ม่านหมอกโลหิต Novels & Stories

วงจิตมารดวงสีแดงเพลิงหลุดออกมาวิ่งวนรอบ ๆ กายผอมบาง คล้ายดีใจที่ถูกปลดปล่อยออกมาดูดกลืนพลังบริสุทธิ์ของมนุษย์ “หมอกนิลกาล มันคือหมอกพิษ หมอกราคะที่จะทำให้บุรุษตกอยู่ในห้วงราคะของนังเลี่ยงหรงอย่างหาทางออกไม่เจอ พวกท่านรีบปิดปากปิดจมูกให้ดี และเดินลมปราณขับพิ� �ออกโดยเร็ว”

ท่ามกลางหุบเขาที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตของป่าหินทางทิศตะวันออก ม่านหมอกหนาทึบสีขาวขุ่นแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง มันมิใช่หมอกธรรมดาที่เกิดจากน้ำค้าง ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าหมอกเหล่านี้ให้สัมผัสที่ทั้งชื้นและหนักอึ้ง อีกทั้งยังนิ่งสนิทราวกับจะกักขังผู้ที่หลง เข้ามาเอาไว้ไม่ให้กลับออกไปได้อย่างไรอย่างนั้น บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่กลั่นตัวจากหมอกตกลงกระทบใบไม้ดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะที่น่าขนลุก

บทที่ 41 ยิ่งก้าวเท้าลึกเข้าไปใกล้เขตแดน ‘หน้าผาทมิฬ’ มากเพียงใด... ม่านหมอกสีม่วงคล้ำก็ยิ่งจับตัวหนาทึบขึ้นราวกำแพงเมืองยักษ์ จนแทบจะบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าให้มืดมิด มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตนเองที่ยื่นออกไป

มีเพียงคราบสีจางๆ แทบมองไม่เห็น “แดงแค่นี้... เขาเรียกว่า ไฟเหลือง ...แปลว่าเตรียมสอดเข้าไปได้แล้ว” หมอกครามยิ้มกริ่ม ดันร่างเธอลงไปนอนราบกับเตียงที่เต็มไปด้วยชุดนอนสุดสยิว เขาหยิบชุดลูกไม้สีแดง ขึ้นมาแล้ววางทาบลงบนตัวเธอ

เมื่อโลหิตแดงคล้ำเกือบดำไหลออกมาจากขอบตาและดวงตาขาวเต็มไปด้วยสีเลือดขึ้นกลบไปหมดแล้ว สร้างความตื่นตระหนกให้แก่หลี่ต๋าอย่างยิ่งยวด “แย่แล้ว! พิษเกาะกินหัวใจพี่ชายท่านนี้แล้ว มีมุกสีเงินเท่านั้นที่จะช่วยด้วย”เว่ยหลินหลางเอ่ยออกมา

หลิ่วเฉินตอบเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องที่กระดาน "คนร้ายทิ้งร่องรอยไว้น้อยมาก แต่ก็มิใช่ว่าจะไร้ร่องรอยเสียทีเดียว สวรรค์มีตา ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่แต่ไม่เล็ดลอด" "ตาข่ายฟ้าหรือ..." หมิงอ๋องหยิบหมากดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "บางครั้ง ตาข่ายก็อาจจะมีรูรั่ว หากปลาตัวนั้น... ใหญ่เก ินไป"

ตกค่ำ น้ำอบนอนมองมือข้างขวาของตัวเองด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี ทั้งพวงแก้มใสและผิวกายขาวผ่องอมชมพูที่บัดนี้มันแดงระเรื่อไปหมดทั้งตัว เหตุเพราะในหัวของเธอเอาแต่คิดจินตนาการไปถึงบางสิ่งบางอย่างที่เพิ่งเคยได้จับเป็นครั้งแรกในชีวิต เรียวคิ้วสวยเส้นเล็กที่แม้จะไม่ได้ตัดแต่งหร

เรือนควันธูป สายน้ำจากผ้านุ่งที่ยังคงเปียกไหลหยดไปตามทางระหว่างที่ขายาวนั้นก้าวเดินเข้ามาในเรือน ก่อนที่ร่างสูงจะหยุดยืนอยู่ข้างเตียงแล้วมองไปยังหม้อดินใบเล็กที่ด้านนอกถูกเขียนด้วยอักขระยันต์ซึ่งเขาเป็นคนทำมันด้วยมือของตัวเอง

สายตาทั้งคู่สบตากันแล้วหัวเราะสดใสไปด้วยกัน เมฆาอมยิ้มเมื่อนึกถึงคำที่บิดามารดาเคยพูดบอก ‘อย่าเพิ่งประมาทม้ามืดที่แม่เลือกให้ สุดท้ายม้ามืดอย่างลัยลาอาจจะเข้าวินหัวใจของหมอก็ได้’

ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ทว่าเมื่อคลี่ออกดู กลับพบจุดโลหิตสีแดงฉานกระจายตัวประหนึ่งหยาดเหมันต์ร่วงโรยลงบนหิมะ ​โลหิต... มันเริ่มแล้วจริงๆ ​“คุณหนู!” เสี่ยวเถาหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว “ท่าน... ท่านกระอักโลหิตแล้วนะเจ้าคะ! ข้าจะไปตามหมอ ไม่สิ... หมอกงเป็นผู้วางยา ท่านต้องไ ปร้องขอความเป็นธรรมจากแม่ทัพมู่!”