การสำนึก Novels & Stories

อิทธิพลอ้อนวอน "ขอโทษครับ ทำแบบนั้นไม่ได้ คุณควรสำนึกผิดและชดใช้โทษที่เหลือไปเถอะ เพราะภรรยาของคุณเสียชีวิตแล้ว"

บัญชีแค้นที่ถูกปิด ชิงเหอเดินเข้าไปยืนที่ปลายเตียง สายตาของเธอนิ่งสงบดุจผิวน้ำ จิตสำนึกของร่างเดิมที่เคยเจ็บปวดบัดนี้สงบนิ่งลงอย่างประหลาด ราวกับความมั่งคั่งและเกียรติยศที่เธอสร้างมาได้ชดเชยรอยแผลเป็นในอดีตไปหมดแล้ว "ชิง... ชิงเหอ..." แม่เฒ่าหลินพยายามเปล่งเสียงแห บพร่า "ข้า... ข้าผิดไปแล้ว"

หลังจากพ่อบ้านส่งตัวฉีรุ่ยอันกลับไปแล้ว ก็เดินย้อนกลับมาที่ห้องทำงานเพื่อช่วยปลอบประโลมให้อารมณ์ของผู้อาวุโสฉีสงบลง “ผมดูออกว่าคุณชายหกสำนึกผิดจากใจจริง คุณท่าน... ทำไมไม่ลองให้โอกาสสักครั้งล่ะครับ” ผู้อาวุโสฉีนั่งพิงอยู่หลังโต๊ะทำงานพลางหลับตาพักผ่อน โดยไม่ได้ ลืมตาขึ้นมามองเลยแม้แต่น้อย “คนเรามันก็สำนึกผิดกันได้ทั้งนั้น ในเมื่อมีจิตสำนึกแล้ว ก็ต้องมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองด้วย”

“อภัยโทษเพื่อให้ออกมาทำผิดซ้ำเนี่ยนะ” “เฮียเชื่อนะว่าหลายคนที่ได้รับโอกาสเขาจะกลับตัวกลับใจ แต่ส่วนคนที่ยังสำนึกไม่ได้และกลับมาทำผิดซ้ำซาก​ มันจะต้องได้รับผลกรรมที่สาหัสกว่าเดิมแน่นอน”

น้ำเสียงของฮองเฮาสะท้อนเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ องค์รัชทายาทก้มหน้าด้วยความสำนึกผิด “ข้าเข้าใจแล้วท่านแม่... ข้าผิดเอง ข้าจะไม่โทษใครอีกต่อไป” ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วตรัสต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่ว่าเรื่องราวในอดีตจะเป็นเช่นไร สิ่งเหล่านั้นมิใช่ความผิดของ นาง เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาความแค้นของเจ้ามาลงกับผู้หญิงที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แม่หวังว่าเจ้าจะจดจำสิ่งที่แม่กล่าวในวันนี้ไว้ให้ดี”

“เสด็จพ่อ ลูกสำนึกผิดแล้ว เสด็จพ่อโปรดอภัย” หวาจิ้งอ๋องคลานเข้ามาโค้งศีรษะลงกับพื้น “ทำผิดแล้วมาบอกว่าสำนึกผิดอีกหน่อย เจ้าทำผิดครั้งใดกลัวว่าข้าจะลงทัณฑ์ก็บอกว่าสำนึกผิด”

เขาพึมพำ “... งั้นก็แปลว่าไม่สำนึกจริงๆ ใช่มั้ย” “สำนึกดิ” เขารีบสวนกลับมาทันทีตอนที่ฉันทำสีหน้าซึมๆ “สำนึกแล้ว ขอโทษ”

ราชโองการสำนึกผิด! ราชโองการสำนึกผิด หมายถึงราชโองการที่ใช้แถลงถึงความผิดและบาปกรรมของตนเอง พูดให้ชัดเจนก็คือ หนังสือสารภาพผิดหรือคำสารภาพผิดระดับสูงสุด

“พอ ๆ สันดานก็คือสันดาน อย่ามาโยนความผิดให้โรคซึมเศร้าหรือไบโพล่าเลย กรณียัยกุลนี่เป็นที่นิสัยล้วน ๆ” “คนเราทำผิดพลาดกันได้น่า ถ้าคนมันรู้จักกลับตัวและสำนึกได้ เราก็ควรให้โอกาสเขาสิ”

มุกดาพูดเสียงเศร้า อย่างคนสำนึกผิด "เพราะความเห็นแก่ตัวของฉัน ลูกจึงต้องมารับเคราะห์"อินพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด