Novel & Cerita การเดินทางข้ามเวลา

สิ่งประหลาดใจอีกอย่างหนึ่งนั่นคือ นอกจากคนในยุคนี้จะมีพลังปราณที่เหนือธรรมชาติแล้ว พวกเขายังมีมิติแห่งเวลาติดตัวอีกด้วย เดิมทีนางก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก หากแต่เมื่อเห็นเหลยหยวนเหยาสามารถทำให้ขวดกระเบื้องขาวที่มีน้ำค้างจากใบเป้าโฉ่วหายไปต่อหน้าต่อตานางและสามารถเรียกอุ ปกรณ์ต่างๆ ออกมาและเก็บกลับได้อย่างน่าอัศจรรย์ นางก็ให้นิยามของมิติเวลานี้ว่าคือกระเป๋าล่องหนนั่นเอง

"อะ...เอ่อ..." รอยยิ้มเจื่อนปรากฏบนใบหน้างาม "ก็คนมันกลัวนี่นา ใครจะไปรู้ว่าจะเร็วราวจรวดขับผ่าน" "หือ...จรวดขับผ่าน คืออันใดหรือขอรับ" เถียนหยากะพริบดวงตาถี่

“นักเดินทางข้ามเวลาหรือ” “ข้าคือผู้ที่สามารถเดินทางข้ามมิติหรือเวลา คนที่นี่อาจจะเรียกว่าภพภูมิก็ได้ แม้ข้าจะสามารถเดินทางข้ามเวลาได้ทว่ากลับไม่สามารถควบคุมว่าจะไปหรือมาเมื่อไหร่ ทั้งยังกำหนดสถานที่ที่จะไปไม่ได้ ดังนั้นพรุ่งนี้ข้าอาจจะหายตัวไปเฉยๆ โดยที่ตัวข้าเองก็ไม่รู้ หรือไม่ไ ด้ต้องการเลยด้วยซ้ำ ท่านก็เห็นแล้วตอนที่ข้ามา ท่านรู้ว่าข้ามิได้โกหกเพียงเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์เหล่านี้”

“เส้นทางแห่งห้วงเวลาซึ่งอยู่ระหว่างความเป็นและความตาย สิ่งที่เจ้าและข้าต้องทำคือการเดินทางผ่านเส้นทางนี้เข้าสู่พื้นที่ของเขตแดนต่าง ๆ มองหาและนำทางดวงวิญญาณที่แท้จริงของรั่วอี้กลับคืนมา” “ท่านคิดจะเดินทางย้อนเส้นเวลาเดิมอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าการเดินทางข้ามเวลาเป็นสิ่งที่เ ป็นไปไม่ได้หรอกหรือ แต่ถึงจะเป็นไปได้สิ่งที่ต้องจ่ายในการเดินทางก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจ่ายไหว”

นางเอ่ยถามด้วยความงุนงง เซียนหนุ่มโบกพัดไปมาพลางทำหน้าอ่อนอกอ่อนใจพร้อมเอ่ยตอบกลับไป “ก็เวลาเดินทางในแต่ละช่วงเวลาไม่เหมือนกัน พัดที่ข้าโบกสะบัดแต่ละครั้งหมายถึงเวลาที่ข้ามไป หรือย้อนไปหรือแม้แต่เดินหน้า เมื่อครู่อยู่บนเครื่องบินก็จริงดั่งที่เจ้าเห็น เมื่อข้าโบกพัดไปมาก็เ ท่ากับเวลาเดินหน้ามาอยู่ในเหตุการณ์อนาคตนับจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ที่ผ่านมาไง ที่นี่เข้าใจหรือยัง... จะรีบทำอะไรจงรีบเข้าเถิด ชักช้าจะกลับไม่ทันเหตุการณ์ที่ควรจะเป็น”

โจตื่นเต้นกับบ้านเมืองทันสมัย ไปไหนด้วย ยานแห่งการหายตัว เข้าไปในยานแล้วมันจะหายไปชั่วพริบตาไปโผล่อีกทีหนึ่ง “มันคือยานขับเคลื่อนด้วยระบบควอนตัม มิติกาลเวลาในโลกหน้านี้รวดเร็วขณะเปลี่ยนสถานที่ (space shift) ดังนั้นเวลาของคนในโลกแห่งอนาคตนี้จะเหลือเฟือจนกลายเป็นเชื่องช้ากว่าจะ หมด 24 ชั่วโมงในแต่ละวัน” เธออธิบายจนเขาตื่นเต้นไม่หยุด

เท้าเรียวเร่งปั่นจักรยานต่อไปเรื่อย ๆ แต่เพราะเป็นช่วงสิ้นปีทำให้หิมะเริ่มลงหนาบดบังทัศนียภาพของเส้นทางไปเสียหมด ฟางเซี่ยนเซี่ยนพยายามประคองแฮนด์จักรยานให้มั่นคง ภายในใจก็นึกถึงนิยายที่ซื้อดองเอาไว้เพื่อเป็นแรงขับเคลื่อน แต่แล้วเธอกลับมองเห็นบางอย่างกระ� �ดดโหยงเหยงไปมาที่ด้านหน้า “เอ๊ะ…นั่นตัวอะไร”

"หรือว่าอะไรเหรอ กระรอกน้อย" "ผมเดินทางข้ามเวลามาจริงๆ อย่างที่หมอดูคนนั้นบอก" มือขาวทึ้งหัวตนเองด้วยความสับสนแต่มันก็มีแต่ให้คิดแบบนี้แล้วล่ะนะ ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วล่ะ

คุณรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “พี่คุณครับ เราเพิ่งแยกกันสักห้านาทีได้มั้งครับ เวลาแค่นี้จะให้ไปได้ไกลแค่ไหนครับ แค่แนะนำให้รู้จักคนในทีมยังไม่ถึงไหนพี่ก็เข้ามาแล้ว” กลิ่นดินค่อย ๆ บอกอย่างใจเย็น

ในใจมันรู้สึกขื่นขมจุกอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร ฉันกลับไม่มีความรู้สึกนึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์อีกต่อไปแล้ว เพราะอย่างไรเสีย ฉันก็ต่อสู้กับโรคมะเร็งมาถึงแปดปี เฝ้ารอคอยมานานแปดปี ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันก็คือการได้พบหน้าหลี่ซือสักครั้งนี่นา ได้พบแล้ว ความฝันได้กลายเป็นจริงแล้ว เกินพอแล้วล่ะ