การสำนึก Novels & Stories

บทที่ 95 ไม่สำนึก มนุษย์เรามักจะมาสำนึกได้ในวันที่สายไปแล้วเสมอจางห่าวอู๋ก็เช่นกัน เขาไม่เคยพอใจในสิ่งที่มีและมักจะขวนขวายทุกสิ่งและทุกอย่างมาตลอดชีวิตโดยไม่ได้หันมามองข้างหลังเลยว่าเขามีสิ่งใดอยู่ในชีวิตบ้าง

ขอบคุณที่ตอบรับความรู้สึกของกัน ขอบคุณที่ยอมให้โอกาส ขอบคุณจริง ๆ #พีขอโทษ เขารักกันแล้วค่ะทูกโค๊นนนนนนนนน จุดพลุฉลองเลยยย TW : daojxncute000

“พวกผมสำนึกผิดแล้วครับ เป็นเพราะไม่รู้ว่าคุณคือเสือแห่งเมืองฮั่น ให้พวกผมใจกล้าบ้าบิ่น พวกผมก็ไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระ” กู้ซิ่งเหว่ยและคนอื่น ๆ ต่างโค้งคำนับเพื่อขอโทษและขอความเมตตา งั้นไม่ต้องพูดถึงว่าเคารพนับถือขนาดไหน

“สำนึกได้นับเป็นเรื่องดี แต่การสำนึกที่มาช้า ก็มิต่างกับหญ้าที่ไร้ฝน” นั่นคือคำตอบที่ชัดเจน ความเด็ดขาดของผู้นำหากไม่มี สุดท้ายก็จะนำพาผู้ตามให้ดิ่งลงเหว

ซุนถงบอก “ข้าขอโทษ ข้าสำนึกผิดแล้ว” หลวนซานหันหน้าไปทางคนสกุลจางก่อนกล่าวขอโทษออกมา

รัตนาร่ำไห้ เธอสำนึกแล้วจริงๆ เมื่อก่อนไม่รู้ผีห่าซาตานตัวไหนที่ทำให้เธอหลงผิดไปได้ถึงขนาดนั้น “ที่ผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ ชีวิตเราต้องเดินต่อไปข้างหน้า ไม่เคยมีใครไม่เคยทำผิดหรอกนะคะ แค่ทำผิดแล้วสำนึกและจะไม่ทำอีกแล้ว แค่นี้ทุกคนก็ให้อภัยค่ะ”

อิทธิพลอ้อนวอน "ขอโทษครับ ทำแบบนั้นไม่ได้ คุณควรสำนึกผิดและชดใช้โทษที่เหลือไปเถอะ เพราะภรรยาของคุณเสียชีวิตแล้ว"

บัญชีแค้นที่ถูกปิด ชิงเหอเดินเข้าไปยืนที่ปลายเตียง สายตาของเธอนิ่งสงบดุจผิวน้ำ จิตสำนึกของร่างเดิมที่เคยเจ็บปวดบัดนี้สงบนิ่งลงอย่างประหลาด ราวกับความมั่งคั่งและเกียรติยศที่เธอสร้างมาได้ชดเชยรอยแผลเป็นในอดีตไปหมดแล้ว "ชิง... ชิงเหอ..." แม่เฒ่าหลินพยายามเปล่งเสียงแห บพร่า "ข้า... ข้าผิดไปแล้ว"

หลังจากพ่อบ้านส่งตัวฉีรุ่ยอันกลับไปแล้ว ก็เดินย้อนกลับมาที่ห้องทำงานเพื่อช่วยปลอบประโลมให้อารมณ์ของผู้อาวุโสฉีสงบลง “ผมดูออกว่าคุณชายหกสำนึกผิดจากใจจริง คุณท่าน... ทำไมไม่ลองให้โอกาสสักครั้งล่ะครับ” ผู้อาวุโสฉีนั่งพิงอยู่หลังโต๊ะทำงานพลางหลับตาพักผ่อน โดยไม่ได้ ลืมตาขึ้นมามองเลยแม้แต่น้อย “คนเรามันก็สำนึกผิดกันได้ทั้งนั้น ในเมื่อมีจิตสำนึกแล้ว ก็ต้องมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองด้วย”

น้ำเสียงของฮองเฮาสะท้อนเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ องค์รัชทายาทก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด “ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่... ข้าผิดเอง ข้าจะไม่โทษใครอีกต่อไป” ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วตรัสต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าเรื่องราวในอดีตจะเป็นเช่นไร สิ่งเหล่านั้นมิใช่ความผิดของ นาง เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาความแค้นของเจ้ามาลงกับผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แม่หวังว่าเจ้าจะจดจำสิ่งที่แม่กล่าวในวันนี้ไว้ให้ดี”