การสำนึก Novels & Stories

ภาพของแจ่มจันทร์ที่กระอักเลือดยังคงแจ่มแจ้งในความทรงจำ “ฉันรู้นะ ว่ามันมีอะไรมาทดแทนไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ฉันผิดไปแล้ว” เสียงสะอื้นมันช่างบาดลึกลงจิตใจคนฟัง ภาษากายที่แสดงออกมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าหล่อนนั้นสำนึกผิดต่อการกระทำของตัวเองแล้ว

โง่เขลาของตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ป๊าขอโทษ...” คำสบถแผ่วเบาที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจผู้เป็นพ่อ ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ภายในห้องขังแคบ ๆ ที่ไร้ซึ่งผู้คนเหลียวแล ไม่มีเสียงตอบรับจากใคร ไม่มีอำนาจหรือเงินตราใด ๆ จะซื้อเวลากลับมาแก้ไขอดีตได้อีกต่อไป... มีเพ ียงความสำนึกผิดอันแสนสาหัสที่เสือเฒ่าผู้พ่ายแพ้ต้องแบกรับไว้ในวาระสุดท้ายของชีวิต

ซาเนียร์เอ่ย "จำได้ครับ แม่บอกว่า ทำผิดต้องรู้จักขอโทษ สำนึกเรื่องที่ผิดครับ" "ใช่ครับ แล้วยังไงต่อครับ"ซาเนียร์เอ่ย "ทุกคนทำผิดพลาดได้ครับ เราต้อวรู้จักให้อภัย" เด็กน้อยเอ่ย

เสียใจ “ฉันขอโทษ ฮึก ฉันรู้ว่าฉันมันโง่ ฮึก ฉันมันควาย ฉันมันเหี้ย ฉันมันเลว ฉันมันนรกส่งมาเกิด ฉันสำนึกแล้วโมนา ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว ฉันจะไม่ทำร้ายเธออีก ฉันรู้แล้ว ฉันรู้ตัวแล้ว ว่าฉันรักเธอ เธออย่า ฮึก อย่าเกลียดฉันเลย ยกโทษให้ฉันนะ ฉันผิดไปแล้ว ฉัน ผิดไปแล้วจริงๆ ฉันผิดไปแล้วโมนา ฉันผิดไปแล้ว”

“ไม่ปล่อย! กูรู้ว่ามึงโกรธ แต่ไอ้โซ่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ มันรู้ว่ามันผิด แล้วมันก็สำนึกแล้ว!” “สำนึกแล้วไงวะ! ยังไงเพื่อนกูก็เจ็บปวดไปแล้ว ทรมานไปแล้ว จะให้ไอ้เลวนี่มันรับผิดชอบด้วยการสำนึกผิดแค่นี้เนี่ยนะ! แค่มันบอกว่าสำนึกแล้วคือจบเหรอ ให้มันรับผิดชอบด้วยลมปากแ

“ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ ขอโทษจริง ๆ ทั้งคุณแล้วก็คุณเหนือ” “ผมเข้าใจครับว่าคนเราผิดพลาดกันได้ แต่ในเมื่อสำนึกได้แบบนี้ พวกเราก็ไม่รู้จะโกรธไปเพื่ออะไร นี่เป็นสิ่งที่น่ายินดีด้วยซ้ำที่คุณจีริณคนเดิมกลับมาแล้ว”

“อภัยโทษเพื่อให้ออกมาทำผิดซ้ำเนี่ยนะ” “เฮียเชื่อนะว่าหลายคนที่ได้รับโอกาสเขาจะกลับตัวกลับใจ แต่ส่วนคนที่ยังสำนึกไม่ได้และกลับมาทำผิดซ้ำซาก​ มันจะต้องได้รับผลกรรมที่สาหัสกว่าเดิมแน่นอน”

น้ำเสียงของฮองเฮาสะท้อนเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ องค์รัชทายาทก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด “ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่... ข้าผิดเอง ข้าจะไม่โทษใครอีกต่อไป” ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วตรัสต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าเรื่องราวในอดีตจะเป็นเช่นไร สิ่งเหล่านั้นมิใช่ความผิดของ นาง เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาความแค้นของเจ้ามาลงกับผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แม่หวังว่าเจ้าจะจดจำสิ่งที่แม่กล่าวในวันนี้ไว้ให้ดี”

“เสด็จพ่อ ลูกสำนึกผิดแล้ว เสด็จพ่อโปรดอภัย” หวาจิ้งอ๋องคลานเข้ามาโค้งศีรษะลงกับพื้น “ทำผิดแล้วมาบอกว่าสำนึกผิดอีกหน่อย เจ้าทำผิดครั้งใดกลัวว่าข้าจะลงทัณฑ์ก็บอกว่าสำนึกผิด”

เขาพึมพำ “... งั้นก็แปลว่าไม่สำนึกจริงๆ ใช่มั้ย” “สำนึกดิ” เขารีบสวนกลับมาทันทีตอนที่ฉันทำสีหน้าซึมๆ “สำนึกแล้ว ขอโทษ”