now,” I said. “Maybe, I'm too loud for you, or maybe my voice was not really that good for your ears, I don't know, but I know it was my voice.”

“At ano namang gagawin mo dito? Hindi mo naman ako kailangang samahan dahil ligtas naman ako dito, ‘di ba?” Pumungay ang mga mata niya. Mas lalo siyang lumapit sa akin at hinalikan ang pisngi ko. Sunod niyang hinalikan ang leeg ko kaya bahagya akong napatingala. “The only reason I have to stay is you. No. Other. Reason. Just you.”

Hinilot-hilot pa ang kaniyang noo na para bang problemadong-problemado siya sa akin. Aba! Dapat lang talaga! "That's why I'm here, right? Goodness, Reisha! Maliit na bagay, pinapalaki mo." "And who told you that I'll allow you to come here? This will be the last tim—" "You are here because of me, okay?" "Wow!" Napamaang ako sa sinabi niya. "Ang kapal naman ng face mo! For your fucking information, kahit wala ang tulong mo I will fucki—"

Sobrang nakakahiya. "Or maybe you can at least listen to his explanation?" Biglang nagbago ang espression ng mukha nito. "I don't know that brute that much but I think—" hindi niya tinuloy. "Malay natin valid yung reason niya bakit siya umalis. Tsaka baka may iniwan sayong sulat o note. Hindi mo lang nakita dahil may bruhang unang nakapasok." Hindi ako nagkomento. Ano man ang rason niya bottom line is iniwan niya ako nang wala man lang pasabi. At masama ang loob ko dahil doon.

Tanong ko ulit sa kanya. “Dahil hindi nga pwede! Hindi mo ba maintindihan ang salitang iyon?” Masamang tingin ang binigay ko sa kanya. “Naiintindihan ko! My point is anong dahilan bakit hindi pwede! Bakit bawal? Nasa tamang edad naman na ako! Hindi na ako bata na p—”

sabi niya habang tinatapik ang likod ko. "P-paanong ganoon lang kadali . . . na bumalik siya? Parang aso lang 'yung iniwan niya tapos binalikan niya kasi gusto niya na bumalik," sabi ko at binaon ulit ang mukha ko sa dibdib niya dahil naramdaman ko na naman ang pagdaloy ng luha ko. "He has his reasons love. And you have your own reasons why you still can't talk to him and that's fine," sagot niya at niyakap na ako.