ก็ไม่เห็นว่าจะรัก Novels & Stories

ข้าก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเจอเรื่องเช่นนี้เหมือนกัน “มันจะไม่เกิดขึ้น ข้าให้สัญญากับเจ้า ต่อให้ข้าจะไม่รักเจ้าแล้ว แต่ข้าจะยังรักลูกของเรา” เผาะ!

เวหาถึงกับส่ายหัวกับเพื่อน เรื่องแค่นี้ทำไมมันไม่รู้ว่านี่คือความรัก “กูไม่ได้รัก กูแค่ไม่ชิน” เขาแค่ไม่ชินเท่านั้น อีกหน่อยคงชิน รอก่อนเดี๋ยวก็ชิน รออีกสักพัก ถ้าไม่เห็นก็คงชินไปเอง

“ฉันแค่เคยชอบ!! ซึ่งตอนนี้ก็ไม่ได้ชอบแล้ว และมันจะแปลกอะไรหากฉันไม่รู้ว่าคุณมาวินคือน้องชายของคุณ เพราะฉันก็ไม่ได้ตามไปสืบประวัติเขา” “แค่เคยชอบ! แต่ตอนนี้รักแล้วใช่มั้ยล่ะ” “อะไรของคุณเนี่ย โยงกันไปหมด ฉันไปบอกตอนไหนว่ารักคุณ” “แต่พี่รักลิลนะ”

ก็จะถีบหัวส่ง ทิ้งไปไม่ไยดีอีก เพราะมันยังไม่เคยมีความรักจริงๆ เลยสักครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาเองก็ไม่แน่ใจ ว่าเพื่อนรักจะรู้สึกกับน้องลูกแก้วของแม่แค่ไหน ในเมื่อทุกครั้งที่เจอกัน มันไม่เคยพูดถึงเรื่องเธอออกมาให้ได้ยินเลย คิ้วเข้มขมวดเป็นปม ตักอาหารเข้าปากอย่างอัตโนม ัติโดยแทบไม่รับรู้ถึงรสชาติอะไรของอาหารเลิศรสฝีมือแม่อีกเลย

“มองอะไรกัน...ไม่เคยเห็นคนรักกันหรือไง” ผมพูดอย่างโอ่ ๆ ทันที คนรักกันก็แบบนี้แหละ มันน่าอิจฉาเป็นธรรมดา

หมอยังไม่เคยเจอเธอคนนั้นไม่ใช่เหรอ หมอรู้ได้ไงว่าหมอจะไม่ชอบ" "ก็ฉันมีคนที่ฉันระ...เอ่อ...ฉันไม่ได้รักคนที่ไม่รู้จักได้หรอก" "คนเราจะรักกันก็ต้องรู้จักกันเป็นธรรมดา ถ้าครั้งแรกไม่เจอกันจะรู้จักกันได้ยังไง"

“เธอจะย้ำอะไรนักหนาว่ารักมัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเซ็กซ์กับรักมันจะแยกกันออก มีรักแต่ไม่มีเซ็กซ์ กับมีเซ็กซ์โดยไม่มีรัก สำหรับฉันมันไม่มีจริงหรอก” สำหรับผมเรื่องทั้งสองอย่างมันต้องไปด้วยกันสิ ไม่รักแล้วจะอยากมีเซ็กซ์ด้วยได้ยังไง ‘กูไม่รัก งูกูไม่เห็นจะชูคอ’

"ไม่รู้อะไรก็อย่าพูด" "ที่เห็นอยู่ตอนนี้ยัยเด็กนั้นไม่ได้รักนายแล้ว...ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วสิ" "แล้วไง...ฉันไม่เอาเธอก็แล้วกัน"

“ตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกันครับ” อันนี้ไม่รู้จริง ๆ บทจะรักมันก็รักเลยไง

เขาไม่เคยพูดคำว่ารักไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้สึก แต่เพราะเขากลัวว่าจะสูญเสียมันไปหากยอมรับ หลังจากวันที่เห็นน้ำตาในตาเธอ วันที่ลูกงอแงแต่เขาไม่เคยอุ้มลูก ไม่เคยพาไปฝากครรภ์ไม่เคยอุ้มชูเลี้ยงดูเพราะความอคติของตัวเองล้วนๆ “ฉันรักเธออัญญา” เขาพูดกับเงาของตัวเองในกระจ กซ้ำแล้วซ้ำเล่า