การสำนึก Novels & Stories

“ขอฝ่าบาทโปรดประทานอภัย กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้ตรวจการเจียงตกใจจนหน้าซีด “คำว่าสำนึกผิดมิใช่เหตุผลที่เจ้าบกพร่องต่อหน้าที่...”

ชายชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ แต่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและซาบซึ้ง เขาพึมพำเสียงสั่น "ข้าจะต้องตอบแทนสกุลหานกับสกุลเสิ่นให้ดี พวกเขาไม่เคยคิดแค้นเราเลย ในขณะที่เราเคยพูดจาไม่ดีและดูถูกเขาไว้มาก ถ้าไม่มีพวกเขา ป่านนี้เราคงแออัดกันอยู่ในศูนย์พ ักพิงไปแล้ว"

สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกในตอนนี้มีเพียงความสมเพชเท่านั้น ฉันมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขาพร้อมกับรอยยิ้มอันเย็นชา สิ่งที่เขาไม่มีวันรู้เลยก็คือ... ฉันเองก็กำลังวางแผนที่จะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ็ดปีที่ต้องสูญเสียไปอย่างไร้ค่าเช่นกัน

ศรัณย์ยืนก้มหน้าสำนึกผิด “คำว่าขอโทษมันคงออกจากปากคุณง่ายมากสินะ แต่ไม่รู้จะสำนึกจริง ๆ หรือเปล่า”

ธารินมองคนตรงหน้าด้วยความสมเพช คำขอโทษที่เอ่ยออกมาในวันที่สูญเสียทุกอย่าง ไม่ได้เกิดจากความสำนึกผิดที่แท้จริง เกิดจากความเสียดายและการยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้เท่านั้น