กล้าหาญ Novels & Stories

จากนักฆ่าผู้เคยไร้หัวใจ กลับต้องแสร้งเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ อวี้หลัน หรือที่วงการนักฆ่ารู้จักกันดีในนาม "เงาสีชาด" นักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ลงมือเมื่อใด ไม่มีเป้าหมายใดรอดชีวิต กลับพบว่าตัวเองฟื้นขึ้นมาในยุคโบราณ และยังอยู่ในร่างของเด็กสาวอ่อนแอชื่อแซ่เดียวกันที่ถูกวางยาพิษจนตาย การใช้ชีวิตในยุคที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย ผู้หญิงคือเครื่องมือทางการเมือง บุตรีขุนนางคือหมากตัวหนึ่งในกระดานอำนาจ และตอนนี้ อวี้หลัน อดีตหญิงสาวยุคใหม่ที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีเหตุผลและวิทยาศาสตร์ ต้องเผชิญกับโลกที่คำว่า "อำนาจ" สำคัญยิ่งกว่าความถูกต้อง ด้วยสติปัญญาและมุมมองจากยุคปัจจุบัน นางพยายามเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล แบ่งฝักแบ่งฝ่าย ในขณะเดียวกัน นางก็ต้องเลือกว่าจะเล่นตามเกมของผู้อื่น หรือจะวางเกมของตนเอง

อยู่ๆก็ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวร้ายของพ่อหม้ายลูกติดในยุค70 ไม่เพียงเท่านั้นเจ้าของร่างเดิมยังก่อเรื่องเอาไว้ไม่น้อย ทั้งผลาญเงินสามี ยั่วยวนคนในหมู่บ้านแล้วยังทุบตีลูกเลี้ยง ไม่เป็นที่รักของสามีไม่พอชาวบ้านยังมาชังน้ำหน้าอีก สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งกันยิ่งนัก แต่หลินชิงคนนี้จะไม่ยอมแพ้หรอก เธอจะต้องทำให้ทุกคนยอมรับในตัวเธอให้ได้ เธอจะใช้ระบบสุดเจ๋งนี้มาช่วยเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเองให้ดีกว่าเดิม

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]

“พะพาย” นักศึกษาแพทย์แผนจีนจบใหม่ที่ถูกวิญญาณตนหนึ่งนำพาให้ข้ามมายังภพที่ไม่รู้จัก ก่อนจะเข้าไปอยู่ในร่างของหญิงสาวนาม “หวงหลี่อิง” ที่พึ่งจบชีวิตลง แต่แล้วตัวตนนี้กลับไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขเพราะมีคนรู้ว่าเจ้าของร่างได้ตายไปแล้ว หญิงสาวจึงต้องเปลี่ยนแปลงตัวตนใหม่อีกครั้งในนามของ “เซียวหลี่อิง” และยังต้องทำภารกิจให้สำเร็จนั้นก็คือการทำให้พระรองและนางได้ลงเอ๋ยกันตามที่วิญญาณตนนั้นขอร้อง   “หวังหรูอี้” วิญญาณที่นำพาพะพายมายังชาติภพใหม่ นางเป็นมารดาของพระรองจากซีรีส์ที่พะพายดู เพื่อไม่ให้บุตรชายต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวนางจึงทำทุกทางเพื่อให้ชายหนุ่มสมหวังในรัก จำต้องดึงวิญญาณของคนที่นางคิดว่าเหมาะสมมาจากภพอื่นเพียงเพื่อให้ทั้งคู่ได้รักกันก่อนที่นางจะต้องจากไป   “หวังชิงเฟิง” บุตรชายเสนาบดีผู้กุมเส้นทางการค้าของแคว้น บุรุษหนุ่มรูปงาม อ่อนโยน สุขุม ตามเนื้อเรื่องของซีรีส์ที่พะพายดู แต่ในความเป็นจริงนั้นนอกจากจะไม่ตรงกับที่หญิงสาวรู้แล้วยังมีความหวาดระแวงต่อกันอยู่เนือง ๆ จากเหตุการณ์หลายอย่างที่ชวนให้เข้าใจผิด

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

เป็นการเดินทางข้ามเวลาย้อนกลับไปในอดีต ซึ่งเป็นอีกมิติหนึ่ง ที่ไม่ใช่การตายแล้วกลับไปเกิดใหม่ แต่เป็นมิติปัจจุบันของทั้งเขาและเธอ ซึ่งมีมนุษย์ต่างดาวที่มาจากดาวเคราะห์ดวงอื่นเป็นตัวแปรสำคัญ!!

นางตื่นขึ้นในกระท่อมไม้เก่า ๆ ที่ไม่คุ้นตา ลมหายใจแรกที่สูดเข้าไปมีเพียงกลิ่นฝุ่นและความชื้นไม่ใช่กลิ่นเลือดที่นางคุ้นเคยในอดีต ชั่วพริบตานั้น นางรู้ทันทีว่าตนไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป และร่างนี้… ไม่ใช่ร่างของนางข้างกายนางมีชายผู้หนึ่งนอนหลับอยู่ใบหน้าเขาสง่างามปนเศร้าลึก หัวไหล่กว้างที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของพลังบัดนี้ดูอ่อนแรง ขาที่พิการถูกห่มด้วยผ้าหนา ๆ อย่างลวก ๆ เขาคืออดีตแม่ทัพผู้เคยได้รับความเคารพจากทั้งแผ่นดินแต่ตอนนี้กลับถูกทิ้งราวกับไร้ค่าเขาคือสามีของเจ้าของร่างเดิมและคือคนแรกที่นางเห็นในโลกใหม่นี้ทั้งชีวิตที่ผ่านมา นางเป็นนักฆ่าไร้หัวใจ ไม่เคยหวั่นไหวต่อชะตาของผู้ใด แต่เพียงมองชายพิการผู้นี้ความเงียบงันในดวงตา ความเจ็บปวดที่เขาไม่เอ่ยกลับทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของนางสั่นไหวขึ้นอย่างแปลกประหลาดนางไม่รู้ว่าชะตานำพานางมาที่นี่ด้วยเหตุใดแต่รู้เพียงอย่างเดียวว่าเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้นางอยากปกป้อง

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

'รั่วหยุนซี' เธอเป็นนักเขียนที่สวยและรวยมาก เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และมีคนรักที่ควงแขนอวดได้ไม่อายใคร เขาเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย และทั้งคู่ก็พร้อมแล้วที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน ทว่า... ในวันแต่งงานเธอจับได้ว่าเจ้าบ่าวนอกใจ เธอล่มงานแต่งนั้นโดยไม่ไว้หน้าใคร และเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับงาน นิยายของเธอได้รับความนิยมมาก พระเอกแต่ละคนของเธอ หล่อ สุภาพ แสนดีชวนฝัน ครั้งนี้เธอจึงอยากฉีกกรอบเดิมๆ เปลี่ยนจากพระเอก 'ธงเขียว' มาเป็น 'ธงแดง' บ้าง แล้วใครจะไปคิดว่ามันจะปัง นักอ่านเรียกร้องให้อัพนิยายทุกวัน เธอปั่นงานจนไม่มีเวลาพัก ร่างกายอ่อนล้าทำให้เธอฟุบหลับ ทั้งๆ ที่มือยังจับปากกาเขียนค้างไว้ ต่อให้เย็นชาไร้หัวใจ ฉันก็พร้อมจะเป็นไฟ สร้างความอบอุ่นให้คุณเอง! นี่คือประโยคสุดท้ายที่รั่วหยุนซีเขียนก่อนที่จะหลับไป หลังจากตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย ถึงพระเอกนิยายเรื่องนี้จะหล่อ เท่เกินบรรยาย แต่เขากลับเป็นคนที่เย็นชา ไร้หัวใจ แต่งงานมีภรรยา แต่กลับไม่สนใจ และคนที่จับได้บทภรรยาที่น่าสงสารคนนั้น ก็คือ... ฉันเอง!

จากท่านหญิงธิดาอ๋องผู้สูงศักดิ์ ชะตาชีวิตผกผันจนต้องกลายเป็นนักโทษประหารทว่านั่นไม่น่าแปลกแต่อย่างใด ที่น่าแปลกกว่าก็คือ นางที่สมควรตายไปแล้ว กลับกลายเป็นสตรชนบท ทั้งยังได้สามีและลูกฝาแฝดมาอีกด้วย เรื่องราวความวุ่นวายที่ชวนหัวจึงบังเกิดขึ้น