You Owe Me In Tagalog Novels & Stories

That I have made someone happy today. "No, I have to pay you. For that wish of mine to come true. I must give you something back. You know, I'm quite superstitious, and I really believed that If I wished for something there must be a payment, a token of appreciation or anything I can give back. We filipinos called it, utang na loob," wika ko sa kaniya at ibinulsa ko nga muna ang bulaklak at ang cookie at agad na naghanap ng ATM machine sa paglingun-lingon.

Huwag kang mag- alala, sisiguraduhin kong ibabalik ang buong halaga ng utang ko sa iyo. [Nabayaran mo na ang iyong utang!] Biglang naramdaman ni Irene na parang umiikot ang mundo niya. Pawis na pawis siya. Nabayaran na ang utang niya. Sino nagbayad?!

Tears welled up in my eyes as I waited for him to finish his words. "That is why when you introduced this young man to me and I saw how he loved you, hindi ako umangal. Hindi kita pinagbawalan. I know it is wrong to pass on our obligation to him, but I had no choice. I approved him and entrusted you to him. Umasa ako noon na magiging kayo na talaga, but I don't know what happened. One day, you were so broken. I'm sorry, Mild."

Hindi naman kasi ako nakapagaral, at hindi ko masyadong maintindihan ang mga nakalagay doon na nakasulat sa Ingles; hindi ako nakatapos ng highschool dahil maaga akong sumabak sa kung ano-anong trabaho para lang may makain ang mga kapatid ko. Ang daming malalalim na salitang Ingles sa papel na nasa harap ko na hindi ko talaga maintindihan. Ang alam ko lang, ayon sa paliwanag ng taong kaharap ko ay ang kontratang ito ang magbabayad sa malaking utang ng pamilya ko kapalit ng pagsisilbi ko sa isang mayamang tao.

nag-aalalang tanong nito. “Sabi mo p’wede kitang mahingian ng tulong. I need you now, I can’t drive.” “Nasaan ka ngayon? Pupuntahan kita. I-text mo ang address at pababa na ako ng building.” Iyon lang at binaba na nito ang linya.

naaaliw na tanong niya sa dalaga. Parang natulala si Gabriella nang makitang nakangiti si Miguel. Bahagya siyang kinilig nang tawagin siya nitong "Honey". Parang ang sarap pakinggan noon kung mula sa labi manggagaling ang katagang iyon. Pero iwinasiwas niya sa isip iyon. Hindi tama ang iniisip niya. "Ayoko magkaroon ng utang na loob sa iyo. Sa ayaw at sa gusto mo, hintayin mong makapagtrabaho ako at babayaran kita." matigas ang pagkakasabi ni Gabriella.

"You’re nothing but a burden we’ve carried since your parents died! Pinatira ka namin, pinakain, at binihisan... and this is how you repay us? Wala kang utang na loob!" "Utang na loob?" Tumawa ako, isang mapait na tawa na parang galing pa sa ilalim ng lupa. Nararamdaman ko na ’yung pait sa dila ko. "Para saan? For treating me like a stray dog you occasionally remember to feed? Fúck your merger and fúck this family!"

nilingon ko ang Senyorito na nakanguso parin at talagang natatawa pa siya sa sitwasyon namin ngayon? "Senyorito tara na, babayaran ko na utang ko sa'yo." tumango ako sa kanya na para bang sinsabi na sumunod siya sa akin. "Tasya, you know you can pay your debt here right?" ohmygash, nag-eenglish na si Vina. Nung last time na narinig ko siyang nag-eenglish inaway niya ang kaklase naming pabida at muntik ng may lumabas na hindi dapat lumabas sa bunganga niya.

Sumakay na ako at tumikhim. "Ibawas nyo nalang po sa sahod ko ang nilabas niyong pera ngayon, ayoko pong magkaroon ng utang kase marami pa akong babayaran. "Then give me the list of your debts, I'll pay for it."

Gusto lang kita i-inform na kapag na bayaran na ni Kuya Haley ang utang namin sa inyo aalis na din ako dito," may diin kong wika. Hinila niya ang aking braso at mahigpit itong hinawakan. "It seems you haven't figured your situation yet! Woman, ikaw ang magiging kabayaran sa utang ng iyong mga magulang. Wag mo kong sisisihin sa nangyari sayo dahil si Haley ang siyang nagbigay sayo sakin." Mas lalo niya