Zombie Apologize Novels & Stories

Napakaamo ng kanyang mukha at kahit na nasa malayo ako, nakikita ko na namumugto ang kanyang mga mata. "A-ah..." Kaagad itong huminto sa paglalakad noong makita ang itsura ng babaeng umiiyak at ng lalaking tinawag nitong Benjie. "S-sorry, I-i'm h-here to...ahhh...I just want to apologize. H-hindi ko dapat binabayaan ang sarili ko na malasing a-at...p-patawad. Carmz, ahh...I'm s-sorry. Please ayusin niyo ito. N-nag-resign na ako. M-mula ngayon ay hindi na ako magtuturo sa paaralang ito. Hindi ko na rin kayo guguluhin. P-pasensiya na kung nakagulo ako sa inyong dalawa. H-huwag kang mag-alala Benjie, alam kong hindi mo ginusto ang nangyari kaya wala kang pananagutan sa akin. Pero h-h ihingi lan

Umayos siya ng upo, inilipat ang mata kay Yaz at tumikhim. "I'm sorry," he apologized, bakas sa boses ang sinseridad. "I didn't meant to say all those things to you yesterday. Masyado lang akong nadali ng emosyon ko kaya...sorry." Yaz looks so stunned after that. Napapalunok pa siya na para bang nahihiya. Ilang sandali pa ay idinaan nalang niya iyon sa pagtawa. "Naku. Wala iyon sa'kin, Mayor. It's really okay. May kasalanan din naman ako kaya 'di mo na kailangan mag-apologize." aniya at ngumiti.

Where the fúck is he going with this? “At dahil alam ko namang kaunting panahon na lang ang nalalabi kay Zoey, please give me the chance to make it right. I will personally make her the lady of our family. And she deserves a spot sa Mausoleo de Calvino. So please, let me talk to her.” Kaagad na naantig ang damdamin ni Zion sa mga salitang binitawan ng matanda. After all, his mom deserves an apology. Ang tanging naging kasalanan lang naman ni Zoey ay ang umibig sa maling lalaki.

Ang alam lang niya, bakante ang upuan sa tabi niya. At iyon ang mas masakit. Iniwan siya. Tinapos niya ang movie. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil ayaw niyang tumakbo palabas na parang kawawang asawang iniwan. Paglabas ng sinehan, may message si Zion. “I’m sorry. I’ll make it up to you.” Matagal niyang tinitigan ang screen. Ngayon, nag-type siya ng dalawang salita.

Derekta ko mang nasabi ay hindi nawala ang bahagyang nginig ng aking boses dulot ng kaba, ang titig niya sa akin ay sobrang lagkit. “I clearly remember how I apologized before, Ms. Zamora.” Umiwas tingin ako dahil sa tindi ng tensyon sa pagitan namin. “I mean sa iba, h-hindi ka nags-sorry ‘cause you’re not wrong. I mean you’re always right, you don’t make mistakes.” Natataranta kong sagot which made him nod.

“Nga pala, tungkol sa nangyari kagabi, pasensya na talaga.” Natigilan si Semion. Sandali pa siyang lumunok bago seryosong umiling. “Please don't mention it again and don’t apologize anymore. Kasalanan ko rin. I feel bad if you keep apologizing for the mistake we both never wanted.” lumasa ang pait sa laway niya pagkatapos iyong sabihin kung kaya't muli siyang napalunok.

ani naman ni Shy sa kaniya. Alangan siyang ngumiti rito. "Ako dapat ang mag-sorry, Shy dahil naging clumsy ako. I understand kung magagalit ka sa akin dahil sa nakita mo and it's my responsibility to say sorry." Umupo ang dalawa sa sofa. "I'm ok now, Monica, so don't worry. Na-explain na ni Zymon ang nangyari." Ngumiti ng simple si Shy habang nararamdaman niya ang mga tingin ni Zymon sa kaniya. Lalo siyang nakaramdam ng pagkailang sa binata.

Agad naman itong nag-angat ng tingin sa kanya—sa kanila ng mga kapatid niya na nasa likuran lang niya. Mabilis itong nahimasmasan at nagpunas ng luha. ‘Y-you shouldn’t see me l-like this… I should’ve not—“ “It’s okay, Mom. You don’t need to apologize. It is us who need to apologize,” aniya. Nang bumakas ang kalituhan sa mukha ng Mommy nila, itinuloy niya ang pagsasalita. “When you grieved we weren’t there for you. I’m sorry. W-we are sorry.”

It seemed like it's so hard to say sorry even of it's just one word. Ilang sandali siyang tinitigan ni Zeus bago ito umiling. "Nevermind," buntong hiningang wika ng lalaki bago siya tinalikuran at umakyat na sa ikalawang palapag mg mansion. She was left speechless. Her apology was left hanging on the tip of her tongue. Nanatili lang siyang nakatayo sa kinaroroonan niya at hindi man lang nagtangkang habulin si Zeus.

“President El Davion, I’m terribly sorry to disturb you. I came regarding my daughter’s matter.” Hinila niya si Lisa sa braso, mariing tiningnan. “Apologize. Now.” Nakaayos si Lisa, pero halatang tinatakpan ng makeup ang mapulang marka sa pisngi. “President Kaizan, I’m sorry. I didn't mean what I did yesterday. Please, forgive me?” mahina nitong saad. Malamig ang tono ni Kaizan, parang bakal. “Miss Lisa, I think the one you owe an apology to… isn’t me.”