การแต่งงาน Mga Nobela at Kwento

ภรรยาเคยรักผมขนาดไหนน่ะเหรอ? ตอนนั้นเธออยากแต่งงานกับผมมาก ถึงกับขอผมแต่งงานตั้ง 99 ครั้ง จนกระทั่งครั้งที่ 100 ในที่สุดผมก็พ่ายแพ้ให้กับความมั่นคงของเธอ วันแต่งงานผมเอาบัตรขอคืนดีให้เธอ 99 ใบ ผมสัญญาว่าถ้ายังใช้บัตรขอคืนดีไม่หมด ผมก็จะยังอยู่เคียงข้างเธอ แต่งงานกันมาได้ห้าปี เธอใช้บัตรขอคืนดีทุกครั้งที่ออกไปอยู่กับหนุ่มในดวงใจ เมื่อเธอใช้บัตรขอคืนดีถึงใบที่ 97 จู่ๆ ภรรยาก็สังเกตเห็นว่าผมเปลี่ยนไป ผมไม่ร้องไห้โวยวายและไม่รั้งเธออีกแล้ว ตอนเธอขาดสติเพราะเลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็ก ผมถามเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ถ้าเธอไปอยู่กับเขา ฉันใช้บัตรขอคืนดีได้ไหม?” หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอใจอ่อนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ได้สิ เพิ่งใช้ไปได้แค่ 60 กว่าใบเอง นายอยากใช้ก็ใช้สิ” ผมขานรับและปล่อย

ข้ากับสามี คือคนสองคนที่เกลียดชังกันมากที่สุดในโลกนี้ เขาเกลียดข้า เพราะข้าพรากเขาออกจากผู้หญิงที่เขารัก และข้าก็เกลียดเขา เพราะหัวใจของเขายังคงถูกผู้หญิงอีกคนครอบครองอยู่เสมอ ตลอดแปดปีของชีวิตแต่งงาน คำพูดที่เรามอบให้กันมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่หน้าที่ หากแต่เป็นคำสาปแช่ง แต่ในวันที่เมืองล่มสลาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ธงศัตรูปรากฏให้เห็นแล้วเบื้องหลังประตูชั้นใน เขาควบม้านำหน้า และยืนขวางเส้นทางไว้ ใช้ร่างของเขากั้นกลางระหว่างศัตรูกับเส้นทางหลบหนีของข้า “จงมีชีวิตอยู่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้น และไม่หันกลับมาอีกเลย ลูกธนูโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน ขณะที่มันพุ่งทะลวงร่างเขา เขาหันหน้ามามองเพียงครั้งเดียว—เพียงครั้งเดียวเท่านั้น— หลังจากนั้น ร่างของเขายืนหยั

แต่งงานกันมาห้าปี อวี้สิงเยี่ยนไม่ยอมจดทะเบียนสมรสกับเสิ่นถังเยว่สักที เขาเอาแต่บอกว่างานยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปจดทะเบียนสมรส จะจดหรือไม่จดทะเบียนสมรสก็เหมือนกัน จนกระทั่งวันนี้เธอเห็นกับตาว่าอวี้สิงเยี่ยนกับพี่สาวของเธอที่หายตัวไปห้าปีเดินออกมาจากสำนักงานเขต ทั้งสองคนจดทะเบียนสมรสกัน! เสิ่นฝานซิงโผเข้าไปกอดอวี้สิงเยี่ยนพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา กำเล่มทะเบียนสมรสสีแดงสะดุดตาในมือแน่น “สิงเยี่ยน ฉันผิดเองที่หนีการแต่งงานในตอนนั้น......” เสิ่นฝานซิงเสียงสะอื้น “ฉันรู้ว่านายยอมจดทะเบียนสมรสกับฉันครั้งนี้ เพราะฉันเป็นมะเร็ง แต่ฉันก็ยังอยากถามนายอยู่ดี หลายปีที่ผ่านมา นายลืมฉันแล้วจริงๆ เหรอ นายรักถังเยว่จริงๆ ใช่ไหม?”

แฟนของฉันเป็นตำรวจ ขณะที่ฉันถูกพวกคนร้ายข่มขู่ และระเบิดบนร่างเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะระเบิด พวกคนร้ายให้ฉันโทรหาเขา แต่ฉันกลับได้รับเพียงคำต่อว่าเข้าเต็ม ๆ จนชะงักไป “ฟางซู เธอยังไม่จบอีกเหรอ? เพราะความหึงหวงเธอถึงขั้นเอาชีวิตมาล้อเล่นเลยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนั้นเท่าชีวิตเลยนะ!” “ถ้าฉันไปช่วยคนล่าช้ากว่านี้ เธอได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!” เวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังมาในสาย “ขอบคุณนะคะพี่ชาย พี่ชายยอดเยี่ยมที่สุดเลย” ผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสมัยเด็กของแฟนฉัน ก่อนที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ฉันก็ส่งข้อความไปหาแฟนว่า “ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รัก

“เวยเวย ในครอบครัวช่วยลูกจัดเตรียมเรื่องการแต่งงานมาตั้งแต่เด็กแล้ว ตอนนี้ลูกก็ใกล้จะหายป่วยแล้วด้วย ลูกเต็มใจจะกลับมาแต่งงานที่เมืองหลวงไหม?” “ถ้าไม่เต็มใจ แม่จะไปคุยกับพ่อของลูก ให้ยกเลิกเรื่องงานแต่งครั้งนี้” ในห้องเงียบสนิท ซ่งสือเวยทำได้เพียงฟังเสียงอีกฝ่ายเงียบ ๆ ขณะที่ปลายสายคิดว่าครั้งนี้ก็คงไม่อาจโน้มน้าวเธอได้ เธอก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “หนูเต็มใจจะกลับไปแต่งงานค่ะ” แม่ซ่งที่อยู่ปลายสายถึงกับชะงัก ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย “ลูก ลูกตกลงแล้วเหรอ?” ซ่งสือเวยมีน้ำเสียงราบเรียบ “ตกลงค่ะ แต่หนูยังต้องการเวลาอีกนิดหน่อยเพื่อจัดการเรื่องทางฝั่งไห่เฉิงให้เรียบร้อย หนูจะกลับไปภายในครึ่งเดือน แม่ก็เตรียมงานแต่งให้เรียบร้อยก่อนเถอะค่ะ” หลังพูดจบก็กำชับอีกสองส

หลังจากที่โจวเสวี่ยซูถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเป็นครั้งที่สามสิบ เสด็จพ่อก็ทรงป้อนยาขับเลือดชามหนึ่งถึงริมฝีปากของท่านแม่ "เสวี่ยเอ๋อร์ล่วงเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าลงทัณฑ์นางให้แล้วนะ" "แต่นางพูดไม่ผิดหรอก กรมโหราศาสตร์ชี้ชัดว่าเด็กในครรภ์ของเจ้ามีดวงชะตาชงกับนาง" ท่านแม่น้ำตานองหน้า พยายามขัดขืนสุดชีวิต ทว่าสุดท้าย เด็กในท้องก็ไม่อยู่แล้ว นางสติหลุดจนขว้างปาของหมั้นหมายพังยับเยิน และสั่งห้ามไม่ให้เสด็จพ่อเหยียบย่างเข้าตำหนักเว่ยยางอีกแม้แต่ก้าวเดียว และเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลยจริงๆ ปีแรก เสด็จพ่อปลดท่านแม่ลงจากตำแหน่งฮองเฮา แล้วแต่งตั้งโจวเสวี่ยซูขึ้นเป็นฮองเฮาคนใหม่ พิธีสถาปนาฮองเฮานั้นยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าของท่านแม่ในอดีตเสียอีก คืนนั้นเอง แจกันแก้วหลากสีหลายใบในตำหนักเว่ยยางถูกคนปา

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพ