รอยแค้นข้ามภพ Novels & Stories

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วจนแทบประมวลผลไม่ทัน เสี้ยววินาทีแห่งความผิดพลาด ที่เบี่ยงตัวหลบ ที่ปล่อยอาวุธหลุดมือ นำมาซึ่งหายนะที่ไม่อาจแก้ไข ผ่านม่านความเจ็บปวดและอาการมึนงง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ไอ้สารเลวชุดดำคนที่สอง มันไม่สน อาการบาดเจ็บตัวเอง แต่กลับใช้จังหวะที่ตนพลาดท่านั้น พุ่งเข้าช้อนร่างไร้สติของขวัญข้าวขึ้นอุ้มอย่างรวดเร็ว! ร่างอิ่มที่อุ้มครรภ์แฝดดูบอบบางราวตุ๊กตาผ้าในอ้อมแขนแข็งแรงกำยำนั้น

การจะข้ามภพ ต้องใช้เวลา สถานที่ ต้องเป็นเวลาที่ตรงกัน สถานทีที่เดียวกัน และทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับ ชะตาลิขิต ฟ้าลิขิตและกรรมลิขิต…. พุทธศักราช 2466 หมู่บ้าน ภูดาว บ้านของนายพรานเข้ม 08:30น. พรานเข้ม…… พรึบ

ความคับแค้นฉายผ่านดวงตาคมกริบแดงก่ำ เลือดสีแดงกระเซ็นใส่ใบหน้าและชุดที่เขาใส่เป้าหมายในตอนนี้ของปลายมีดคือหน้าท้องของเธอ "เมียกูเจ็บ ยังไม่เท่ากับที่มึงต้องเจอ" "ขะ...ขอ" "ไม่ต้องขอโทษ ธารน้ำโกรธกู เธอเกลียดกูเพราะมึง"ลมหายใจของคนใต้ร่างขาดห้วงเมื่อปลายมีดแหลมคมกดลึกล งเนื้อ

มือหนาจอแก่นกายไปยังกลีบเนื้องาม เขาถูไถมันสองสามครั้งก่อนจะกระแทกเข้า ทว่ามันกลับเข้าไปไม่ได้ “ยังไม่เปิดซิงอีกหรอ”ศรัณย์แปลกใจเล็กน้อย เพราะมันแคบเกินไป หากกระแทกเข้าไปในครั้งเดียวเกรงว่าเธอจะรับไม่ไหว

เงาจันทร์ทอดยาวบนทางเดียวดาย ยอดเขาสูงเสียดฟ้าราวไร้สิ้นสุด มือกุมกระบี่หนึ่ง เลือดหยาดหนึ่งหยด มิใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อปกป้องสิ่งล้ำค่า เสียงลมคล้ายเพลงขับแห่งกาลเวลา ทุกก้าวที่เหยียบย่ำคือคำทดสอบ ความแค้นเป็นเพียงไฟชั่ววูบ แต่เมตตาคือเปลวที่ส่องนิรันดร์

กระทั่งวันหนึ่งอยู่ๆ ก็มีแสงสีทองส่องประกายนำทาง นางบำเพ็ญเพียรเพื่อให้ผ่านพ้นและเอาชนะความคลั่งแค้น หากแต่การหลับใหลกลับทำให้ลืมเลือนหลายๆ เรื่อง วันเวลาผันผ่านจากวิญญาณแค้นล่วงเข้าสู่ตบะแห่งภูต หากนางเลือกที่จะก้าวข้ามความแค้น นางจะกลายเป็นภูตผู้พิทักษ์แห่งพง ไพร ผู้ปกปักษ์แห่งหั่วซาน

สาธารณชน การเคลื่อนไหวของหล่อนเป็นไปตามสัญชาตญาณของความโกรธแค้นที่ไร้ขีดจำกัด รองเท้าส้นสูงสีขาวก้าวฉับๆ พุ่งตรงเข้าไปหาร่างเพรียวบางที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มือขวาที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตถูกเงื้อขึ้นจนสุดแขน ฝ่ามือที่ถูกประทินโฉมมาอย่างดีกางออกกว้าง พุ่งแหวก อากาศด้วยความเร็วและแรงอาฆาตที่หวังจะฟาดลงบนใบหน้าเรียวสวยงามของศัตรูให้เกิดรอยริ้วสีแดงและสร้างความอับอายให้ถึงที่สุด

สายตาของเราสองคนปะทะกันเข้าอย่างจัง นัยน์ตาคมคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อย ๆ จุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนประสาทส่งตรงมาให้ผมอย่างผู้ชนะ แววตาของเขาพราวระยับเหมือนเสือร้ายที่เพิ่งเห็นเหยื่ออันโอชะเดินมาติดกับดักด้วยตัวเอง ฉิบห

ร่างกำยำสวมเกราะสีเงินเดินออกมาอย่างสง่าผ่าเผย ร่างหนาสะบัดกระบี่ดวงตาสีมรกตกวาดมองโดยรอบพบกับกระท่อมหลังหนึ่ง เขาเดินก้าวเข้าไปใกล้กลับมีแสงวาบปรากฏขึ้นร่างหนาอีกร่างที่เขาแสนคุ้นตา ความรู้สึกรัก มิตรภาพ ทั้งรักทั้งแค้น ยังคงฝังลึกอยู่ในใจ ความผิดพลาดในวันนั้น ควา มแค้นนี้เขาจะปล่อยวางลงได้อย่างไร? 'เผ่ยอวิ๋น!!!' เสียงเข้มเค้นเสียงตะโกนออกไป

ลั่วชิงยวนตอบ หลังจากได้ยินเช่นนี้ สตรีชุดแดงยิ่งคลุ้มคลั่ง แววตาของนางแดงฉานและกรีดร้องว่า “มันตายแล้ว ข้าจะไปแก้แค้นกับผู้ใดกัน มันทรมานข้ามาห้าปี แล้วข้าจะไปทวงความแค้นจากผู้ใด” สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกนี้ก็คือ ยามที่คนผู้หนึ่งหนีออกมาจากการคุมขังได้เพื่อมาแก้แค้น แต่ศัตรูกลับตายไปแล้ว