คุณหนูเจ็ดไร้ค่า: องค์จักรพรรดิผู้สูงส่ง โปรดรักอย่างอ่อนโยน Novels & Stories

กำพร้าฮูหยินผู้เฒ่าโจวจึงได้นำมาเลี้ยงดูตั้งแต่แบเบาะก่อนจะให้ทุกคนเรียกขานนางว่าคุณหนูเจ็ด ผู้ใดเลยจะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วคุณหนูเจ็ดผู้นี้นั้น หมายตาพี่ชายนอกไส้อย่างโจวหนิงจินมานานหลายปีถึงขนาดปล่อยข่าวลือเช่นนั้นออกไปก็เพื่อเรียกคะแนนสงสารกับชายหนุ่ม หวังว่าเข าจะใจอ่อนรับนางเป็นฮูหยินรองของเขา

ท่านราชครูเลิกคิ้วสูงด้วยความข้องใจ เขาเป็นถึงราชครูเรื่องแค่นี้ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องโกหกเลยสักนิด คนพวกนี้คิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่มาหาเรื่องสตรีตัวแค่นี้อย่างไม่มีเหตุผลหรือไงกัน “ข้าแค่อยากให้ท่านช่วยยืนยันเท่านั้นมิได้มีเจตนาไม่ดี” บุตรีคนรองเปรียบเหมือนดวงใจของคนทั้งจ วน การจะลงโทษนางก็ต้องมีเหตุผลมากพอ แต่โทสะที่มีในตอนนี้ทำให้คนเป็นพ่ออย่างเสนาบดีหลี่หน้ามืดตามัวขึ้นมา

อ๋องต้วนโบกพัดไปมา รอฟังจี๋อีเหิงอ่านประกาศไปก็จินตนาการถึงคุณหนูเจ็ดไป “ท่านเจ้าหุบเขาแม้อายุมากแล้วแต่ยังคงงดงาม บุตรีของนางก็คงงดงามไม่ต่างกัน”

“เป็นความผิดของข้าที่ไม่รอบคอบ ข้าคิดเพียงว่าการทิ้งรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมนั่นไป จะป้องกันมิให้ภัยพิบัติเกิดขึ้นได้” “เมื่อสายฟ้าผ่าลงมา ข้ามีเวลาเพียงไปดูแลองค์ชายเจ็ดเท่านั้น” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ท่าทีของสตรีผู้นี้ก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง “เหตุใด! นางฆ่าพระมารดาขององค์ชา ยเจ็ด นางปฏิบัติต่อองค์ชายเจ็ดอย่างหน้าซื่อใจคด เวลานี้องค์ชายเจ็ดปฏิบัติต่อนางเหมือนแม่บุญธรรม สิ่งนี้แตกต่างอะไรจากการรับโจรเป็นแม่!”

เสริญของผู้คนรอบข้าง สายตาของนางถูกตรึงไว้ดวงใบหน้างดงามและงามสง่า สูงศักดิ์จนไม่อาจเอื้อม นั้นยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าตนเองช่างไร้ค่า ไม่น่าเชื่อเลยว่านางคือบุตรสาวของสตรีผู้นั้น “ตามสบาย” องค์จักรพรรดิรับสั่งให้ทุกคนนั่งลงได้ ทว่ายังมีหญิงสาวผู้หนึ่งยืนนิ่งงัน เหมือนก้อนหิน นางปรายตามองแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ กับท่าทีทึมทื่อที่ไม่สมกับบุตรของนางเลยสักนิด ไม่รู้ว่านางคลอดเด็กคนนี้ออกมาได้อย่างไร ช่างเป็นตราบาปของนางเสียจริง

สีหน้าหรูอี้ยามนี้น่ากลัวนักจึงทำให้ลู่ฟางเซียนต้องพยายามโน้มน้าวใจอีกฝ่ายมากขึ้น หญิงสาวค่อย ๆ อธิบายว่าทำไมสิบเจ็ดถึงลงเอยอย่างนั้นและเหตุใดจึงปล่อยเขาไปไม่ได้จนถูกมือสังหารเลือดเย็นถามทันควัน “องค์หญิงทรงคิดดึงตัวเขามาเป็นพวกหรือเพคะ สิบเจ็ดเป็นหย่งชา งระดับสูง ไม่มีทางคล้อยตามคำพูดของพระองค์”

น้ำเสียงของอดีตมหาอุปราชกดต่ำและเย็นเยียบเสียดกระดูก “ที่แท้แมวป่วยที่เอาแต่ขลุกตัววาดภาพชมบุปผา ไม่เคยข้องแวะกับการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก กลับกลายเป็นพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่รอคอยตะปบเหยื่อในยามที่ฝูงหมาป่ากัดกันจนบาดเจ็บ สุภาษิตรู้หน้าไม่รู้ใจ ช่างใช้ได้ดีกับสายเลือดราชว งศ์เสียนี่กระไร!” องค์ชายเจ็ดผู้สวมรอยเป็นมังกรแย้มพระสรวลละมุนละม่อม ทว่าแววตากลับดำมืด พระองค์ลูบไล้ตราหยกแผ่นดินในพระหัตถ์อย่างทะนุถนอม

ถามพลางขมวดคิ้วสำรวจลูกสะใภ้ที่เพิ่งถูกรังแก เมื่อเห็นว่าไร้ริ้วรอยขีดข่วน นางจึงดึงอีกฝ่ายมาตบหลังมือเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “องค์หญิงเจ็ดเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทจึงดื้อรั้นเอาแต่ใจไปบ้าง”

กู้หว่านเยว่กล่าวเสียงเรียบ “องค์ชายเจ็ดไม่ได้รับความสนใจตั้งแต่เด็ก และถูกองค์ชายคนอื่นรังแกมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้เขาจึงกลายเป็นคนอ่อนแอ ขี้ขลาดเหมือนหนู” เฮ่อหลานกล่าวด้วยความประหลาดใจ “องค์หญิงน้อยรู้กระทั่งเรื่องลับเช่นนี้?”

“ข้าเป็น...” ปึก! เท้าบางกดลงไปบนอกขององค์ชายเจ็ด สายตาที่มองญาติของตนมิได้อ่อนโยนแม้แต่น้อย รอบด้านมีการต่อสู้ แต่นางต้องมากำราบเด็กปากมิสิ้นกลิ่นน้ำนมอยู่นี่! ทั้งเสี่ยงตายและเสียเวลายิ่งนัก “ข้าไม่ชอบข่มขู่ ลู่จิ้งเจ๋อ”