การสำนึก Novels & Stories

ช้เหตุผลอะไรควรทำไม่ควรทำ เฉกเช่นชยันต์หากเขามีสติคิดไต่ตรองสักนิดก็คงไม่สร้างตราบาปบริสุทธ์ให้กับเขมิกา จนนำมาซึ่งความสูญเสีย แต่ก็ยังโชคดีที่เธอได้ทิ้งตราบาปบริสุทธิ์อย่างมาเรียมไว้ให้เขาดูต่างหน้า จะได้ระลึกถึงความผิดพลาดในอดีตที่ผ่านมาตราบจนสิ้นลมหาย ใจ ขอบคุณที่ติดตามผลงาชอนซานะคะ ขอบคุณค่ะ

ามสำนึกผิดใดๆ ซูหลันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยักหน้าตอบรับด้วยดวงตาแดงก่ำ ความรู้สึกผิดวูบผ่านเพียงครู่เดียวเท่านั้น ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจ และอดที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกไม่ได้ รีบเดินตามหลังบุตรชายออกจากโรงพยาบ าลราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หลังจากนี้คงต้องรอเพียงเวลาเท่านั้น

เขาค่อยๆ หันหน้ามามองข้า ในสายตามีบางสิ่งบางอย่างที่ข้าไม่เคยพบเห็นจากตัวเขามาก่อน มันไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความสำนึกเสียใจอย่างลึกซึ้ง จนยากจะอธิบายออกมาเป็นถ้อยคำได้ “หลินซี...ขอโทษด้วย...”

ชยุตม์ขึ้นเสียง แม้ไม่ได้ตะคั้นตะคอก แต่เขาก็ควรใจเย็นกว่านี้อยู่ดี “สำนึกผิดแล้ว ขอโทษแล้ว หมายความว่าเราต้องเลิกแล้วต่อกันงั้นเหรอ? ถ้าพี่ชินคิดแบบนี้ เอมว่าพี่ชินคงเข้าใจอะไรผิดแล้วแหละ การที่พี่สำนึกผิด การที่พี่ยอมขอโทษเอม มันไม่ได้หมายความว่าเอมจะต้องเห็นใจหรือยก� �ทษให้พี่เสมอไปนะ ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ หรอก เอมอยู่กับพี่มานานหลายเดือน เอมต้องเจอทั้งคำพูดทั้งการกระทำที่มันทำให้เอมเจ็บปวด แต่พี่เพิ่งจะมาบอกว่าสำนึกผิดยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ แล้วอะไรทำให้พี่คิดว่าเอมจะต้องยอมยกโทษให้พี่ง่ายๆ ด้วยล่ะ!”

เอยยื่นเงื่อนไขดักทาง "โถ่เอย..ตอนนั้นพี่หลงผิด พี่คิดว่าเอยรักคนอื่น พี่เลยประชดชีวิตไปแบบนั้น ตอนนี้พี่เข้าใจแล้ว สำนึกทุกอย่างแล้วครับ" ผมทำหน้าเศร้าสำนึกผิดสุดชีวิต

“ร้อยวันพันปีข้าไม่เคยเห็นเอ็งแสดงความเป็นห่วงเป็นใยคุณพัชร์มาก่อน แล้วทำไมวันนี้ถึงได้ห่วงใยกัน” “แต่ก่อนคุณพัชร์ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้นี่แม่ กลับมาคราวนี้คุณพัชร์นิสัยดีขึ้นมาก อาจเป็นเพราะสำนึกได้ว่าเคยทำความผิดร้ายแรงกับคุณการันต์เอาไว้ ก็เลยพยายามที่จะปรับปรุงตัว ค นที่เคยทำผิดแล้วสำนึกผิดได้เราก็ควรที่จะให้อภัยจริงไหม แม่เคยสอนฉันไม่ใช่หรือว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร” “จริงของเอ็ง”

เซริวเห็นว่าเมฆสำนึกผิดจริง ๆ ดวงตาแดงก่ำที่ยังเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ และสำนึกผิดโกหกกันไม่ได้ เกรซหันมามองหน้าเขา ก่อนจะพูดไปว่า “อย่างน้อยคุณก็รู้ตัวว่าทำผิด จากนี้ไปขอให้คุณชดใช้ในสิ่งที่ทำ หลังจากนั้นขอให้คุณจำบทเรียนครั้งนี้เอาไว้ และไม่ทำร้ายใครอี กก็พอ”

ผู้บริหารย้ำอย่างหนักแน่น ซูอี้รู้สึกเจ็บปวดและสำนึกผิด เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำเรื่องที่ผิดพลาดไปแล้วจริงๆ สิ่งที่เธอเคยต่อว่าและกลั่นแกล้งเจียงหมิ่นเมื่อก่อนผุดเข้ามาในความคิด มันคงเป็นผลกรรมที่กลับมาสนองเธอ ************************

ในระดับที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถให้ได้ น้ำตาแห่งความสำนึกผิดเริ่มหลั่งรินออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความกลัวที่จะถูกลงโทษเหมือนในตอนแรก แต่มันคือน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและเวทนาในความโง่เขลาของตนเอง เธอระลึกได้ว่า ในโลกใบนี้จะมีผู้ชายคนไหนที่แสนดีและกว้างขวางเ ท่าณัฐชนนอีก?

อะไรคือแบบเดิม? จิตสำนึกของเยี่ยหยางที่รับรู้เหตุการณ์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “แต่…โทษสองเท่า”