การสำนึก Novels & Stories

ในใจฉันขมปร่า ใครบ้างจะไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมอำมหิตของท่านผู้เฒ่าเฉิง ใครก็ตามที่ไปล่วงเกินเขา ต่อให้รอดชีวิตออกมาได้ ร่างกายก็ต้องพิการไม่สมประกอบ

มะขามสำนึกผิด “รู้ตัวว่าผิดแล้วสำนึกนับว่ายังใช้ได้” ผู้เป็นย่ากล่าวชม สามวันผ่านไป ณ สถานีรถไฟประจำเมืองเสียงหวูดดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณเตือนบ่งบอกให้ผู้เดินทางได้เตรียมตัว

"ฉันต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่ มีอายุยืนยาวต่อไปเพื่อแบกรับความรู้สึกผิดที่มีต่อฉัน และความสำนึกบาปต่อลูกที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก จงใช้ชีวิตอยู่ต่อไปในทุกๆ วัน ทุกๆ นาที และทุกๆ วินาที" "จงรับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมานนี้อย่างมีสติเต็มร้อย นี่ต่างหากคือการชดใช้ที่สาส มที่สุดสำหรับคุณ"

ช้เหตุผลอะไรควรทำไม่ควรทำ เฉกเช่นชยันต์หากเขามีสติคิดไต่ตรองสักนิดก็คงไม่สร้างตราบาปบริสุทธ์ให้กับเขมิกา จนนำมาซึ่งความสูญเสีย แต่ก็ยังโชคดีที่เธอได้ทิ้งตราบาปบริสุทธิ์อย่างมาเรียมไว้ให้เขาดูต่างหน้า จะได้ระลึกถึงความผิดพลาดในอดีตที่ผ่านมาตราบจนสิ้นลมหาย ใจ ขอบคุณที่ติดตามผลงาชอนซานะคะ ขอบคุณค่ะ

ามสำนึกผิดใดๆ ซูหลันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยักหน้าตอบรับด้วยดวงตาแดงก่ำ ความรู้สึกผิดวูบผ่านเพียงครู่เดียวเท่านั้น ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจ และอดที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกไม่ได้ รีบเดินตามหลังบุตรชายออกจากโรงพยาบ าลราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หลังจากนี้คงต้องรอเพียงเวลาเท่านั้น

เขาค่อยๆ หันหน้ามามองข้า ในสายตามีบางสิ่งบางอย่างที่ข้าไม่เคยพบเห็นจากตัวเขามาก่อน มันไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว หากแต่เป็นความสำนึกเสียใจอย่างลึกซึ้ง จนยากจะอธิบายออกมาเป็นถ้อยคำได้ “หลินซี...ขอโทษด้วย...”

มันยังคงร้อนรุ่มเพราะความกลัว ความเสียใจ และความรู้สึกผิด “ก็ปากมึงอ่ะ...พูดไม่ดีกับเขา ถ้าเป็นกู...กูก็โกรธ : โมบาย” “เออ...กูรู้ว่ากูผิด ถึงได้มานั่งสำนึกผิดอยู่แบบนี้ไง”

64 จำได้ "ในช่วงเวลานั้นคนไข้อาจจะกำลังเจ็บช้ำน้ำใจ ภายในใจส่วนลึกเสียใจกับคนคนนี้ กับการกระทำของคนนี้หรือแค่อยากจะลืมคนคนนี้ไปชั่วขณะอาจจะเพราะทะเลาะกันมีปากเสียงกัน จึงทำให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับคนคนนั้นจางหายไป เขาเรียกว่าเป็นคำสั่งส่วนลึกของสมองที่สั่งให้ลืมมันเป ็นกลไกการป้องกันตัวเองของระบบสมองจากสิ่งที่ทำให้เสียใจที่สุด"

ผู้บริหารย้ำอย่างหนักแน่น ซูอี้รู้สึกเจ็บปวดและสำนึกผิด เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำเรื่องที่ผิดพลาดไปแล้วจริงๆ สิ่งที่เธอเคยต่อว่าและกลั่นแกล้งเจียงหมิ่นเมื่อก่อนผุดเข้ามาในความคิด มันคงเป็นผลกรรมที่กลับมาสนองเธอ ************************

ในระดับที่มนุษย์ทั่วไปไม่สามารถให้ได้ น้ำตาแห่งความสำนึกผิดเริ่มหลั่งรินออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความกลัวที่จะถูกลงโทษเหมือนในตอนแรก แต่มันคือน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและเวทนาในความโง่เขลาของตนเอง เธอระลึกได้ว่า ในโลกใบนี้จะมีผู้ชายคนไหนที่แสนดีและกว้างขวางเ ท่าณัฐชนนอีก?