การเดินทางข้ามเวลา 소설 & 이야기

ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับซินอี๋ที่จะสร้างความสัมพันธ์กับเขาและเรื่องการค้นหาความลับเหล่านี้ก็เป็นอันตรายต่อนางเช่นกัน เขาไม่อยากให้เรื่องการข้ามเวลามานั้นถูกขุดขึ้นมา อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะขุดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แม้ว่าผู้พิทักษ์เงานั้นจะตามสืบก็ตาม แต่มันก็ไม่มีทา งที่จะสืบได้ได้ พวกเขายังจะสามารถเดินทางข้ามเวลาได้อีกเหรอ

ใบหน้างดงามพลันแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เสี่ยวหงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยดูท่าสาวน้อยอิ๋งเอ๋อร์ของนางผู้นี้จะหลงเสน่ห์หยางซูจวิ้นเข้าเสียแล้ว เมื่อสองวันก่อนนางค้นพบว่า มู่มู่ สามารถข้ามเวลาไปชาติภพปัจจุบันได้ แต่จำกัดเวลาในการข้ามกลับไปได้เพียงสามครั้งเท่านั้น และมีข้อห้าม ว่านางไม่สามารถตามมันกลับไปด้วยได้ นางจึงสั่งให้มันไปเอาสิ่งของที่นางเคยใช้ในสำนักดูดวงประจำตระกูลมาให้หมด

"บางครั้ง…การเดินทางข้ามเวลาไม่ได้พาเธอกลับไปอดีต แต่พาเธอเข้าไปในชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง" ทันทีที่หยกขาวแตะปลายนิ้ว เมิ่งซินคือแบบ “โอเค… wifi เชื่อมต่อแล้วจ้า เข้าโหมด VR time travel เลยมั้ยล่ะ”

เวลาเดียวกันนี้ พริมมี่นั่งมองนาฬิกาพกไว้ในมือราวกับว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน หากลองกดมันจะพาพริมมี่ ข้ามผ่านกาลเวลากลับไปยังปี2024ไดไหม ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา รอจนกว่า จนกว่าจะช่วยหรานหรานสำเร็จ รอจนกว่าทุกอย่างจะลงตัวก็พร้อมจะจากไปแขวนนาฬิกาหนึ่งเรือนที่ลำคอ อีกเรือนกำไว้ในม

หนิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบ “แล้วทำไมอากงอาม่าไม่ไปกับหนูล่ะคะ?” “การเดินทางข้ามเวลาแม้มีสื่อกลางแต่ก็ต้องใช้พลังมาก” หนิงอวี้เอ่ยเสียงแผ่งเบา โดยปิดบังความจริงบางอย่าง

ฉันกำลังจะยกมือทักทาย แต่เสียง ติ๊ง จากนาฬิกาข้อมือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ [Omnibite: ระบบข้ามมิติเกิดข้อผิดพลาดจาก “พายุสุริยะ” [ไม่สามารถกลับสู่มิติต้นทางได้ชั่วคราว] [คาดว่าจะใช้เวลาในการซ่อมบำรุง...ประมาณ 3 เดือน] “หา?” ฉันอ้าปากค้าง เบิกตากว้างแทบไม่เชื่อสายตา

ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวที่กะพริบถี่สลับกับความมืดมิดในซอยเปลี่ยว เข็มนาฬิกาเหนือตู้แช่ขยับเดินช้า ๆ บ่งบอกเวลาตีสองซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดสำหรับพนักงานกะดึกอย่างผม แต่นั่นยังไม่อันตรายเท่ากับหายนะตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องกันเขม็งราวกับจะฆ่ากันให้ตายเสียเดี๋ย วนี้ ทำให้ผมรู้สึกกลัวไม่น้อย “ค...คุณว่าอะไรนะครับ” ผมถามในขณะที่เท้าขยับถอยหนี

พอมีคนเตือนว่าคนจะแต่งาน จะบวช จะรับปริญญา ไม่ควรขับขี่หรือเดินทางไกล หญิงสาวก็กังวลใจไปด้วย “ไม่เป็นอะไรหรอกมายด์ ที่คุณแม่ของหนูเตือนมันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนเสมอ และอะไรที่มันจะเกิดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็เกิดขึ้นได้”

เช้าตรู่วันต่อมา จิ้งอ๋องที่สวมชุดล่าสัตว์ตามพระยศให้คนไปเรียกเจียงหว่านมาเสวยมื้อเช้ารองท้องพร้อมกับพระองค์ก่อน เพราะอีกไม่นานก็จะต้องเสด็จไปรวมตัวกันที่หน้าพระราชวังตามธรรมเนียมแล้ว เจียงหว่านที่ถูกปลุกแต่เช้าก็ไม่ได้อิดออดอะไร นางรู้ดีว่ากว่าจะเดินทางไปถึงภูเขานอกเมืองหล วงยังต้องใช้เวลานานกว่าสองชั่วยาม ระหว่างเดินทางนางยังจะขี่ม้าเองด้วยจึงต้องกินอาหารเผื่อเอาไว้ก่อน

ียนรักสามีมากแค่ไหน ทั้งสองเงียบงันไปพักใหญ่ จากนั้นจึงบอกรายละเอียดการเดินทางข้ามชายแดนให้เธอฟังว่ามันยุ่งยากมากแค่ไหน เผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ “หนูจะไม่ข้ามไปอย่างถูกกฎหมายค่ะ ขอเพียงมีคนที่มีฝีมือติดตามหนูให้ทันก็พอ หนูต้องการให้พวกเขาสืบข่าวให้เท่านั้น ส่วนการลงมือ หนูจะ จัดการเอง พ่อกับพี่ใหญ่ก็รู้ดีว่าพลังปราณของหนูมากกว่าใคร หนูรับรองว่าจะปลอดภัยกลับมาค่ะ”