การสำนึก Novels & Stories

"กูรู้นะเนล ว่ามึงไม่ได้สำนึกแบบที่ปากมึงว่าหรอก แต่กูจะพูดในฐานะลุงรหัสที่ไม่ใช่เฮดว๊ากก็แล้วกัน" ฉันพยักหน้า ก่อนจะเลิกม้วนปอยผมตัวเอง แล้วนั่งฟังแบบจริงจัง จริงๆก็ไม่ได้อยากจะมาศิโรราบอะไรให้ไอ้บ้าพี่นายบ้าโซตัสนี่หรอก แต่ก็เชิงคนไม่สำนึกจริงๆอ่ะ อย ู่ที่ออสเตรเลียไม่เคยต้องมานั่งสำนึก หรือรับผิดชอบอะไรแบบนี้ พอมาเจอเรื่องนี้ ก็เลยไม่รู้จะสำนึกยังไง ลองฟังดูสักหน่อยก็คงไม่เสียหายหรอก รองอาวุโสสายอุตส่าห์เสี้ยมสอนด้วยตัวเองขนาดนี้

อะไรคือสำนึกผิด? ที่จริงก็แค่แม่สามีไม่ได้สติ พ่อสามีติดคุก ตัวเองไม่มีคนรับใช้เท่านั้นเอง แต่พูดออกมาดูดีเสียเหลือเกิน

“กำหนดการถือศีลสำนึกผิดต้องเป็นระยะเวลาสามเดือนมิใช่หรือ? เหตุใดเหมยเอ๋อร์ถึงได้กลับมาเร็วนัก เช่นนี้แล้วจะไม่เป็นไรหรือ?” น้ำเสียงของแม่รองช่างอ่อนโยนนัก แต่หนิงเหมยกลับรับรู้ได้ถึงโทษทัณฑ์ที่จะตามมา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading] Part : สำนึกผิด -------------------------------------------------------------------------- เช้าวันทำงาน ก่อนวันหยุดสุดสัปดาห์...

ถ้ามันเลิกกับเธอก่อนแล้วไปมีอีนั่นนี่จะไม่ว่าสักคำ คบซ้อนแล้วยังกวนส้นตีนบอกอธิบายได้ ‘เชิญอธิบายกับท่านยมในนรกเหอะคนแบบนี้ พรุ่งนี้จะไปทำบุญกรวดน้ำคว่ำขัน ซื้ออาหารเลี้ยงหมาขี้เรื้อนในวัด เผื่ออานิสงส์จะส่งผลให้พวกที่ล่อกันเหมือนหมาเดือนสิบสองคนนั้นได้รับผลกรรมท ี่ทำไว้บ้าง’

เสียงของเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่อดีตยังคงฝังลึก ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยสำนึก แม้จะไม่มากนักก็ตาม “ไม่เอานะ… ไม่ทำแบบนี้ ผมขอโทษ… สำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย”

เป็นการสำนึกผิดครั้งแรก ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อใครอีกหลายคน ทั้งลูก และหลาน เทียมยิ้ม มือสั่นระริกแอมจับมือเรียวบางของดารัณพร้อมกับบีบกระชับเบาๆ “รัณขอบคุณ คุณพี่มากๆ นะคะที่อภัยให้คนเลวอย่างรัณ รัณสัญญาต่อจากนี้ไป รัณจะไม่ทำให้คุณพี่เสียใจ สักวันลูกชายคุณพี่คงจะอ� �ัยให้รัณได้” เสียงเศร้าสลดแบบคนสำนึกผิด ดารัณพูดจากใจจริง เธอจะทำทุกวันต่อจากนี้ให้ดีที่สุดเพื่อไถ่โทษความผิดที่ตนเองเคยก่อไว้

พวกเขารู้ดีว่าไฟครั้งนี้เกิดจากความผิดพลาดของตัวเอง นอกจากขอชีวิต ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก “พี่ฉือ…พวกเราผิดไปแล้ว ผิดจริง ๆ ! ” “พวกเราไม่รู้ว่าข้างในมีถังน้ำมัน ถ้ารู้ไม่มีทางจุดไฟแน่…” “ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ…” คนกว่าสิบคนที่ทั้งตัวเปื้อนเลือด คุกเข่าก้มกราบอ้อนว อน

"ผู้หญิงด้วยกันต้องเห็นใจกันสิ" แต่ละประโยคที่พ่นออกมาสัมผัสไม่ได้ถึงความจริงใจ แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ คำว่า 'สำนึก' คนหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเธอสะกดเป็นไหม ไม่ใช่สักแต่จะได้อยู่ฝ่ายเดียว "พูดจบรึยัง"

ห้ไปอยู่ที่อื่น แต่พิมพ์จันทร์ไม่มีที่ไป เธอถึงกับลงทุนก้มลงกราบ มังคุดเลยใจอ่อนให้อภัย อีกฝ่ายสัญญาว่าจะไม่ทำอีกและสำนึกผิดจริงๆ มังคุดเลยไม่อยากหาความอีก เธอคิดว่าสร้างมิตรดีกว่าสร้างศัตรู เรื่องนี้ต้องขอบคุณพันศักดิ์ เพราะเขาทำให้เธอพ้นมลทินไปได้ “พอใจหรือยัง” พันศักดิ์เอ่ยถามเมียเด็กของเขา