การสำนึก Novels & Stories

เสียงของเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่อดีตยังคงฝังลึก ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยสำนึก แม้จะไม่มากนักก็ตาม “ไม่เอานะ… ไม่ทำแบบนี้ ผมขอโทษ… สำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย”

เป็นการสำนึกผิดครั้งแรก ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อใครอีกหลายคน ทั้งลูก และหลาน เทียมยิ้ม มือสั่นระริกแอมจับมือเรียวบางของดารัณพร้อมกับบีบกระชับเบาๆ “รัณขอบคุณ คุณพี่มากๆ นะคะที่อภัยให้คนเลวอย่างรัณ รัณสัญญาต่อจากนี้ไป รัณจะไม่ทำให้คุณพี่เสียใจ สักวันลูกชายคุณพี่คงจะอ� �ัยให้รัณได้” เสียงเศร้าสลดแบบคนสำนึกผิด ดารัณพูดจากใจจริง เธอจะทำทุกวันต่อจากนี้ให้ดีที่สุดเพื่อไถ่โทษความผิดที่ตนเองเคยก่อไว้

พวกเขารู้ดีว่าไฟครั้งนี้เกิดจากความผิดพลาดของตัวเอง นอกจากขอชีวิต ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก “พี่ฉือ…พวกเราผิดไปแล้ว ผิดจริง ๆ ! ” “พวกเราไม่รู้ว่าข้างในมีถังน้ำมัน ถ้ารู้ไม่มีทางจุดไฟแน่…” “ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ…” คนกว่าสิบคนที่ทั้งตัวเปื้อนเลือด คุกเข่าก้มกราบอ้อนว อน

ชยุตม์ขึ้นเสียง แม้ไม่ได้ตะคั้นตะคอก แต่เขาก็ควรใจเย็นกว่านี้อยู่ดี “สำนึกผิดแล้ว ขอโทษแล้ว หมายความว่าเราต้องเลิกแล้วต่อกันงั้นเหรอ? ถ้าพี่ชินคิดแบบนี้ เอมว่าพี่ชินคงเข้าใจอะไรผิดแล้วแหละ การที่พี่สำนึกผิด การที่พี่ยอมขอโทษเอม มันไม่ได้หมายความว่าเอมจะต้องเห็นใจหรือยก� �ทษให้พี่เสมอไปนะ ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ หรอก เอมอยู่กับพี่มานานหลายเดือน เอมต้องเจอทั้งคำพูดทั้งการกระทำที่มันทำให้เอมเจ็บปวด แต่พี่เพิ่งจะมาบอกว่าสำนึกผิดยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ แล้วอะไรทำให้พี่คิดว่าเอมจะต้องยอมยกโทษให้พี่ง่ายๆ ด้วยล่ะ!”

ห้ไปอยู่ที่อื่น แต่พิมพ์จันทร์ไม่มีที่ไป เธอถึงกับลงทุนก้มลงกราบ มังคุดเลยใจอ่อนให้อภัย อีกฝ่ายสัญญาว่าจะไม่ทำอีกและสำนึกผิดจริงๆ มังคุดเลยไม่อยากหาความอีก เธอคิดว่าสร้างมิตรดีกว่าสร้างศัตรู เรื่องนี้ต้องขอบคุณพันศักดิ์ เพราะเขาทำให้เธอพ้นมลทินไปได้ “พอใจหรือยัง” พันศักดิ์เอ่ยถามเมียเด็กของเขา

พื่อนที่แสนดีคนนี้ของอันดามีบาดแผลในใจที่ยากจะลบเลือน อันดาขอโทษ อันดาสำนึกผิดแล้ว ฮึก ได้โปรดยกโทษให้อันดากับทุกคนด้วยนะคะ ฮือ ฮือ” อันดายกมือไหว้ขอโทษธามไทด้วยความรู้สึกสำนึกผิดจากใจ ถึงแม้เธอจะรู้ซึ้งแล้วว่าสิ่งที่เธอได้ทำลงไปเป็นการทำร้ายไออุ่นมา กแค่ไหน แต่ตอนนี้มันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขให้เรื่องทุกอย่างมันดีขึ้นได้แล้ว นอกจากสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำลงไปและพร้อมจะชดใช้ให้ไออุ่นทุกอย่าง

เกลียดความใกล้ชิดของเขาหรือเปล่า? ความผิดหวัง หัวใจที่แตกสลาย นอกจากนี้ร่องรอยของความสำนึกผิดที่อธิบายไม่ได้ เขารู้เพียงคนเดียวว่าเขารู้สึกสำนึกผิดเกี่ยวกับอะไร

ไพรหอมกราบคุณเขมิกาอีกครั้ง “ฉันเป็นคนบาปหนัก เคยทำผิดพลาดมาเยอะ สำนึกได้ก็ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ แต่พอมีโอกาส ฉันก็อยากจะทำมันให้ดีที่สุด ถึงไม่ได้แก้ไขอดีตให้มันเป็นอย่างที่คิดได้อีก แต่ก็ทำปัจจุบันและอนาคตของฉันให้ดีที่สุด หนูเชื่อไหม คนเราเกิดมามีกรรมเป็นของตัว

อรวิภาสลัดความวุ่นวายใจทิ้ง แล้วรีบเข้าห้องน้ำ เพื่อจะได้ชำระร่างกายที่แปดเปื้อนจากรอยสวาทของยามโรคจิตออกไปเสียให้หมด แม้สายน้ำจะไม่อาจช่วยล้างคราบมลทินให้หมดไปจากหัวใจได้ “ฮึ่ม! นี่เราทำผิดอะไรเนี่ย ถึงต้องมาเจอกับเรื่องบ้าแบบนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย...” เธอฉีดล ้างทำความสะอาดร่องสาวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความแค้น เมื่อคิดแล้วก็อยากจะฆ่ามันให้ตายคามือเสียจริง

คลื่อนไหวควบขี่กันอีกครั้ง แสงแรกแห่งวันที่เริ่มโผล่พ้นขอบน้ำขึ้นมา ทำให้ดารินต้องซึมซับภาพประทับใจนั้นไว้ รอยยิ้มปรากฏในสีหน้าเพราะสายลม เกลียวคลื่น และเม็ดทราย เป็นพยานว่าค่ำคืนแห่ง ‘วันครบรอบ’ ที่เพิ่งผ่านพ้นไปนี้ เธอก็มีความสุขอย่างเต็มตื้นไม่แพ้ ‘คืนเข้าหอ’ หรือ ‘ ฮันนีมูน’ เลยสักนิด