หมอหญิงมือเทวดา ครองบัลลังก์เย้ยฟ้าท้าปฐพี นิยาย & เรื่องราว

เจิ้งหยวนต๋าผู้มีผมและหนวดเคราขาวโพลน ก้าวอย่างสง่าเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ซูหมิงหยารีบแนะนำ “นี่คือหมอเทวดาเจิ้ง!” จ้าวหลิงเยว่ก็ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ กล่าวว่า “มีหมอเทวดาเจิ้งลงมือ โรคของแม่ต้องรักษาได้แน่” “เชิญๆๆ หมอเทวดาเจิ้งเชิญ!”

ดวงตาดุดันของแม่ทัพใหญ่ค่อยๆ เบิกโพลงลุกวาวขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร่างบอบบางสง่างามก้าวขึ้นบัลลังก์โดยไม่สนใจคำประกาศของเขาแม้แต่น้อย และเมื่อร่างนั้นหันมาเขาแทบจะลืมสิ้นทุกอย่าง! “เหมยกุ้ย” ปากหนาอุทานออกมาอย่างลืมตัวด้วยความตกตะลึง! เขาไม่คิดว่านางฟ้ากลางไพรที่นำพ าเขาขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าเมื่อวันวานจะเป็นเทพธิดาผู้แสนสง่างามบนบัลลังก์มังกรแห่งนี้!

ชื่อของเทวดาบนสวรรค์ชั้นฟ้ากับหญิงสาวผู้ใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์อักษรแค่เพียงนิยายโรมานซ์อีโรติกร้อนแรงถึงกับนั่งเอ๋อ “ว่าแต่เลิกเรียกพี่ว่าคุณปู่ปลาได้หรือไม่ เจ้าก็รู้แล้วนี่ว่าพี่มิใช่ปลาอย่างที่คราแรกเราประสบพบกัน” “หนูไม่ชินค่ะ” เธอพูดเสียงอ้อมแอ้ม จะไม่ให้หวั่นไหวก็คงทำ ได้ยาก เพราะคนตรงหน้าเธอคือเทวดาเชียวนะ เทวดาที่หล่อเหลาเอาการ แถมยังงดงามไปด้วยรูปโฉม ท่าทางใจอกใจดี เหมือนพระรองในซีรี่ย์เกาหลีไม่ผิดเลย

บะแต๋งยื่นมือไปลูบหัวน้องสาว "เจ้า เขาคือเทวดาที่ใจดีของนิ่ม" นิ่มฟ้ามั่นใจแล้วโน้มตัวลงไปดูใกล้ ๆ "คิ้ว ตา ตะหมูก ปาก หู คืออ้ายมาสทั้งหมด"

นางไม่เห็นว่าหญิงสาวจะดูทุกข์ร้อนใจอันใดเลยที่ถูกสาดโคลนเช่นนี้ ทว่ากลับตั้งรับอย่างสุขุมจนน่าประหลาดใจ หรือว่ายังมีหมากอะไรที่ซือเมี่ยวยังไม่ได้งัดขึ้นมาใช้กันนะ "คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไปพาท่านหมอเทวดาอี้หลางมาแล้วเจ้าค่ะ" มิ่งจูก้าวเข้ามาพร้อมกับท่านหมอเทวดาอี้หลางและผู้ติดตาม อี้หลางผู้นี้คือหมอเทวดาที่เก่งกาจที่สุดในวิชาการแพทย์ หากเขาบอกว่าตัวเองเป็นที่สองย่อมไม่มีผู้ใดกล้าแอบอ้างเป็นที่หนึ่ง แม้แต่ท่านหมอที่บ่าวของจูเลี่ยงหลินพามายังต้องคารวะท่านหมออี้หลางด้วยความเคารพนอบน้อมเลย

แผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยอำนาจสะกด “เดี๋ยวก่อน… นั่นใช่… พระชายาไป๋ หรือไม่” สายตาทุกคู่หันขวับราวต้องเวทย์ เงาร่างงดงามของสตรีสูงศักดิ์ก้าวผ่านม่านแพรเข้ามาด้วยกิริยาสงบนิ่ง ไป๋ลี่เยว่ พระชายาแห่งองค์ชายสาม สตรีผู้เคียงบัลลังก์เทพสงคราม หลงเจิ้งหยาง ปรากฏเบื้องหน้า

และยิ่งนางไม่เคยโอ้อวด กลับยิ่งทำให้ความงามนั้นทรงพลังยิ่งขึ้น ราวกับ เทพธิดาที่ไม่อาจแตะต้อง แต่ในตำหนักสูงสุดของฝ่ายใน ฮองเฮา—ผู้เป็นน้าขององค์หญิงหลงหลง—กลับมองด้วยความชิงชัง

ซูเหยา หญิงผู้มีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ รูปโฉมเลิศล้ำ พรสวรรค์ทางวิญญาณเกินผู้ใด ผู้คนต่างยกย่องว่าเป็นเทพธิดา เป็นนางฟ้าในใจบัณฑิตทั่วหล้า และเป็นหญิงในฝันที่ผู้ชายทั้งเมืองหลวงถวิลหา แต่ในท้ายที่สุด หญิงงามผู้สูงศักดิ์คนนั้นกลับยอมลดตัว

ไป๋กุ้ยเฟยทรงประทับนิ่งเงียบชั่วครู่ สายธารแห่งความปีติยินดีไหลอย่างไม่รู้องค์ อีกทั้งพระหัตถ์ของพระนางทรงจับที่พระนาพี ชีวิตหนึ่งกำลังอยู่ในพระนาพีที่แบนราบของพระนาง แต่ทว่าพระนางต้องทรงหลุดจากภวังค์ เมื่อเหล่าขันทีและข้าหลวงต่างบังคมด้วยความดีใจกับพระนาง “หม่อม ฉันขอแสดงความยินดีด้วยเพคะ/พระเจ้าค่ะ” “ข้าท้องแล้วหรือ” พระนางทรงรับสั่งถามเพียงแค่นี้ แล้วทรงหลั่งพระเนตรด้วยความปีติยินดี “พระนางทรงพระตั้งครรภ์แล้วเพคะ” เหม่ยฮัวทูลด้วยความดีใจ

สุรเสียงแหบพร่าตรัสเรียก องค์หญิงเจาหยางรีบถลาเข้ากุมพระหัตถ์ที่เย็นเฉียบ น้ำตาอาบแก้ม “หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ... เสด็จพี่” “แผ่นดิน... ฝากเจ้าด้วย...” แรงบีบที่ฝ่ามือเป็นพลังเฮือกสุดท้าย “อย่าให้... คนชั่ว... ครองบัลลังก์...”