เหมันต์เร้นโลหิต Novels & Stories

"เนื้อแดงสดใสไม่ช้ำ บ่งบอกว่าหมูตัวนี้สุขภาพดี ข้าเอาอันนี้เจ้าค่ะท่านลุง" นางเลือกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะไปหยุดที่แผงขายพุทราจีนเม็ดโตและเก๋ากี้สีแดงที่จะช่วยบำรุงเลือดลมให้สามีที่บ้าน

พนิตาชะงักกึก หัวใจเริ่มเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าวันไหนๆ "ที่ผ่านมา... เราอาจจะเริ่มต้นด้วยผลประโยชน์และแผนการ" เหมันต์หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามที่ส่องประกายแข่งกับแสงดาวที่เริ่มปรากฏ

เมื่อเสื้อคลุมสีดำที่เปียกชุ่มถูกถอดออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพลัง แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยแผลเป็น ไม่ว่าจะเป็นรอยดาบ รอยธนู รอยไฟไหม้ หลากหลายรอยนับไม่ถ้วนพาดผ่านผิวสีแทนราวกับแผนที่สงคราม และที่กลางหน้าอกมีรอยฝ่ามือสีม่วงคล้ำประทับอยู่ ไอเย็นสีขาวจางๆ ลอยออกมาจากรอยนั้น "ฝ่ามือเหมันต์" เซียวหลันพึมพำ "โดนกำลังภายในสายเย็นซัดเข้าใส่สินะ"

กลีบสวาทอวบอูมทั้งสองข้างเริ่มแดงช้ำ เต็มไปด้วยน้ำหล่อลื่นอันฉ่ำแฉะเหนียวเป็นเส้น เจ้าหล่อนกระเด้งเอวรับจังหวะเด้าของเหมันต์ไปด้วยอย่างอัตโนมัติ “มะ...ไม่ไหวแล้วแม่งเอ้ย ซี๊ดดด” เหมันต์ทำหน้าเหยเกสูดปากเสียว บั้นท้ายยังคงกระเด้งเด้าไม่ยั้งจนคนที่อยู่ใต้ร่างแทบจะแหลกคาเต ียง

กระบี่ตวัดผ่านลำคอ เลือดสดพุ่งกระเซ็นนองพื้นหินหม่นเป็นธารแดงฉาน ร่างสูงใหญ่ทรุดลงเคียงข้างศพไร้วิญญาณของเจียงหลี ตำหนักเหมันต์บัดนี้มีเพียงกลิ่นคาวเลือดอบอวลและเงาสองศพที่นอนแนบกัน หนึ่งคือบุรุษผู้เคยกุมอำนาจแต่สิ้นศักดิ์ศรี อีกหนึ่งคือสตรีผู้หลงผิดจนดับสู ญ

เหมันต์คาดโทษพี่ชาย @พัทยา ร่างสูงสองร่างเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูของเหมันต์ด้วยใบหน้าเป็นกังวล เหมันต์แม้จะเจ้าชู้ และเป็นเสือผู้หญิง แต่เรื่องน้องสาวเหมันต์รักและหวงน้องเอามากๆ ไม่ว่าน้องจะอยากได้อะไร แค่ขอเขามา เขาไม่เคยขัด แต่คิมหันต์แม้จะขี้งก เจ้าระเบียบ จะขออะไรก็ต้อ งมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ ดุดัน น่าเกร็งขาม แต่เขาก็รักน้องสาวไม่แพ้กัน แต่แค่ไม่ค่อยเเสดงออกนอกหน้าเหมือนเหมันต์ "เฮีย!!"เสียงหวานเอ่ยขึ้น ทำให้คิมหันต์และเหมันต์หันไปมองตามเสียง

คำพูดขององค์ชายรองทำให้ซ่งเหวินจิ้งขมวดคิ้วแน่น “เรือนเหมันต์ เปรียบได้กับตำหนักเย็นของวังหลวง ในอดีตคนรักของท่านพ่อของข้าก็สิ้นใจตายที่เรือนแห่งนี้” คำพูดของซ่งเหวินจิ้งทำให้องค์ชายรองนิ่งงันไป

เมิ่งจิ่วซือมีสีหน้างุนงงจนไม่อยากจะเชื่อ บทจะง่ายดายก็ง่ายดายถึงเพียงนั้นเลยหรือ? "แน่ใจสิ! ข้าเคยได้รู้จักกับท่านเซียนสมุนไพรผู้หนึ่ง ท่านเซียนเคยเล่าให้ข้าฟังว่าแท้จริงแล้วหนอนเหมันต์นั้นไวต่อสัมผัสของสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์และเด็กทารกในครรภ์ก็คือสิ่งที่บริสุทธ ิ์ที่สุดเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งกิเลสตัณหา"

เหมันต์เปิดประตูห้องเขามา เขาไม่เคยเคาะ เพราะห้องนี้เขาเข้าออกแบบนี้ปกติ ไฟกัลป์รั้งเอวบางมานั่งที่โซฟาตรงข้ามเหมันต์ น้องรินหนีกลับจีนตั้งแต่วันงานประมูลเพชร เขาก็มัวแต่วุ่นๆ เรื่องของพีทและเสี่ยชัย ดูจากสีหน้าแล้วเหมัสต์ท่าจะอาการหนักกว่าเขา “มึงจะทำไงต่อ”

“ไอ้ราม กูว่ามึง...” “อย่ามาดื้อกับพี่นะอ้อน!” ไม่ทันที่ภูมิทัดจะได้เตือนเพื่อนถึงอารมณ์อ่อนไหวง่ายของเมียมัน ที่เขากับพวกมีโอกาสเผชิญมาตลอดทั้งวัน อีกฝ่ายก็ร้องไห้ออกมากลางวงเสียก่อน แน่นอนว่าภาพนั้นมันทำให้ใครหลายคนตกใจ ด้วยไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่