การเดินทางข้ามเวลา の小説・ストーリー

การเดินทางสู่ดินแดนระดับกลางน่าเบื่อกว่าที่คิด หลังขึ้นเรือมาได้ไม่ถึงวันเรือทั้งลำก็เดินทางเข้าสู่ประตูเคลื่อนย้าย ล่องลอยอยู่บนเส้นทางซึ่งสองข้างทางมองเห็นเพียงท้องฟ้ายามค่ำคืน คล้ายว่าเรือทั้งลำถูกนภาห้อมล้อมและเดินทางด้วยความเร็วสูง ทว่าเยว่ฉีไม่ได้มีเวลาให้เบื่ออย่างที่คิ ด เพราะต้องจดจ่ออยู่กับการหลอมโอสถ และการเลื่อนขั้น ผ่านมาร่วมหนึ่งเดือนอีกไม่ถึงวันเรือลำนี้จะเคลื่อนตัวออกจากปากประตูมิติเข้าสู่ดินแดนระดับกลางแล้ว

คลื่นสมองแกรมมาวายของเธอ ทำให้นอกจากจะเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์สูงแล้ว เมื่อได้ใช้อุปกรณ์พิเศษเป็นสื่อช่วย เธอก็จะสามารถหายตัวไปยังจุดจุดอื่นได้ แม้ว่าความสามารถนี้จะใช้ได้เพียงในโลกแห่งเกมเท่านั้น แต่ในอนาคต เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้ เธอก็อาจจะทำได ้แม้แต่เดินทางข้ามเวลา เดินทางข้ามมิติ! ความสามารถของเธอจึงเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การวิจัยและพัฒนา

ธาตุมิติ ควบคุมช่องว่างอวกาศและการเคลื่อนที่ เปิดประตูมิติพาศัตรูไปที่อื่น ⏳ 4. ธาตุเวลา บิดเบือนกาลเวลา ทำให้ศัตรูช้าลงหรือเร่งความเร็วตัวเอง

เซียงฮวามือสั่นยามที่เอื้อมมือขึ้นไปรับศิลาข้ามกาลเวลาจากมือเทียนตี้โดยไม่ผ่านมือนางกำนัล ประโยชน์ของศิลาข้ามกาลเวลาคือสามารถเข้าไปอยู่ในช่วงเวลาภพปัจจุบันของมนุษย์ได้โดยที่ไม่ต้องเปลืองปรานบริสุทธิ์ เพราะเช่นนี้เซียงฮวาจึงมองใบหน้าหล่อเหลาเยาว์วัยของเทียนตี้ด ้วยความปลาบปลื้มใจ สปอยด์น้องเก่งไม่เคยเปลี่ยน เลิฟยู

บทที่ 19 ยามวิกาลคือเวลาของเรา (2) คืนก่อนเสียเวลาในการเดินทางไปค่อนข้างมาก สหายทะลุมิติทั้งสี่จึงมีเวลาพูดคุยกันยังไม่หนำใจ คืนต่อมาจึงเกิดเหตุการณ์ปีนกำแพงจวนอีกครั้ง

“จินจิน เธอตื่นแล้ว” ก่อนที่จะทันได้ตอบอะไร...ร่างบอบบางของคู่หมั้นก็สลบไปอีกครั้ง ในห้วงเวลา...ความคิดคำนึงถูกดึงกลับไปยังภพที่จากมา...แม้ว่าเหตุการณ์รายละเอียดปลีกย่อยของการ ‘เดินข้ามเวลา’ จะเปลี่ยนไปบ้าง...แต่เหตุการณ์ใหญ่ที่เป็น ‘ทางเลือก’ จินเยว่ยังคงเลือกทางเดิน..การทำธุรกิจ ซ ื้อที่ดิน...จินเยว่คนเดิมกล้าได้กล้าเสีย..ใช้สัณชาตญาณนำ...ในขณะที่จินเยว่ในโลกปัจจุบันใช้องค์ความรู้ในการตัดสินใจ

ปลายฝันลองยื่นมือไปสัมผัสกับหน้าต่างบานนั้น เธอกลับพบว่าเธอสามารถข้ามเวลากลับไปที่บ้านได้อีกด้วย ข้ามไปข้ามกลับได้ อะเมซิ่งสุด ๆ! ลองข้ามอีกสักรอบ!!! ในขณะที่ปลายฝันกำลังข้ามกลับไปกลับมาอย่างสนุกสนานนั้น จังหวะที่นางกำลังจะจับภาพวาดอีกรอบเพื่อกลับไปยังห้องนอน ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยข ึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด

“ใกล้จะได้เวลาจุดดอกไม้ไฟแล้ว เรารีบไปกันเถอะ” “ไปที่ใดหรือเจ้าคะ มิได้ดูอยู่ที่ในสวนนี้หรอกหรือเจ้าคะ” “ตามมาเถอะ ข้ามีที่ที่ดีกว่านั้นเห็นชัดและไม่มีผู้ใดมารบกวนด้วย ไปกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอานะ”

มนต์ตราถามเสียงแผ่ว ราวกับคนหมดเรี่ยวแรง “เดี๋ยวแซนดี้จะพาคุณมนต์ไปเองค่ะ” แซนดี้ตอบอย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังนำทางไปสู่สนามรบ มนต์ตราตัดสินใจเดินทางไปยังหมู่บ้านจัดสรรพร้อมกับแซนดี้ในทันที ความรู้สึกหลากหลายตีวนอยู่ในอกราวกับพายุโหมกระหน่ำ ทั้งตกใจ เสียใจ และอ ยากจะรู้ความจริงด้วยตาตนเอง ราวกับกำลังก้าวเข้าสู่ห้วงแห่งความมืดมิดที่ไม่รู้จุดจบ

ฉันกระซิบเสียงดุ “มันไม่สงสัยหรอก มันสนใจแต่ขนม” เขาตอบยิ้มๆ เดินต้อนฉันจนถอยหลังไปชนขอบเตียง “ไหนละคะนาฬิกา ไม่เห็นมีเลย” “ไม่มีหรอก... พี่โกหก”