Novel & Cerita คนรักที่อ่อนแอของแม่ทัพทำลายภาพลักษณ์อีกแล้ว

แม่ทัพหยางก็ชี้นิ้วใส่นางด้วยความพิโรธเป็นหนักหนา ส่วนนางก็ได้แต่ยิ้มย่องในใจ ก่อนหน้านี้ก็ใช่แม่ทัพหยางจะลุ่มหลงในตัวนาง กลับกันจากคำบอกเล่าของคนสนิททั้งนางและเขาก็ไม่ลงรอยกันเสียเท่าไหร่นัก ทำตัวอ่อนแอเช่นที่ผ่านมาก็ดีแต่ให้เขาข่มเหงรังแกจนได้ใจ สู้ลุกขึ้

แต่พอมาในเวลานี้ กลับทำเป็นตื้นตันยอมจำนนพ่ายแพ้ให้แก่คำว่าที่รักเสียอย่างนั้น “ความสัมพันธ์ระหว่างอดีตอาสะใภ้รองกับคุณแม่ของฉันน่ะ ค่อนข้างย่ำแย่”

“ข้าว่าก็ไม่มากไป ท่านแม่ทัพเข้าหน้าใครไม่ติดตั้งแต่คุณหนูเยว่ขึ้นรถม้าไปแล้ว นี่ขนาดพลรถม้าส่งรายงานว่าคุณหนูวางตัวดี ดูยังไงนางก็ไร้เยื่อใย แถมเย็นชากับคนรักเก่าปานนั้น ยังกับคนไม่เคยรู้จักกัน” “มิใช่ว่าเขาจะยกนางให้ชายที่เหมาะสมอีก ข้าคงได้เห็นเขี้ยวคม ๆ ของแม่ทัพปี ศาจไปจนตายแน่”

อวี้เซียนตอบอย่างยากลำบากเพราะคางที่ถูกจับยึดไว้ “คนเช่นท่านมีจุดอ่อนเสมอและข้ารู้ว่าคืออันใด” เขาคือท่านแม่ทัพที่ร้ายให้ทุกคน ทุกสิ่ง แต่กลับพ่ายให้กลับสตรีอ่อนหวานที่ต่างจากเขาทุกอย่างเช่นอวี้เยี่ยน ข้อความนี้นางจำได้ขึ้นใจเพราะนักเขียนนิยายเล่มนี้ย้ำอยู่เสมอ

ท่านแม่ทัพผู้น่าเกรงขามไม่อิดออด เขาอ้าปากรับขนมจากมือนางอย่างว่าง่าย เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข สายตาที่ทอดมองนางนั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู จนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองด้วยความอิจฉา ข่าวลือเรื่องแม่ทัพพิการถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงภาพความจริงตรงหน้า... ภาพของแม่ทัพหนุ่มผู้คลั่งรัก ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อตามง้อฮูหยินของเขาให้กลับคืนมาเคียงคู่กันอีกครั้ง

"มีความรักอะไรล่ะแม่ ทัพกำลังอกหักต่างหาก โดนสาวทำร้ายจิตใจอยู่เนี่ย" "อย่ามาโกหกแม่ดีกว่า เรื่องทัพชอบผู้ชายน่ะ แม่เห็นมาตั้งแต่ทัพยังเด็กแล้ว บอกแม่มาตรง ๆ แม่รับได้" "ทัพเนี่ยนะชอบผู้ชาย แม่เอาอะไรมาพูด"

คืนนี้ นางได้ทำลายกำแพงความสุภาพจอมปลอมของเขาจนย่อยยับ และเปลี่ยนแม่ทัพผู้เคร่งขรึม ให้กลายเป็นสัตว์ป่าที่เสพติดร่างกายของนางจนถอนตัวไม่ขึ้น "ท่านแม่ทัพ..." นางกระซิบเสียงแหบพร่า ทั้งที่ยังหอบเหนื่อย "ยังไหวอีกไหมเจ้าคะ?"

แต่ทันทีที่คำว่าดีแล้วที่หลุดออกมา ร่างที่เคยตั้งตรงอย่างไม่เคยหวั่นไหวก็เหมือนถูกปลดความแข็งแกร่งออกทั้งหมดในวินาทีเดียว เขาหลับตาลงและลมหายใจที่เคยมั่นคงมาตลอดศึกก็เหมือนจะเหือดหายไป ร่างของเขาโงนเงนเล็กน้อย ฉินเฟิงตกใจ “ท่านแม่ทัพ?!”

รองแม่ทัพเจาเกือบสำลักเหล้า เมื่อเข้าใจความคิดของชายชรา ที่คิดว่าท่านแม่ทัพกับมู่อิงมีใจเยี่ยงคนรัก เป็นเขาเองที่สื่อความหมายผิดเพี้ยน ท่านแม่ทัพนั้นแม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่ลึก ๆ แล้วนางก็เหมือนหญิงสาวทั่ว ๆ ไปที่คิดถึงพ่อแม่พี่น้องยามห่างไกล ยิ่งอยู่ในกองทัพตำแหน ่งผู้นำเข้าไปอีก เวลาที่จะได้กลับไปพบหน้ามารดาและพี่สาว เรียกว่าน้อยนิดนัก ไหนจะในกองทัพมีสตรีนับคนได้ ย่อมต้องเงียบเหงาเป็นธรรมดา

“ถึงตอนนั้นต่อให้คุณจะคุกเข่าขอร้องหรงเอ๋อร์ ผมก็จะไม่ปล่อยให้คุณติดตามหรงเอ๋อร์หรอกนะ” “ผมไม่คิดว่าคุณดูเหมือนแม่ทัพเลย แต่เหมือนผู้หญิงโง่ที่ขาดความรักมากกว่า” “หรงเอ๋อร์แข็งแกร่งกว่าคุณมาก!”