You On Repeat Novels & Stories

Sapo ang puson na sunod-sunod siyang huminga ng malalim. “No…no…no…” wala sa sariling usal ni Bryanne bago napahawak sa sariling ulo. " Ang tanga-tanga mo, Bry!” gigil na aniya sa sarili at napasabunot na lamang sa sariling buhok. Tumayo nang tuwid si Bryanne at nag-isip. “No, isang beses lang ‘yon." aniya sa sarili habang palakad-lakad. “Imposible…” dugtong niya.

Hanggang sa tuluyan na akong dinalaw ng antok. --- Officially Yours by tiramissyoulikecrazy

Siguro ay iyon na ang araw na dapat na niyang sabihin na huwag na itong magpapakapagod sa kanya dahil wala itong mapapala. Sa sobrang higpit ng yakap nito ay tila naririnig niya ang tibok ng puso nito. Pumikit siya upang pakinggan ng maayos iyon. It was like music to her ears. Bibigyan lang niya ng pagkakataon ang sariling angkinin at damhin sandali ang mainit na yakap ni Ashton. He will always be the reason for her to revive from these feelings of sadness, feelings of lost, feelings of dejection and hopelessness. Kumbaga, nagiging revival niya ito sa depression. Hindi siya sigurado kung depression nga ba iyon. Basta ang alam niya ay hindi siya okey.

And I promise i will make everything alright. Just let me do this right Sandra... just let me make things right this time. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Thank you for reading and supporting my stories ❤️

utos pa nito. Damn it! Ilang drugs na ba ang naituturok nila sa akin,nanlalabo na ang paningin ko,maging ang pandinig ko mahina na rin,parang sabog na hindi ko maintindihan. Nanlalambot ako na hindi ko maintindihan,pinagpapawisan ng husto. Nawawalan na rin ako ng lakas. "Uulitin ko! Ano ang passcode ng Bolt!"

wika niya nang pumasok sa isipan niya ang isang katanungan, bakit kepyas niya ang masakit gayung nagpakalunod siya sa pag inom? "Wala na ko sa ibabaw mo para magsabi ka ng wait," wika ng boses na kilalang-kilala niya kahit super hina iyon. Sapat na ang mala-dj nitong boses para makilala niya ito –si Lorenzo Villarama.

Ipagkakanulo lang siya ng damdamin. Marahang hinaplos ng likod ng palad nito ang kanyang pisngi. “Kahit ngayon lang. . . magpanggap kang gusto mo akong makasama. Hayaan mong palayain ang totoo mong damdamin. You don't know, I’ve been rehearsing for the past days on how to say congratulations and best wishes. Pero matatagalan pa siguro bago ko sabihin ‘yon sa’yo.”

So, don't ever think I need more I've got the one to live for No one else will do, yeah, I'm telling you Just put your heart in my hands I promise it won't get broken We'll never forget this moment Yeah, we'll stay brand-new 'cause I'll love you Over and over again Over and over again...

Hindi pa naman niya ito binabasted pero bakit ganito na ang lumalabas sa bibig nito? “Kung matatawag mang katangahan `to, Jane, `yon na siguro ang itatawag ko sa sarili ko. `Cause the moment I fell for you sa maikling panahong pagkakasama natin, saka naman nawala ang dati mong pagtingin.” Ngumiti ito nang pagak. “I know how you felt for me before. It’s obvious, anyway. Pero pilit ko lang inignora dahil nga ayaw ko ng simple at inosenteng babae noon.” Jester held her face at pinakatitigan siya sa mga mata—matagal—na waring iyon na ang kahuli-hulihan nilang pagkikita. “I know who owns your heart.”