การแต่งงาน Mga Nobela at Kwento

ในวันที่เฮ่อหลานฉือได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี ทันทีที่กลับถึงจวน ประโยคแรกที่เขาพูดกับเซี่ยหลิงหลัวคือ เขาต้องการรับกู้อวิ๋นเหยาเข้ามาเป็นภรรยาร่วมศักดิ์ เซี่ยหลิงหลัวพยักหน้าอย่างเฉยชา จากนั้น นางก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ก่อน เพียงได้ยินว่าเฮ่อหลานฉือเหลือบมองบ่าวสาวใช้ผู้ใดมากเป็นพิเศษ นางก็จะโกรธอยู่หลายวัน ทว่าบัดนี้ นางกลับเป็นผู้จัดเตรียมพิธีรับภรรยาร่วมศักดิ์เข้าจวนด้วยตัวเอง พิธีการดูยิ่งใหญ่ ทุกขั้นตอนพิถีพิถัน จนยิ่งใหญ่กว่างานแต่งของตัวนางเองเสียอีก แต่ก่อน นางมักจะหาข้ออ้างนำน้ำซุปหรือของว่างไปส่งให้เขาที่ห้องหนังสือ ทว่าบัดนี้ นางเก็บตัวอยู่ในเรือน และไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก แต่ก่อน นางมักจะแต่งตัวอย่างพิถีพิถันทุกวัน หวังว่าจะได้รับการโปรดปรานจากเขาบ้าง ทว่าบัด

ข้อตกลงระหว่างสองตระกูลบีบบังคับให้คู่หมั้นของฉัน มาร์โก คอร์วินี ต้องแต่งงานกับฉัน พ่อแม่ของฉันจากไปตั้งนานแล้ว ส่วนหัวใจของเขา…ไม่เคยมีที่ว่างให้ฉันเลย มันถูกครอบครองโดย อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ ท้ายที่สุด มาร์โกกลืนกินอาณาจักรของครอบครัวฉันอย่างเงียบงัน และปล่อยให้ฉันร่วงหล่นท่ามกลางฝูงหมาป่าเพียงลำพัง เขาควงอิซาเบลลาไว้ข้างกาย ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ช่วงชิงมาด้วยชัยชนะ ยี่สิบปีผ่านไป ฉันนอนอยู่บนเตียงแห่งวาระสุดท้าย ลูกชายของฉัน—เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา— คือคนที่ถือถ้วยยาพิษในมือ เขาบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ บอกว่าพ่อของเขาต้องการอำนาจจากตระกูลฟัลโคเน่ แล้วความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาแล้ว… กลับมายังวันที่ทำสัตย์สาบานด้วยเลือด ครั้งนี้ เพื

หลังจากนางในดวงใจในใจของเขาเสียชีวิต เจียงวั่งโจวก็เกลียดชังข้ามาสิบปี ข้าพยายามทำดีทุกวิถีทาง ทว่าเขากลับหัวเราะเย็นชา “หากเจ้าอยากเอาใจข้าจริง ก็ไปตายเสียดีกว่า” ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ แต่ในขณะคานเรือนที่ลุกไหมกำลังจะหล่นทับข้า เขากลับยอมตายเพื่อช่วยชีวิตข้าไว้ ก่อนตาย เขาที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของข้า ได้ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายปัดมือข้าที่สัมผัสตัวเขาออก “ซ่งจือเสวี่ย หากชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยได้พบเจ้า จะดีเพียงใด...” ในพิธีศพ มารดาเจียงร่ำไห้จนพูดไม่เป็นคำ “วั่งโจว เป็นความผิดของแม่เอง ตอนนี้ไม่ควรบังคับให้เจ้าแต่งกับนาง หากตอนนั้นแม่ยอมตามใจเจ้า ให้เจ้าได้แต่งกับกู้หว่านเหอ จุดจบในวันนี้จะแตกต่างออกไปหรือไม่” บิดาเจียงจ้องมองข้าอย่างเคียดแค้น “วั่งโจวช่วยชีวิตเจ้าถึงสามครั้ง

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันทนมันอย่างเย็นชา เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล “มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธอยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแ

ในวันเข้าพิธีแต่งงาน คู่หมั้นของฉันหนีงานแต่งแล้วไปแต่งงานกับน้องสาวของฉัน ในพิธีแต่งงาน ซึ่งเป็นตอนที่ฉันอับอายสุดจะทน วิลเลียมกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วขอฉันแต่งงาน ในเมืองที่ฉันอยู่ ไม่มีใครไม่รู้จักวิลเลียม เขาเป็นหนุ่มโสดคุณภาพผู้โด่งดัง เป็นชายในฝันของหญิงสาวทุกคน แต่เขากลับสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของฉัน พร้อมกับสารภาพรักว่า "ผมแอบรักคุณมาตลอด ขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสผมได้ใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณ" พอเราแต่งงานกันแล้ว เขาก็ดีกับฉันมากมาตลอด ทุกคนต่างก็รู้ว่านอกจากฉัน วิลเลียมจะรักใครอื่นไม่ได้อีกเลย จนกระทั่งปีที่เจ็ดของการแต่งงาน ฉันบังเอิญเข้าไปในห้องทำงานศิลปะของเขา เขาได้วาดภาพเหมือนของไอวี่ น้องสาวของฉันเอาไว้นับหมื่นนับพันรูป ภาพวาดทุกใบล

วันที่ตรวจพบว่าตั้งครรภ์ หร่วนเนี่ยนเถาฝ่าสายฝนที่ตกหนักมาหากู่ถิงอวิ๋นที่คลับแห่งหนึ่งที่เขาชอบไปประจำ หน้าห้องวีไอพี เธอเช็ดเส้นผมที่เปียกชุ่ม เตรียมรอให้เขาออกมาหลังงานเลี้ยงจบ และให้เซอร์ไพรส์เขา จากประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย เสียงหัวเราะของผู้ชายดังลอดออกมา “ถิงอวิ๋น อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงงานแต่งของนายกับหร่วนเนี่ยนเถาแล้ว เซอร์ไพรส์ในงานแต่งเตรียมพร้อมหมดแล้วเหรอ?” “เตรียมพร้อมหมดแล้ว” เสียงเย็นชาของกู่ถิงอวิ๋นแฝงด้วยกลิ่นอายของสุรา “ฉันจะมอบความทรงจำที่ยากจะลืมให้กับเธอ” มือที่กำลังเช็ดผมของหร่วนเนี่ยนเถาชะงัก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานโดยไม่รู้ตัว ตลอดสามปีที่คบกับกู่ถิงอวิ๋น เขาทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกทะนุถนอมไว้บนฝ่ามือ รักและเอ็นดูเธอจนสุดหัวใจ “ฮ่าฮ่า พี่ ถ้าหร่วนเนี่ยนเถาร

ในคืนวันครบรอบสามปีของเรา คิลเลียนพลาดมื้อค่ำอีกครั้ง เขาพิมพ์ข้อความมาบอกว่าติดงานดึกอยู่ที่อู่ซ่อมรถ ฉันมองเค้กราคา 5.90 ดอลลาร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นเค้กราคาลดล้างสต็อกที่ฉันต้องไปเบียดเสียดกับผู้คนมากมายในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อแย่งซื้อมา ฉันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอไปอย่างยากลำบาก เราต้องเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านจริงๆ ในบรูคลิน ฉันบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะเก็บเค้กเข้าตู้เย็น ฉันกระชับเสื้อโค้ทราคาถูกเข้าหากันแน่น แล้วเดินออกไปในอากาศหนาวเหน็บเพื่อส่งอาหารเดลิเวอรี่รอบดึกหาเงินเพิ่ม ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอ "สามีผู้ยากจน" ของตัวเองที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในแมนแฮตตัน เขาเดินลงมาจากรถโรลส์-รอยซ์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ พลางโยนธนบัตรใบละร้อยดอลลาร์ให้พนักงานนำรถไปจอดอย่างไม่ใส่ใจ หญิงสาวสุ

วันก่อนวันแต่งงานของฉัน ฉันไปถึงมหาวิหารของเราตั้งแต่เช้า เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่นั้น แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคู่หมั้นของฉันกับน้องสาวต่างแม่—อิซาเบลล่า—กำลังร่วมรักกันอยู่บนแท่นพิธี แท่นพิธีของเรา ฉันจับได้คาหนังคาเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เขาทำเพียงแค่ไล่ฉันออกไปท่ามกลางพายุ ฉันทรุดตัวลงกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ และนั่นคือช่วงเวลาที่เขาเจอฉัน—อลิสแตร์ เจ้าชายแวมไพร์ เขาเคลื่อนไหวท่ามกลางพายุราวกับเทพเจ้า ดึงฉันขึ้นมาจากโคลนตม แล้วมอบพระราชวังให้เป็นที่พักให้ฉัน เขาประกาศต่อทั้งโลกว่าฉันคือเนื้อคู่ของเขา คนที่เขาใช้เวลาหลายศตวรรษตามหา คนเดียวและคนสุดท้ายของเขา ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ความทุ่มเทของเขาทำให้ฉันกลายเป็นที่อิจฉาของทั้งโลกเหนือธรรมชาติ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคือข้อยกเว้นเพียง

พอรู้ว่าเฮ่อเยี่ยนฉือซิ่งรถจนเกิดอุบัติเหตุ เสียเลือดมากจนต้องเข้าโรงพยาบาล หยานอี้ซีรีบตามไปทันที และบริจาคเลือดให้เขาเต็ม ๆ 1000cc พวกเพื่อนของเขาพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อน เธอจึงจำใจรับคำ เธอเดินออกมาถึงหน้าประตูแล้ว แต่เพราะเป็นห่วงจึงหันกลับเข้าไปอีกครั้ง ทว่าทันทีที่หันไป ก็เห็นพยาบาลเทเลือดห้าถุงเต็ม ๆ ที่เพิ่งเจาะจากร่างเธอลงถังขยะต่อหน้าต่อตา ถัดจากนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นจนหลังคาของโรงพยาบาลจะถล่มดังมาจากห้องผู้ป่วยข้าง ๆ “ฮ่า ๆ หยานอี้ซี ยัยโง่นั่นโดนพวกเราหลอกอีกแล้ว!”

เมื่อเจ้าพ่อมาเฟียร็อกโกแห่งตระกูลฟาลโคน สามีของฉัน ตัดสายโทรศัพท์ของฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันพาร่างกายที่ป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย เดินเข้าไปในห้องทำงานของที่ปรึกษากฎหมายประจำตระกูล "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยื่นเรื่องหย่า" หลังสิบนาทีต่อมา ร็อกโกที่พึ่งได้รับข่าว ก็รีบเข้ามาพร้อมกับคนในครอบครัวของฉัน ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "เพื่อจะป่วนงานเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่งของโซเฟีย คุณถึงกับกล้าใช้เบอร์ฉุกเฉินพร่ำเพรื่อเลยเหรอ? สมองคุณหายไปไหนหมด!" รายงานผลการวินิจฉัยโรคที่ฉันกำไว้ในมือถูกแม่แย่งไปทันที เธอเหลือบมองเพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะออกมา "แกล้งป่วยเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อให้พวกเราหันมาสนใจแก แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกโกหกมาไม่